Monday, 27 February 2017

வாழ்வியல் மருத்துவம்

சென்ற வருடத்தில் அலோபதி மருத்துவமுறையை ஆதரித்தும், திரு.ம.செந்தமிழன் அதிகம் வலியுறுத்தும் மரபு வழி மருத்துவத்தை எதிர்த்தும் நண்பர்களிடத்து சண்டைப் போடுவதில் நிறைய நேரத்தை செலவிட்டிருக்கிறேன். குறிப்பாக,ஓவியர் திரு.சந்தோஷ் நாராயணன், பத்திரிகையாளர்  திரு.ஆனந்த் செல்லையா மற்றும் ஒளிப்பதிவாளர்  திரு.பால் கிரிகோரி. இந்த மூவருக்குமான ஓர் ஒற்றுமை, நடிகை  கீர்த்தி சுரேஷ் பற்றி பேச ஆரம்பித்தால் கூட, பத்து நிமிடத்தில் பேச்சில் வாழ்வியலையோ, சூழலியலையோ, மரபு மருத்துவத்தையோ கொண்டுவந்துவிடுவார்கள்.  தப்பிக்கவே முடியாத நிலையில், தர்க அறிவும், ஈகோவும் சேர்ந்துக்கொள்ள இணையத்தின் துணையோடு தரவு யுத்தம் நிகழ்த்திக்கொண்டிருந்தேன். நீண்ட நாட்களாக நான் நம்பிக்கொண்டிருக்கும் ஒன்றின் மீதான் மாற்றுச்சிந்தனையை ஏற்றுக்கொள்வது அவ்வளவு எளிதாக இல்லை. 


எனினும் என் எக்கச்சக்க குழந்தைத்தன குணங்களுக்கு நடுவே, குட்டிக் குட்டி கல்யாண குணங்களுக்கும் உண்டு. அதில் ஒன்றாக, இவ்வளவு சொல்கிறார்களே அப்படி என்ன தான் இந்த மனிதர் வித்தியாசமாக வாழ்வியலை மாற்றி அமைக்கிறார் பார்க்கலாம் என்ற நோக்கில் யூ-ட்யூபில், ஃபேஸ்புக்கில், பத்திரிகைகளில் என அவர் சொல்வதை மானாவாரியாக கவனிக்க ஆரம்பித்தேன். 

இடது கால் பெருவிரலை நெற்றிப்பொட்டில் நிறுத்தி, ஏழாவது மலையின் உச்சியில் இருக்கும் பிச்சிப்பூவை கொண்டுவந்து... என்பது போலெல்லாம் செந்தமிழன் பயமுறுத்தவில்லை. மிக மிக எளிமையாக, உணவு பழக்கத்தை சீர் செய்வது, வாழ்வியலை இயற்கையையொடு இசைந்தவாறு அமைத்துக்கொள்வது, விருப்பத்தோடு எந்த வேலையிலும் ஈடுபடுவது, இயற்கை வேளாண்மை, மரபு கட்டடவியல் என நம் மனசாட்சிக்கு நெருக்கமான விஷயங்களை தான் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். கூடுதலாக, என் போன்ற மாநகர மக்களுக்கு மரபு சார்ந்த மருத்துவ முறைகளை கிட்டத்தட்ட அறிமுகம் செய்துக்கொண்டிருந்தார்.

என் மகளின் கீ-போர்ட் வாத்தியார், 23 வயது இளைஞர். கண்டப்படி கோக் குடித்து, வயிற்றை புண்ணாக்கி வைத்திருந்தார். சூடாக, குளிர்ச்சியாக, உப்பு/ காரம்/எண்ணெய் சேர்த்தது உணவில் கூடாது என்ற சன்யாச வாழ்க்கைக்கு அதற்குள்ளாகவே வந்து சேர்ந்திருந்தார். (கூடவே கமண்டம் போல கையோடு செல்லும் மருந்துகள்). 
'கல்யாணமானா பைத்தியம் தெளியும்; ஆனா பைத்தியம் தெளிஞ்சா தான் கல்யாணம் ஆகும்' கதை அல்சருக்கு அலோபதி மருந்து எடுத்துக்கொள்வதற்கு பொருந்தும். மருந்து சாப்பிட்டால் தான் அல்சர் குணமாகும் என்பார்கள். பிறகு அதே மருந்து சாப்பிடுவதால் அல்சர் ஜாஸ்தியாகும். வாத்தியாரை, நானே லேசான நம்பிக்கையோடு மட்டும் கவனித்துக்கொண்டிருந்த திரு.செந்தமிழனிடம் அழைத்துச்சென்றேன். சில வாழ்வியல் முறை மாற்றங்களும், மரபு மருத்துவமும் பரிந்துரைத்தார். இது நடந்த மூன்று மாதத்திற்குளாகவே கீ-போர்ட் வாத்தியார், என்னிடம் காஃபி வாங்கி குடித்துவிட்டு மகளை பழைப்படி மிரட்டிக்கொண்டிருக்கிறார். 

திரு.செந்தமிழன் நடத்தும் “வாழ்வியல் மருத்துவம்” வகுப்பிற்கு செல்லவேண்டும் என்ற விருப்பம் தோன்றியது அப்போது தான். விருப்பம் நம்மை வழிநடத்தும் என்பதும் என் விஷயத்தில் உண்மையாகிஇந்த வார இறுதியில், சென்னையில் நடந்த வாழ்வியல் மருத்துவ வகுப்புக்கு சென்றிருந்தேன்.

-------------------------------

மரபு மருத்துவம் என்பதற்கு பதிலாக ‘வாழ்வியல் மருத்துவம்’ என பெயரிட்டதன் காரணம் அங்கு சென்றதும் விளங்கியது. 
வாழ்வியல், சூழலியல் சார்ந்த நலவுரையும், கலந்துரையாடலுமாக முதல் நாள் போனது. நம் உடலை அறிவது எப்படி? எந்த சூழ்நிலையில் அலோபதியை நாடலாம் அல்லது நாடக்கூடாது, பசித்தால் மட்டும் சாப்பிடுவது, இல்லறத்தில் இணக்கமான சூழலை உருவாக்குவது, குழந்தைகள் மன மற்றும் உடல் நலம், அவர்களுக்கு எவ்வகையான சுதந்திரம் அளிப்பது, பத்தியம், ஓய்வு, வயதானவர்களை பராமரிப்பது, தடுப்பூசி, முரண்பாடுகளுடன் மனிதர்களை ஏற்றுக்கொள்வது என பல தலைப்புகளில் விரிவாக பேசினார். கலந்துரையாடல் போன்று மதிய வேளை போனதால், அவ்வளவு சுவையான உணவுக்கு பிறகும் கண்ணை கட்டவில்லை  ஒவ்வொரு உடலும் தன்னை சூழ்நிலைக்கேற்றவாறு தகவமைத்துக்கொள்வது சளி, காய்ச்சல் மூலமாகத்தான் என்று அவர் சொன்னது பல அம்மாக்கள் வயிற்றில் பாலை வார்த்திருக்கும் என அவதானிக்கிறேன்.

அடுத்த நாள், நம் உடலை ‘வாதம்-பித்தம்-கபம்’ வழியாக அறிந்துக்கொள்வது குறித்து கற்றுத்தந்தார். எந்த உடலுபாதையும் மனநிலை மாற்றத்தோடு சேர்த்துப் பார்க்கும் முறையாக வாழ்வியல் மருத்துவத்தை பார்க்கச் சொல்கிறார்.  சளி, காய்ச்சலுக்கான மருத்துவம், உணவு முறை, தற்காலிக வலிகளுக்கான நிவாரணம், பித்தம் தணிக்க செய்ய வேண்டியது, குதிகால் வலி, மாதவிலக்கு வலி மற்றும் இதர பிரச்சனைகள், ஆரம்ப கட்டத்தில் இருக்கும் மூல நோக்கான வீட்டு மருத்துவம், பல வகை கஷாயங்கள், பத்திய சமையல் என்பதாக இரண்டாவது நாள் இன்னும் விரைவாகவே போனது. கண்ணாடி அணிவதை தவிர்த்துவிட்ட இருவர், தங்கள் அனுபவங்களை பகிர்ந்துக் கொண்டது நம்பிக்கையூட்டவதாக இருந்தது. வகுப்பிலும், தனித்தனியாகவும் பலரும் அவரிடம் மருத்துவ ஆலோசனை பெற்றுச் சென்றார்கள்.

உடலை பற்றியும், நோய்கூறுகளை பற்றியும் அடிப்படை அறிவு கூட இல்லாமல் இருக்கிறோமே என்று கொஞ்சம் அவமானமாக கூட இருந்தது. சின்ன சின்ன உடல் உபாதைகளுக்கு கூட அதற்கான காரணியை தேடாமல், தற்காலிக நிவாரணியாக அலோபதியை மட்டும் நம்பிக்கொண்டிருந்திருக்கிறேன்.
இப்போதும் பால்/பிராய்லர் கோழி/ கண்ணாடி /தடுப்பூசி  தேவையில்லை வரிசையில்   செந்தமிழன் எதை  சொன்னாலும், ஏதோ அடுத்த குண்டை தூக்கி போட்டுவிட்டதாகவே தோன்றுகிறது. அதை மறுதலிக்க தான் அறிவு சொல்கிறது. அதற்காக நிறைய படிக்கிறேன், நிறைய மனிதர்களோடு உரையாடுகின்றேன். எத்தனைக்கெத்தனை அதில் மெனக்கெடுகிறேனோ, அத்தனைக்கத்தனை விரைவில் அவர் சொன்னது சரி தான் என்ற இடத்துக்கு  வந்துவிடுவதையும் காண்கிறேன். :-)


--------------------------------------
நம்மிடம் இவ்வளவு மருத்துவ முறைகள் இருந்தப் போதும் ஏன் அலோபதி அளவுக்கு மக்களை சென்று சேரவில்லை என்ற கேள்வி எழுவதுண்டு. அதற்கு பதில் ஒரு ‘ஜெலூசில்’ விளம்பரத்தில் கிடைத்தது. பருமனான ஒருவர் டிவி பார்த்துக்கொண்டே நொறுக்கு தீனி சாப்பிடுகிறார். திடீரென்று நெஞ்சு எரிச்சல் ஏற்ப்படுகிறது. ஒரு மாத்திரையை விழுங்கிவிட்டு தீனியை தொடர்கிறார்.
என்ன வேண்டுமானாலும் சாப்பிடு, எப்படி வேண்டுமானாலும் வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள், கூடவே இந்த மாத்திரையை மட்டும் விழுங்கிவிடு என்பது போன்ற “இன்ஸடண்ட்” மருத்துவமாக மரபு மருத்துவம் இல்லை தான். எனினும், ஆயுளையும், கூடவே நோயையும் நீட்டித்து தருகிறோம் என்னும் நவீன முறையில் எந்த பெருமையும் இல்லை என்பதை புரிந்துக்கொள்வொம்.


-------
சராசரி இந்திய ஆயுள் கிடக்கட்டும். சராசரியாக ஒரு மனிதன், முதன் முதலில் நோய்க்கான மருந்தை எந்த வயதில் உட்கொள்கிறான் என்றொரு 'சென்செஸ்' எடுத்துப்பார்க்கலாம். அது என்னவோ குறைந்துக்கொண்டே தான் வந்திருக்கிறது. 'அறுபது வயதில் தான் மருந்தையே கண்ணால பார்த்தேன்!' என்பது மாறி, "பிறந்தவுடன்" என்று வந்திருக்கிறோம். பல் வேறு உபாதைகள் தோன்றும், அதனால் என்ன, உங்களை கஷ்டப்படுத்திக்கொண்டிருந்த அந்த ஒரு நோய் தீர்ந்ததா இல்லையா என்னும் 'லாஜிக்'கில் நவீன மருத்துவ முறையில் கறாராக இருக்கிறார்கள்.


திரு.செந்தமிழன் என்றில்லை, நம் மூத்தோரிடம் வழிவழியாக வரும் வாழ்வியல் முறைகளை செவி மடுத்துக் கேட்போம். அனுபவத்தில் அவர்கள் கற்று வைத்திருப்பதை, ஐந்து வருட புத்தகப் படிப்பு படித்தவர் சொல்வதைக் கேட்டு கேலி செய்யாமலிருப்போம். 


நியூட்டனின் குளிர்வு விதி rate of cooling is proportional to difference in temperature with the surroundings என்ன என்பதை அறிந்துக்கொள்ள, நீங்கள் கல்லூரியின் முதலாமாண்டு வரை காத்திருக்க வேண்டும். அதுவும் இயற்பியல் பாடம் மதிய வேளை என்றால் உங்களுக்கு தூக்கம் வராமல் இருந்தால் தான். வீட்டிலிருக்கும் பாட்டி, 'வெந்நீரை வெளாவி வையி. அப்படியே வச்சா சீக்கிரம் ஆறிடும்!' என்று சாதாரணமாக சொல்லும்.  அது தான் அனுபவம் என்பது. 

ஒவ்வொரு குடும்பமும் மரபு வழி மருத்துவத்தை ஆவணப்படுத்துவதும், அடுத்தடுத்த தலைமுறைக்கு கொண்டு செல்வதும் தங்கள்  கடமையாகவே கொள்ள வேண்டும் என நினைக்கிறேன். நவீன மருத்துவ முறைகளை முற்றிலுமாக நிராகரிக்கும் இடத்தில் நாம் இப்போது இல்லை எனினும் அதை நோக்கி பயணிப்பதில் தவறில்லையே. மருத்துவ துறையில் ஏகப்பட்ட ஊழல்களையும் முறைக்கேடுகளையும், மறைக்கப்படும் பக்கவிளைவுகளையும் கேள்விப்படும்போது, மருந்தில்லாத வாழ்க்கை வாழ விரும்புவதே சிறந்த வழியாக தோன்றுகிறது. இனி வரும் தலைமுறை ‘மாத்திரை’ என்பது ஒரு தமிழ் இலக்கண வார்த்தையாக மட்டும் அறிந்திருக்கட்டும்.

-------------
எத்தனை இன்னல்கள் வந்தாலும், தங்கள் தன்னலமில்லாத பாதையை இம்மியும் மாற்றிக்கொள்ளாமல் பயணிக்கும் திரு.செந்தமிழன் அவர்களுக்கும், செம்மை குடும்பத்தாருக்கும் அந்த பேராற்றல் எல்லா நலமும் வளமும் அருளட்டும்.

நன்றி.
விக்னேஸ்வரி சுரேஷ்

Wednesday, 19 October 2016

உங்க வண்டி நம்பர் என்ன?



'எனக்கென்னவோ இந்தியர்கள் தங்கள் எல்லா கோபத்தையும் வண்டி ஓட்டுவதன் மூலம் தீர்த்துக்கொள்கிறார்கள் என்று தான் தோன்றுகிறது' இப்படி அமெரிக்காவில் செட்டிலாகி அவ்வப்போது இந்தியாவிற்கு வந்து ஷாப்பிங் செய்யும் உறவு சொல்லும்போது வேடிக்கையாக இருந்தது. ஆயினும் அவர், நம் ட்ரைவிங் அட்டூழியங்கள் என்று நீட்டிய லிஸ்ட் அவருடைய ஷாப்பிங் லிஸ்டை விட நீளமாகவே இருந்தது. அதில் உண்மையும் இல்லாமலில்லை.

நம்மூரில் ஹார்ன் அடிப்பதையெல்லாம் சிலர் எதோ வேண்டுதல் போலவே செய்கிறார்கள். வெய்யில், புகை இதற்கு நடுவில் நின்றுக்கொண்டே இருக்க யாருக்கும் ஆசையில்லை. 'நாளைக்கு சாகப்போற கிழவிய இன்னைக்கு எதுக்கு கொல்லப்போற?' என்பாரே வடிவேலு அதுபோல, அடுத்த நொடி நகரப்போகும் வாகனங்களுக்கு எதற்காக இத்தனை இரைச்சல்? 

தெரு திரும்பும் இடத்தில் வண்டியை நிறுத்தக் கூடாது என்பதை ஓட்டுனர் உரிமை தேர்வு பாடங்ளில் ஒன்றாக சேர்க்கலாம். மக்களை சொல்லி குற்றமில்லை, டீ கடைகளை சாலை முடிவில் அல்லது ஆரம்பத்தில் வைப்பதில் உள்ள சிக்கலை இன்று வரை எந்த அரசாங்க அதிகாரிகளாவது கவனித்திருப்பார்களா தெரியாது. மேலும், குறுகலான சாலைகளில் எப்படி நிறுத்தினால், போக்குவரத்துக்கு இடஞ்சல் இல்லாமல் இருக்கும் என்பது பற்றி ஒவ்வொரு முறையும் நாம் ஒரு நொடியாவது சிந்தித்தே ஆக வேண்டும். 


பெண்கள் வாகனம் ஓட்டுவது பற்றி நிறைய கேலிகள் உண்டு.  இது பற்றி பேசிக் கொண்டிருக்கையில், 'ஆண்கள் அளவுக்கு பெண்களுக்கு தங்கள் வாகனத்தை நேசிப்பது கிடையாது. சர்வீஸுக்கு விடுவதோடு சரி, வண்டியை துடைக்க கூட மாட்டார்கள். இவ்வளவு ஏன், எத்தனை பெண்களுக்கு அவர்கள் சொந்த வண்டி நம்பர் தெரியும் என்கிறாய்?' என்று நண்பன் புகைந்தான். அவனை எப்படியும் மூக்குடைக்க வேண்டும் என்று எனக்கு தெரிந்த எல்லா பெண்களிடமும் வண்டி நம்பர் கேட்டுப் பார்த்தேன். ஆச்சர்யமாக பெரும்பாலானவர்களுக்கு நம்பர் நினைவில் இல்லை. அல்லது வெறும் நம்பர் மட்டும் சொல்கிறார்கள். 'எங்களுக்கெல்லாம் வண்டி தான் முதல் காதலி' என்று அவன் சொல்வதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியதாயிற்று.

பராமரிப்பு என்றதும் நினைவுக்கு வருகிறது, வண்டியின் இருக்கையை சுத்தம் செய்வதற்கென்று என் தோழி ஒரு வழி வைத்திருந்தாள். 'நீ வண்டி ஓட்டேன்' என்பாள். சரிதான் என்று முன்னால் அமர்ந்தால், 'இல்ல வேணாம்.. அப்படியே பின்னாடி நகரு. நானே ஓட்றேன்' என்று மனதை மாற்றிக்கொள்வாள். கொஞ்சம் கவனித்ததில், வண்டி துடைக்க துணி எடுத்துவராத போது மட்டும் இந்த டெக்னிக்'கை பயன்படுத்துவது தெரிந்தது.

வாகனம் ஓட்டுவதில் பல தவறுகள் இருபாலாருக்கும் பொருந்தும் என்றாலும், சிலவற்றை பெண்கள் தான் அதிகம் செய்கிறோம் என்று அடித்து சொல்கிறார்கள். 'சைட் மிரர்' பார்காமல் வண்டி ஓட்டுவது அதில் முதன்மையானது. இறங்கும் தருவாயில் முகத்தை சரிபார்க்க மட்டும் வண்டியின் கண்ணாடியை பயன்படுத்துவது சரியானதல்ல. அடுத்தது, இண்டிகேட்டர் உபயோகம். சட்டென்று இடமோ வலமோ திரும்பி பின்னால் வருபவருக்கு அதிர்ச்சி தருவதை விட, இண்டிகேட்டர் போட்டு, நாங்களும் நல்ல ஓட்டுனர்கள் தாம் என்று அதிர்ச்சி தரலாம்.

மூன்றாவதாக, மானாவாரியாக 'பார்க்' செய்வது. இரண்டு கார்களுக்கு இடையே கொஞ்சம் இடமிருக்கிறது என்று கொண்டுபோய் நிறுத்தினால், அவர்கள் கதவை திறக்காமல் மேலிருந்து தான் உள்ளே குதிக்கவேண்டும். அதை விட மோசமானது, நின்றுக்கொண்டிருக்கும் கார் அல்லது வேறு வண்டி பின்னால் குறுக்குவாட்டத்தில் நிறுத்திவிட்டு போய்விடுவது. அடுத்து, கால்களால் தேய்த்துக்கொண்டே வண்டி ஓட்டுவது. பின்னால் வருபவருக்கு நீங்கள் நிறுத்தப்போகிறீர்களா, தொடர்ந்து ஓட்டப்போகிறீர்களா என்று தெரியாமல் மண்டை காயும்.

கடைசியாக, தலையை மூடும் எதுவும் ஹெல்மெட் என்று நம்புவது. இந்த மூகமூடி கொள்ளையர்களை போக்குவரத்து காவலர்களும் விட்டுவிடுவது தான் வேடிக்கை. துப்பட்டாவுக்கும் ஹெல்மெட்டுக்கும் உயிர் அளவு வித்தியாசம் இருக்கிறதல்லவா? முன்னால் போகும் காரை, ஓட்டுவது ஒரு பெண் என்பதை தூரத்தில் இருந்தே கண்டுபிடித்து விடலாமாம். 'சடன் ப்ரேக்' போடுவதில் நம்மை மிஞ்ச முடியாது என்று கிண்டலடிக்கிறார்கள். ஆனால்,  ஆரம்பகட்ட பதற்றம் தணிந்து, வண்டி ஓட்டுவது இயல்பான செயலானதும் இதை தவிர்க்க முடியும் என்று தோன்றுகிறது.

ஸ்கூட்டி அல்லது பைக்'குக்கென்று ஒரு அகலம் உண்டு. சாதாரணமாக அதை கணக்கு பண்ணி ஓட்டினால் போதும் தான். ஆனால், காலுக்கு கீழே கீ-போர்ட் வைத்துக்கொண்டு ஓட்டும் அம்மாக்கள், வீட்டுக்கு பிவிஸி பைப் வாங்கி போகும் ஆண்கள், தாங்கள் ஓட்டுவது நான்கு சக்கர வாகனம் என்றே நினைக்கலாம், தவறில்லை. அதை மறந்து நட்டநடுவில் இவர்கள் ஓட்டினால், அரசியல்வாதி பின்னால் போகும் பரிவாரங்கள் போல் வேறு வழியில்லாமல் பின்னாலேயே அரை பர்லாங் போகவேண்டியிருக்கிறது. எதிரே வந்தாலோ, ஓரமாக ஒதுங்கி அவர்களை போகவிட்டுவிடுவது தான் ஒரே வழி.

நாம் ஓட்டுவதை தாண்டியும் சாலையில் பல அபாயங்கள், இடஞ்சல்கள் இருக்கின்றன. பெரும்பாலான பேருந்துகளில், லாரிகளில் 'ப்ரேக் லைட்' எரிவதில்லை. பேருந்தாவது, நிறுத்தம் மக்களுக்கு முன் கூட்டியே தெரிவதால் சுதாரித்துக்கொள்கிறார்கள். மேலும் பிரச்சனை ஓட்டுனருடையதல்ல. தூரத்தில் பேருந்தைக் கண்டதும் மக்களே பாதி ரோட்டுக்கு வந்துவிடுவதால், ஓட்டுனர் அவர்களையும் தாண்டி நட்டநடு ரோட்டில் நிறுத்திவிடுகிறார். இரண்டு வாகனங்கள் போகக் கூடிய அளவுள்ள சாலை என்றாலும் பேருந்து நடுவில் நிற்பதால், பின்னால் வரும் அத்தனை வாகனங்களும் ஸ்தம்பிக்கின்றன.

ஓரமாக நிறுத்தப்பட்டிருக்கும் வேன், மினி லாரி அருகில் செல்வீர்களானால், இந்த அனுபவம் உங்களுக்கும் ஏற்பட்டிருக்கும். எப்போது ஓட்டுனர் கதவை படார் என்று திறப்பார் என்று சொல்வதற்கில்லை. நம்மீது இடிக்காவிட்டாலும், அந்த அதிர்ச்சியிலிருந்து மீளவே சில நொடிகள் ஆகின்றன.

லாரி ஓட்டுபவர்கள் வேறு வகை. அவர்கள் இண்டிகேட்டராக நினைத்துக்கொள்வது கிளீனர் பையனின் சின்ன கையை தான். ஏற்கனவே சிலபல அலங்கார பொருட்கள், மந்திரித்த கயிறுகள்  லாரியின் பக்கவாட்டில் தொங்கிக்கொண்டிருக்கையில், இருட்டில் சட்டென்று நீண்டு மறையும் அந்த கையை பார்ப்பதற்கென்று கண்களுக்கு விசேட சக்தி தேவைப்படுகிறது. இத்தனை இடஞ்சல்களையும் மீறி நெருக்கமாக பின் தொடர்பவர்களுக்கு லாரியின் பின் நுட்பமான செய்தி இருக்கிறது - 'பரலோக ராஜ்ஜியத்திற்கு சமீபத்திருங்கள்!'

இந்திய சாலைகளில் வண்டி ஓட்டுவதென்பது ஒரு கலை. ஒரு சாகசம். பல நுண்ணுணர்வுகளையும் சோதிக்கும் மற்றும் வளர்க்கும் வல்லமை கொண்டது. முன்னால் போகும் நபரின் உடல் மொழியைக் கவனித்து, அவர் திரும்பப்போகும் திசையை கணிப்பதெல்லாம் உலகில் வேறு எங்கும் சாத்தியமா தெரியாது. குறுகலான சாலைகள், நாள்தோறும் அதிகரித்துக் கொண்டே போகும் வாகன நெரிசல் என நம்மை எரிச்சலடையச் செய்ய இங்கே நிறைய காரணிகள் இருக்கின்றன. எனினும் போகவேண்டிய இடத்திற்கு முன்னதாகவே கிளம்பி நிதானமாக ஓட்டுவது, சாலை விதிகளை பின்பற்றுவது, குறைவாக ஹார்ன் பயன்படுத்துவது என பயணத்தை நமக்கும் பிறருக்கும் இனிமையாக்க சாத்தியங்கள் இல்லாமல் இல்லை.

சமீபத்தில் தோழி வண்டி வாங்கியிருந்தாள். 'ஊருக்குள்ள எனக்கு அறிவுரை சொல்லாத ஆளுன்னு இனி யாரும் இல்ல, உனக்கும் எதாவது சொல்லனுமா?' என்று சிரித்தாள். 'கொஞ்சம் கருணையோடு ஓட்டு, போதும்' என்றேன்.

----------------------------

// அவள் விகடனில் பிரசுரமாகியுள்ள கட்டுரை.  

Tuesday, 19 July 2016

கூட்டத்திலிருந்து வாங்க!

கூட்டத்திலிருந்து யாராவது ஒருத்தர் வாங்க " என்று இந்த மேஜிக் செய்பவர்கள், லேகியம் விற்பவர்கள் அழைத்தால், எப்படியும் ஒரு ஜீவன், சிறிது நேரம்  சோதனைக்கூட எலியாக இருப்பதற்கு சுத்திமுத்தி தெனாவட்டாக பார்த்துக்கொண்டே போகுமே? அதை தைரியம் என்று சொல்வதை விட, ஒரு மாதிரியான ஆர்வக்கோளாறு எனலாம். அத்தகைய கோளாறெல்லாம் என்னிடம் நிறையவே ஸ்டாக் இருப்பதால் அன்றும் நானே அந்த அழகுப்பெண் காட்டிய எடை பார்க்கும் கருவி போலிருந்த ஒன்றின் மேலேறி நின்றேன்.

அன்று காலையில் தான் தோழி தன் வீட்டில் படி நிலை சந்தைப்படுத்துதல் (மல்டி லெவல் மார்கெட்டிங்) நிறுவனம் ஒன்று அழகு சாதன மற்றும் ஆரோக்கியத்துக்காக (ப்யூட்டி அண்ட் ஹெல்த் கேர்) புதிய பொருட்களை அறிமுகப்படுத்தப்போவதாகவும், யார் வேண்டுமானாலும் தெரிந்துக்கொள்ள வரலாம் என்றும் அழைப்பு விடுத்திருந்தார். என்னை போல பின்னாலிருந்து ஆர்வக்கோளாறு உந்தித் தள்ளிய நிறைய பெண்கள் ஆஜர் ஆகியிருந்திருந்தார்கள்.


அதற்கு முன் ஒன்று சொல்லியாக வேண்டும். நான்கைந்து பெண்கள் நீண்ட நேரமாக அரட்டை அடித்துக்கொண்டிருந்தால், அங்கே உடல் எடை பற்றின பேச்சு எப்படியும் வந்துவிடும். பெரும்பாலான பெண்களுக்கு தங்கள் உடலை கச்சிதமாக வைத்துக்கொள்ளும் ஆசையும், கனவும் இருக்கும். அங்கெயெல்லாம் ஒல்லியாக இருக்கும் பெண் தான் நாயகி. சில பெருமூச்சுகள் அவளை கிளுகிளுப்பூட்டவும் தவறுவதில்லை. அப்படி ஒரு பெண்ணாகிய என்னை, பத்து பதினைந்து பெண்கள் கவனித்து கொண்டிருக்க, எடைப் பார்க்கும் கருவியில் ஏறச் சொன்னால், என்னவொரு தன்னம்பிக்கையோடு நின்றிருப்பேன் என்று நினைத்துப்பாருங்கள்.

“நீங்க ஓவர் வெயிட்டா இருக்கீங்க” என்ற அந்தப் பெண்ணின் குரல் என் கனவை கலைத்தது. என்னை விட மற்ற பெண்கள் அவரை நம்ப முடியாமல் பார்க்க, கருவி என்னை 59 கிலோ காட்டிக்கொண்டிருந்தது. இந்த கருவியில் ஏறுவதற்கு முன்பு வரை 56 தானே என்று என குழம்பினேன். பிறகு ஒரு பட்டனை தட்ட, BMI 25.  இவங்க வயது என்று வேறு ஒரு பட்டனைத் தட்டினார். அது 41 என்றது. அடுத்த அதிர்ச்சி. என் வயதை சில பல வருடங்கள் எற்றிவிட்டிருந்தது. இந்த இடத்தில் மனமுடைந்து போகாத பெண்ணே இருக்க முடியாது. நானும் முதல் பாலிலிலேயே அவுட்டான பேஸ்ட்மேன் போல முகத்தை வைத்துக்கொண்டு இருக்கைக்கு திரும்பினேன். சில வருடங்கள் முன்பு வரை பி.எம்.ஐ 25 ஆரோக்கியமானதாக கருதப்பட்டு, அலோபதி மருத்துவம் அதை 22 தான் சரி  என்று மாற்றியதில் ஒரே நாளில் நோயாளியாக மாற்றப்பட்டிருக்கிறேன் போலிருக்கிறது.

"இவங்க வயதுக்கு எடை ஜாஸ்தி. பி.எம்.ஐ தப்பா இருக்கு. உடல் அவங்க வயதை விட சீக்கிரம் தளர்ந்திருக்கு. இதுக்கெல்லாம் என்ன காரணம்ங்கறீங்க? ப்ரோட்டீன் குறைப்பாடு தான்.” இப்போது என்னை விட்டுவிட்டு, மற்ற பெண்கள் பக்கம் திரும்பினார். "பிள்ளைகளை, கணவரை வேலைக்கு அனுப்பிவிட்டு அசதியாகி விடுகிறீர்களா?"  இதற்கு பெரும்பாலானோர் பதில், ஆமாம் தான். மீண்டும் அனைவருக்கும் ப்ரோட்டீன் குறைபாடு இருப்பது நிமிடத்தில் தெரியவருகிறது.


”உங்கள்ல எத்தனை பேருக்கு முடி கொட்டுது?”
இந்தக்கேள்விக்கு யாராவது இல்லை என்று சொல்லியிருந்தால், விரோதி போல பார்த்திருப்போம். ஆனால், சகலரும் ஆமாம் என்று சொல்ல, அழகுப் பெண் மகிழ்ச்சி அடைகிறார். ”உங்களுக்கு இரும்பு மற்றும் கால்ஷிய குறைப்பாடு இருக்கிறது. நாளை ஆஸ்ரியோபோரோஸிஸ் வந்து உங்கள் எலும்புகள் நொறுங்கி விடக்கூடும், ரத்தசோகை வரும், நரம்புகள் வலுவிழக்கும்.."

'எங்க கொஞ்சம் இருமி காட்டுங்க' என்று அவர் கேட்டு நான் செய்திருந்தால், நல்ல அனுபவமுள்ள காசநோய்க்காரர்களைப் போல் லாவகமாக இருமுகிறீர்கள். எதற்கும் இந்த வைட்டமினை சாப்பிடுங்கள் என்று சொல்லியிருப்பார் எனத்தோன்றியது. பெரும்பாலான நோய்களுக்கு அங்கே பரப்பியிருந்த டப்பிகளில் நிவாரணம் இருந்தது. குழுமியிருந்த பெண்கள், தங்களுக்கு வர சாத்தியமுள்ள நோய்க்கேற்ப மற்றும் விலைக்கேற்ப பிற்சேர்க்கை (சப்ளிமெண்ட்கள்) வாங்கிச்சென்றனர்.


நுகர்வோர் கலாச்சாரம் (கன்ஸ்யூமரிசம்) இரண்டு வகையில் செயல்படுகிறது. ஆசைக்காட்டி வாங்க வைப்பது, பயமுறுத்தி வாங்க வைப்பது. அழகு சாதன பொருட்களை எடுத்துக்கொண்டால், மானுட குலத்தின் மொத்த தன்னம்பிக்கையும் கைக்குள் அடங்கும் ட்யூபில் இருப்பது புரியும்.  மூன்றே வாரத்தில் சிவப்பாவீர்கள், நான்கே நாளில் பாய் ஃபிரண்டு கிடைப்பான், ஒரு மாதத்தில் அமெரிக்க விசா கிடைக்கும் என்பதாக நீளும். போலவே உடல் ஆரோக்கியத்திற்காக விற்கப்படும் பொருட்கள், உங்களுக்கு சொர்கத்தில் இருக்கும் தாத்தா பாட்டியை கண்ணுக்குள் காட்டி வாங்கச்சொல்கின்றன.

இவர்கள் பயம் காட்டுவதில் பெரும்பாலானவை நோயே அல்ல. உதாரணமாக,
உடல் அசதி, தொடர் உழைப்பிலிருந்து இடைவெளி கோரி உடல் தரும் சமிஞ்ஞை தான். அதை ப்ரோட்டீன் பவுடர் கொண்டு நிரப்புவதை விட, சின்ன தூக்கமே போதுமானதாய் இருக்கலாம்.

மேலை நாட்டவர்கள் போல் அல்லாமல், நமக்கு அபரீதமான சூரிய ஒளி கிடைக்கிறது. தினசரி பத்து நிமிடங்கள் வெய்யில் பட நடந்தால், உடல் தனக்கான வைட்டமின்-டியை தயாரித்துக்கொள்ளும். இதற்கு மாத்திரை சாப்பிடுவதென்பது, வீட்டை கும்மிருட்டாக்கிவிட்டு பகலில் மின்சார விளக்கை எரிய விடுவதைப் போன்ற பணக்கார பைத்தியக்காரத்தனத்தில் வரும்.

உண்மையிலேயே உங்களுக்கு கவலை தரும் விதமாக உடலில் உபாதை இருந்தால் மருத்துவரை அணுக வேண்டியது தான். அதிலும், ஒரு நல்ல மருத்துவர் எடுத்த எடுப்பில் உங்களை வைட்டமினோ, கால்ஷியமோ இன்னபிற பிற்சேர்க்கை மருந்துகளோ எடுத்துக்கொள்ளச்சொல்ல மாட்டார். ரத்தத்தில் அவற்றின் அளவை வைத்தே தீர்மானிப்பார். பெரும்பாலான நேரங்களில் உணவு பழக்கத்தை ஆரோக்கியமானதாக  மாற்றினாலே போதுமானதாக இருக்கும். அல்லது சிறிது காலம் மருந்து உட்கொண்ட பிறகு, நிறுத்திவிட சொல்லுவார்.


பிற்சேர்க்கை மருந்துகள் உட்கொள்வது, தற்போது ஃபாஷனாகி வருகிறது. முக்கால்வாசி கிணற்றை தாண்டிய பின், சுற்றிபோவது எளிமையான வழி என்று உணர்ந்தால் எற்படும் கடுப்பை அலோபதி மருத்துவம் பல முறை தந்திருக்கின்றது. இன்று கால்ஷியம் சாப்பிட்டே ஆக வேண்டும் என்பார்கள். நாளையே, இதையா சாப்பிட்டாய் கிட்னியில் கல் வருமென்று தெரியாதா என்று தலையில் கல்லை போடுவார்கள்.

ஆபத்தில்லாத நல்ல தீர்வு, நம் உணவில் தான் இருக்கிறது.

உணவு, சமைப்பவருக்கும் உண்பவருக்குமான தொடர்புச் சங்கிலி. நகைச்சுவையாக ஒன்று சொல்வதுண்டு, 'நல்ல காபி போட என்ன வேண்டும்?' 'முதலில், நல்ல காபி போட வேண்டுமென்ற எண்ணம்'. ஏனேனில் அதே பால், டிகாஷன் மற்றும் சர்க்கரையை வைத்துக்கொண்டு ஒருவர் கும்பகோணம் டிகிரி காபியை தர முடியும், நேரடியாக குப்பையில் கொட்ட வேண்டிய வஸ்துவையையும் தர முடியும்.

யோசித்துப்பாருங்கள். ஆதியில் மாமிசத்தை சுட்டு சாப்பிடத் துவங்கிய நாம் தற்போது எத்தனை விதமான உணவுகளை கண்டுபிடித்திருக்கிறோம். அதன் பின்னால் இருப்பது ரசனை மட்டுமில்லை. தேவைக்கேற்ப்பவே புதிய கண்டுபிடிப்புகள் நிகழ்கின்றன. 'கேரட் சாம்பாரில் போட்டால் பிடிக்கவில்லையா, பொறியல் சுவைத்துப்பார், அதுவும் வேண்டாமா இது உனக்கு தான் கேரட் அல்வா!' என்று பிரியமானவர்களுக்கு நல்ல உணவை எப்படியாவது தந்து விடும் நம் அன்பும் பிடிவாதமும் உணவில் இருக்கிறது.

சுவைக்கும், ஆரோக்கியத்துக்குமான இடைவெளியை குறைப்பதில் ஒளிந்திருக்கும் சமைப்பவரின் திறமை. கீரை பிடிக்காதா, இரும்பு மாத்திரை எடுத்துக்கோ, பால் வேண்டாமா, இந்தா கால்ஷியம் மாத்திரையை முழுங்கு என்பதில் சமைப்பவரின் பங்கு என்ன இருக்க முடியும்?

உணவு நம் கலாச்சாரம், உணவு நம் பண்பாடு, உணவு நம் ரசனை, உணவு நம் வழிபாடு, உணவு நம் கருணை. இத்தனையையும் ஒரு காப்ஸ்யூலுக்குள் அடக்கிவிட முடியுமென தோன்றவில்லை!
சிந்திப்போம்.


கலாட்டா கார்னர்
---------------------------------

இருமல் மருந்து குடித்தால் தூக்கம் வந்துவிடுமே என்று ஆரம்பித்து, இருமல் மருந்து குடித்தாலாவது தூக்கம் வருமா என்பதில் முடிகிறது வாழ்க்கை!

Monday, 4 July 2016

இது ஒரு குத்தமாய்யா?!



"எல்லா பெண்களும் நச்சரிப்பதாக சொல்வதை ஏற்க முடியாது..
சில திருமணமாகாத பெண்களும் இருக்கிறார்கள்!’ என்று நான் விளையாட்டாக நண்பர்களிடம் சொல்வதுண்டு. பெண்களிடம் உங்களுக்கு பிடித்த, பிடிக்காத குணங்கள் என்னென்ன என்று ஆண்களை கேட்டுப்பார்த்தால், பிடித்த குணங்களில் ‘பொறுமை’யும், பிடிக்காதவைகளில் ‘நச்சரிப்பும்’ கட்டாயம் இருக்கும். அம்மா மேல் பாசமாக இருக்கும் பிள்ளைகள் கூட ‘எங்க அம்மான்னா எனக்கு ரொம்ப இஷ்டம். என்ன, சில விஷயங்கள்ல ஓவரா நச்சரிப்பாங்க. அதான் பிடிக்காது’ என்பார்கள். உண்மையில், பெண்கள் நச்சரிக்கிறோமா, அல்லது ஏன் அப்படி ஒரு பேர் வாங்கி வைத்திருக்கிறோம் என்று யோசிக்கிறோமா?


இங்கே யாரும் நச்சரிக்க வேண்டும் என்று நச்சரிப்பதில்லை. ஆனாலும், நாம் இயல்பாக செய்யும் சில செயல்கள் வீட்டிலுள்ளவர்களுக்கு எரிச்சலூட்டுபவைகளாக இருக்கின்றன. அதை தான் அவர்கள் அப்படி பெயரிட்டு வைத்திருக்கிறார்கள். சரி, பொதுவாக எந்தெந்த விஷயங்கள் பொதுவாக மற்றவர்க்கு எரிச்சலூட்டுபவை என்று பார்க்கலாம்.

”தூங்கி எழுந்து வந்தா ஃபேன ஆஃப் பண்ணிட்டு வர்றதில்லையா?”,  ”பைப்ப சரியா மூடனும்ன்னு ஏழு கழுதை வயசாகியும் தெரியல!”, “காஃபி குடிச்சதும் சின்க்ல போடுங்கன்னு தினம் தினமா சொல்லனும்?”, “ஈர டவல பெட்ல போடறீங்க. இப்படித்தான் உங்கம்மா வளர்த்து வச்சிருக்காங்க. எங்க வீட்லலாம்...”  - இது ஒரு விதம். சொல்லுவதென்னவோ சரியான விஷயங்கள் தான். ஆனால், சொல்லும் தொனியில் நாம் நச்சரிப்பதாக தோன்றவைத்து விடுகிறோம்.

“மறக்காம பால் கார்ட்ட ரென்யூ பண்ணிடுங்க. போன வருஷம் மே மாசம் நினைவிருக்கில்ல? நீங்க விட்டுட்டதால, அந்த மாசம் பூராவும் அதிக விலை கொடுத்து வாங்கினோம்”.  இங்கேயும் நினைவுப்படுத்துதல் என்ற நல்ல விஷயத்தை தாண்டி, போன வருடம் நடந்ததை இன்னமும் குத்திக்காட்டுவதை தான் ஆண்கள் கவனிப்பார்கள்.



இன்னும் பல சமயங்களில், ஆண்களுக்கென சில பிரத்யேகமான உலகமும் ரசனையும் இருப்பதை மறந்துவிடுகிறோம். நமக்கு சீரியல் என்றால் அவர்களுக்கு க்ரிக்கெட், நியூஸ். அந்த சமயத்தில், “என்னதுக்கு டிவியவே முறைச்சுகிட்டிருக்கீங்க? பக்கத்துல குழந்தை மூத்திரம் அடிச்சு வச்சிருக்கறது தெரியாம?” என்றால், அவர்கள் உங்களை மூத்திரத்திலிருந்து காப்பாற்றுவதாகவா நினைப்பார்கள்? அவர்கள் ரசனைகளை நீங்கள் மதிப்பதில்லை என்று தான் நினைப்பார்கள். “எதாவது சொல்லி உனக்கு நான் கிரிக்கெட் பார்க்கவிடாம பண்ணிடனும். அதான?” என்ற பதில் அடுத்த நிமிடமே எதிர்பார்க்கலாம்.

ஆண்களுக்கு நண்பர்கள் முக்கியம். நமக்கு ஒரு தோழியும் அல்லது நட்புவட்டமும் தற்போது இல்லை என்பதற்காக ஆணுக்கும் அப்படி இருக்கக்கூடாது என நினைப்பது சுயநலமல்லவா? மணிக்கணக்காக பேச அவர்களுக்குள் விஷமிருக்கும். சொல்லப்போனால், நம்மிடம் சொல்லாத பல விஷயங்களை நண்பனிடம் விவாதிப்பார்கள். அதற்காக குடும்பம் முக்கியமில்லை என்பதில்லை, அதற்காக தான் ஓடி ஓடி உழைக்கிறார்கள். ஆனால், அதற்காக எல்லாவற்றையும் நம்மிடமே பகிரவேண்டும் என நினைப்பது ஒரு வகை பொஸஸிவ்னஸ். அதை அவர்கள் கண்டிப்பாக விரும்புவதில்லை.


சரி, நச்சரிப்பதாகவே பேர் வாங்கிவிட்டதாக நினைத்துக்கொள்வோம். அதை எப்படி மாற்றுவது?

1) முதலில் திரும்பத்திரும்ப சொல்வதை விட்டுவிடுங்கள். உதாரணமாக ’பென்சில் பாக்ஸை ஸ்கூல் பேக்’கில் எடுத்து வச்சுக்கோ’ என்று பல முறை சொன்னால் தான் மகள் எடுத்து வைக்கிறாள் என்றால், கொஞ்ச நாள் எடுத்துப்போகாமல் இருக்கட்டும். தானாக, அப்படி செய்வதால் ஏற்படும் சிக்கல்களை சந்தித்ததும் அதை தினமும் எடுத்துச்செல்வது பற்றின எண்ணம் தானாகவே தோன்றிவிடும்.

2) கணவரிடம், இன்று பால் கார்ட் வாங்க கடைசி நாள் என்பதை நினைவு படுத்த வேண்டும் என்றால், ஒரு முறை நேரில் சொல்லிவிட்ட பிறகு, சின்ன சீட்டில் எழுதி அவர் பையில் வைக்கலாம். அல்லது இருக்கவே இருக்கிறது குறுஞ்செய்தி.

3)இதை எல்லாவற்றையும் மீறி அவர்கள் அதை செய்ய மறந்தால், சொல்லிக்காட்டாதீர்கள். அமைதியாக இருந்தால், அவர்களுக்கே தன் செயல் குறித்த குற்ற உணர்வும், அதை எப்படி சரி செய்யலாம் என்ற எண்ணமும் ஏற்படும். ‘அடுத்த முறை பால் கார்ட்ட கடைசி நாள் வரை வச்சுக்க வேண்டாம். முன்னாடியே கட்டிடறேம்மா’ என்பார். அந்த இடத்தில் ‘சரிங்க’ என்று சொல்லி அதை முடித்துவிடுங்கள்.

4) இவ்வுலகின் எல்லா அம்மாக்களுக்கும் ஆகப்பெரிய கோவம் என்பது, கூப்பிட்டவுடன் சாப்பிட வராததாக தான் இருக்கிறது. நமக்கு நம் வேலை முடியவேண்டும், போலவே அவர்களுக்கு அவர்கள் வேலை. அதனால், இருக்கவே இருக்கிறது ஹார்பேக். போட்டு வைத்துவிடுங்கள். பசித்தாலும் சாப்பாட்டை நினைக்காத மனித இனம் இன்னும் படைக்கப்படவில்லை. தானாக வருவார்கள்.

5) பாத்ரூமில் மணிக்கணக்காக தனியாக இருப்பது, மொட்டை மாடியில் சிகரெட் பிடித்துக்கொண்டு நின்றுக்கொண்டிருப்பது, நண்பர்களோடு நேரம் செலவிடுவது, ஞாயிறுகளில் சோம்பேறித்தனமாக இருப்பது என்பதெல்லாம் அவர்களுக்கு முக்கியம். இதில் தலையிடுவதையும், கிண்டலடிப்பதையும் தவிர்க்கப்பாருங்கள்.

6)கூச்சலிடாதீர்கள். அப்போதைக்கு அது தீர்வாக அமைந்தாலும், நாளடைவில் அதுவும் பலனலிக்காமல் போகும். மேலும் உங்கள் அக்கம் பக்கத்து வீட்டில் எப்படியும் தொலைக்காட்சி இருக்கும். நீங்கள் தரும் எண்டெர்டெயின்மெண்ட் வேறு அவர்களுக்கு தேவையில்லை.


வேலைக்கு செல்லும் பெண்களை விட, குடும்பத்தலைவியாக, ஒரு நாளின் பாதி நேரம் தனியாக இருப்பவர்கள் அதிகம் நச்சரிப்பவர்களாக மாறிவிடுவதாக ஆராய்ச்சி சொல்கிறது. அது ஏன் என்று யோசித்தால், ஒரே மாதிரியான வேலையை குடும்பத்தலைவிகள் தொடர்ச்சியாக வருடக்கணக்காக செய்கிறார்கள். அதில் நாளடைவில் சலிப்படைகிறார்கள். மேலும், பெரும்பாலான பெண்களுக்கு,  வீட்டில் அவர்கள் செய்யும் பல விதமான வேலைக்கு உரிய அங்கீகாரமோ பாராட்டோ கிடைப்பதில்லை. இது அவர்களை மனரீதியாக வலுவிழக்கச் செய்கிறது. தங்களை எதற்கும் லாயக்கற்றவர்களாக, தன் கருத்து  யாருக்கும் தேவைப்படாத ஒன்றாக முதலில் கற்பனை செய்துக்கொள்கிறார்கள். பின் தன் ஆதங்கத்தை கொட்டித்தீர்த்துவிடும் ஒரு கணத்துக்காக, தரையில் கிடக்கும் ஈர டவலுக்காக காத்திருக்க துவங்குகிறார்கள்.

மனிதர்களுக்கே உரிதான ஒரு எதிர்பார்ப்பும், குணமும் தன்னோடு பழகுபவர்கள், தன்னை முக்கியமானவராக கருதவேண்டும், மரியாதையாக நடத்த வேண்டும் என்பது. பெண்கள் மட்டும் விதிவிலக்கல்ல. தன்னம்பிக்கையோடு இருங்கள். இந்த உலகில் யாரொருவரும் அதிகப்படியாக படைக்கப்படவில்லை. உங்கள் வேலையில் சின்ன சின்ன கற்பனைகளை புகுத்தி உற்சாகத்தை கூட்டுங்கள். உங்களுக்கென சில மணித்துளிகளை ஒதுக்கி, உங்களுக்கு பிடித்ததை செய்யுங்கள்.

கடைசியாக, ‘நான் தான் இங்கிட்டு கரடியா கத்திட்டு இருக்கேன்’ என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்காதீர்கள். நீங்கள் கரடி போல் கத்துவதாக உங்களுகே தோன்றும் போது, அதை ஏற்றுக்கொள்வது வீட்டிலுள்ளவர்களுக்கு கஷ்டமா என்ன?

Wednesday, 8 June 2016

Sorry, You're not My Type !

 ‪#‎வாசிப்பனுபவம்‬

இந்திய ஆங்கில எழுத்துக்களில் சமீபமாக வரும் நாவல்கள் பெரும்பாலும் கெளதம் வாசுதேவ மேனன் வகையறாக்கள். அவை, சுற்றிச்சுற்றி பணக்கார அல்லது பணக்கார நண்பர்களை கொண்ட இளைஞர்களை பற்றினதாகவே இருக்கின்றன. கதாபாத்திரங்களின் அதிக பட்ச கவலை கேர்ள் ஃபிரண்டை கரெக்ட் பண்ணுவது அல்லது தக்கவைப்பது. நடுநடுவே மானே, தேனே பொன்மானே போல், அவர்களுக்கென்று சில லட்சியங்கள் இருப்பதாக சேர்க்கப்பட்டிருக்கும். சுவாரஸ்ய ஒற்றுமையாக அவை அவர்கள் படிப்புக்கு சம்பந்தமில்லாதவைகளாக இருக்கின்றன. கதையில், அவர்கள் படிப்பது தவிர எல்லாம் ெய்துக்கொண்டிருப்பதற்கு எதாவது ஜஸ்டிஃபிகேஷன் வேண்டுமே? மேலும், படிப்பை உதறி விட்டு லட்சியத்தை நோக்கி பயணிக்கும் கதைகள் தான் தற்போதைய ட்ரெண்ட்.

ஆயினும் எப்படியும் மாதம் ஒரு இந்திய-ஆங்கில நாவலாவது படித்துவிடுகிறேன். அட்டகாசமான சர்காஸ்டிக் ஹூமர் வரிக்கு வரி நிரவி இருப்பார்கள். (சேத்தன் பகத்தெல்லாம் அப்படி பெரியாளானவர் தான்.) ’மனித மனதின் பல்வேறு உட்பரிமாணன படிமங்களில் புகுந்து’ வகை சீரியஸ் எழுத்துக்களை, ஸ்விமிங் க்ளாஸ் வாசலில் காத்திருக்கையில் படிக்க வாகாக இருப்பதில்லை. அதுவும் ஒரு காரணம்.
அப்படி சமீபத்தில் படிக்க நேர்ந்தது – Sorry, You’re not my type (Sudeep Nagarkar)

நட்பு-காதல்-காமம்-துரோகம் என திரைப்படமாக எடுக்கத் தேவையான எல்லாம் இருக்கிறது. அல்லது அதை மனதில் வைத்து தான் எழுதுகிறார்களோ, என்னவோ? குஷ்பு ஒரு பேட்டியில் ‘தற்போதைய இளைஞர்களிடம் திருமணத்திற்கு முன் உறவு வைத்துக்கொள்வது சகஜமாகிவருகிறது. பாதுக்காப்பாக இருப்பது பற்றிய விழிப்புணர்வு மட்டுமே நாம் தரமுடியும்’ என்று சொன்னதற்காக அடித்துத் துவைத்தார்களே? இவ்வகை நாவல்கள் படித்தால், அவர் சொன்னது எவ்வளவு நிஜமென்று புரியும்.
மூன்று நண்பர்கள். இரண்டு ஆண்கள், ஒரு பெண். கல்லூரியின் சிறந்த இசை குழுவாக இருக்கிறார்கள். அவர்கள் லட்சியமும் இசையோடு பயணிப்பதே. ‘Life is not short, Youth is.’ என்று சொல்வார்கள். இளமையில், அதீத முக்கியத்துவத்தை இப்படி கேர்ள் ப்ரண்ட்/ பாய் ஃபிரண்ட் என்ற தற்காலிக உறவுக்கு கொடுப்பதால் ஏற்படும் சாதக-பாதகங்களை பற்றி, காதல்னா என்ன? நட்புன்னா என்ன என்று அறிவுரைகளுடன் பேசுவதே கதை. ஒரு முறை படிக்கலாம் அல்லது காதலிக்கு கிஃப்ட் செய்யலாம் வகை நாவல் தான்.

பிகு 1: நிச்சயமாக போரடிக்கவில்லை. பயமுறுத்தவில்லை. எளிமையான ஆங்கிலம்.
பிகு 2: சேத்தன் பகத், ப்ரீத்தி ஷெனாய் வரிசையில் சுதீப்பும் மூன்று புத்தங்கள் நன்றாக விற்றதும் Motivational Speakerஆகியிருக்கிறார். இதைப் பற்றி ரொம்பவே வெட்டியாக இருக்கும் பொழுதுகளில் யோசிக்கலாம். ஒரு போஸ்ட் போடலாம்.
பி.கு 3 : இவரது மற்றுமொரு நாவல் – And it started with a friend request! (இன்னும் படிக்கவில்லை). பல ஃபேஸ்புக் வாசிகள் தங்களோடு பொருத்தி பார்த்துக்கொள்ள முடியுமென்று தோன்றுகிறது.

Wednesday, 23 March 2016

மார்க்ஸ் முக்கியம் மை சன்!

என்னது, எதிரில் வருவது ஸ்வாதியா என்ற அதிர்ச்சியுடன் இன்றைய நாளை துவக்கியிருக்கிறேன். என் ஜிம் தோழி. இன்னும் ஒரு பிறவி எடுத்து உடற்பயிற்சி செய்தால் இளைக்க வாய்ப்பிருப்பது போல் இருப்பாள். சமீபமாக ஆளையே பார்க்க முடிவதில்லை. இன்று கண்ணில் பட்டது அவள் தான். ஸ்பாதியாகி இருந்தாள். நோயெல்லாம் ஒன்றுமில்லை, மகனுக்கு பரிட்சையாம். நான்கு மணி நேரம் தான் தூங்குகிறாள். இன்னும் பல உடல் வருத்தல்கள், பிரார்த்தனைகள் மற்றும் நோன்புகள்.

இவள் தான் என்றில்லை, சில உறவினர்கள் பிள்ளைகளுக்கு பரிட்சை வந்தால், தொடர்பு எல்லைக்கு அப்பால் போய் விடுகிறார்கள். தப்பித்தவறி நேரில் பார்த்துவிட்டால், ஃபோன் வயர் பிஞ்சு நாலு மாசம் ஆகிறது என்கிறார்கள். பலர் வீட்டில் டிவி பரனில் தான் இருக்கிறது. நண்பர் ஒருவர் தன் வீட்டில் டிவியை திருப்பி சுவரை பார்த்து வைத்திருந்தார். இப்படி  எப்படி பார்ப்பீங்க என்றால் மகனுக்கு பரிட்சை என்றார். பயல், அப்படி ஒன்றும் டிவியால் மட்டும் கேட்டுப்போவான் போல தோன்றவில்லை. வேற விளையாட விடுவீங்களா என்றால், நோ நோ. அவன் ரூமில் காற்றுக்கு கூட எக்ஸாம் வாசம் வீசும் என்கிறார். கடிவாளம் கட்டிய குதிரை ஒன்று பந்தயத்துக்கு தயார் ஆவது போல பிரமை தோன்றுகிறது. பேச சொன்னால் கனைப்பானோ என்னவோ.

பல பெற்றோர்கள். எந்த கல்யாணமும், விசேஷமும் மார்ச் ஏப்ரலில் வந்துவிட கூடாதே இன்று கவலைக்கொள்கிறார்கள். இன்னும் சிலர், எந்நேரம் வேண்டுமானாலும் உயிரை விட்டு விட காத்துக்கொண்டிருக்கும் பெரிசுகள், தங்கள் குழந்தைகளுக்கு பரிட்சை முடிந்தப் பின் போகட்டும் என்று கடவுளிடம் சில மாத கன்செஷன் பெற்றுத்தருகிறார்கள்.

பிப்ரவரி தாண்டி விட்டால், அகில இந்திய பெண்கள் பத்திரிகை முதல் ’வெஸ்ட் மாம்பலம் முப்பத்தி மூன்றாவது க்ராஸ் டைம்ஸ்’ வரை பரிட்சை நேர உணவுக்குறிப்பு வெளியிடுகிறார்கள். பரிட்சைக் கால சூப், பரிட்சைக்கால புலவ், பரிட்சைக்கால ஐஸ்க்ரீம் என்று ஹிஸ்ட்ரி பேப்பர் போல பக்கங்கள் நிரப்பபட்டிருக்கின்றன. இது எதுவும் அறிந்திருக்காவிட்டாலும், கணக்கு பரிட்சையன்று தவறாமல் வெண்டைக்காய் சமைத்துப்போட்டு,  பரிட்சை அன்றாவது மகனின் மூளை வேகவேகமாக செயல்படும் என நம்பும் அம்மாக்களும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள்.


பெரும்பாலான தின நாளிதழ்கள், ‘எக்ஸாம் டிப்ஸ்’ வெளியிடுகின்றன. பதட்டமில்லாமல் தேர்வை எதிர்கொள்ள வினாத்தாளை முப்பது டிகிரி கோணத்தில் பிடித்துக் கொண்டு, கண்களை மூடி இருபத்தி ஏழு தடவை மூச்சை இழுத்து இழுத்து விட வேண்டும்  என்னும் யோசனைகளை படித்தால், படித்த கணமே நமக்கு பதட்டம் வந்து விடுகிறது.

இதன் முற்றிய பாதிப்பாக தேர்வு காய்சல் என்று ஒன்று இருக்கிறது. சரியாக முதல் நாள் அல்லது தேர்வு அன்று காலை பிள்ளைகளை தாக்குகிறது. கை காலெல்லாம் நடுங்கி, வயிற்றுக்கும் தொண்டைக்கும் உருவமில்லா உருண்டை ஒன்று உருளும்.  நோய்க்கான தீர்வாக பரிட்சைக்கு போகாமல் விடுவது தான் என்று பிள்ளைகளும், போனால் சரியாகிவிடும் என்று அம்மாக்களும் பிடிவாதம் பிடிப்பார்கள் என்பது அதன் சிறப்பு . எல்லா பிள்ளைகளுமே ஏதோ ஒரு வகையில் திறமைசாலிகள் தான். சிலர் திறமையை படிப்பதிலும் சிலர் மூணு செண்டிமீட்டர் ரப்பருக்கு பின்னால் முப்பது ஃபார்முலா எழுதி எடுத்துப்போவதிலும் காட்டுகிறார்கள்.

முட்டிமோதிக்கொண்டு வருடம் முழுவதும் படிக்கும் பெண் பிள்ளைகளும், பரிட்சைக்கு இருபத்தி நான்கு மணி நேரத்துக்கு முன் புத்தகத்தை கண்டுபிடிக்கும் பையன்களும் எப்படி கிட்டத்தட்ட ஒரே மதிப்பெண்கள் பெறுகிறார்கள் என்பதெல்லாம் உலக அளவில் ஆராய்ச்சி செய்யப்படவேண்டிய தலைப்பு. காதலுக்கும், வடகத்துக்கும் உதவிக்கொண்டிருக்கும் மொட்டை மாடிகள் பரிட்சைக்கும் உதவும் என பையன்கள் கண்டுபிடிக்கிறார்கள்.

அம்மாகளின் வாட்ஸப்பில் பள்ளி, கல்லூரி கால தோழிகள் பின்னுக்கு போய், சக அம்மாகள் முன்னுக்கு வருகிறார்கள். மீண்டும் முதலிருந்து அ, ஆ முதல் அரித்மெடிக்  வரை கற்றுக்கொள்ளும் பாக்கியமெல்லாம் அம்மாக்களுக்கு மட்டுமே கிடைக்க கூடியது. தேமா, புளிமா வேற என்னமா சாம்பார்ல போடனும் என தூக்கத்தில் கூட பிதற்றுகிறார்கள். சர்வ வல்லமை பெற்ற இந்திய கிரிக்கெட் வாரியம் கூட பல அப்பாக்களின் மன உறுதிக்கு முன் தோற்றுப்போகிறது.


தேர்வு நேரத்தில் யார் வீட்டுக்காவது உறவினராய் போவேன் என்று நீங்கள் அடம்பிடித்தால், அதன் பின் உங்கள் நம்பர் அவர்கள் மொபைலிலிருந்தும், டெலிஃபோன் டைரக்ட்ரியிலிருந்தும் ஒரேடியாக தூக்கப்பட்டுவிடும். ரயில்வே டைம் டேபிளோடு, நீங்கள் விடுமுறைக்கு செல்லப்போகும் வீட்டில் குழந்தைகளின் பரிட்சை டைம்டேபிளும் தெரிந்துவைத்துக்கொள்ளுங்கள். கால மாற்றத்தில் ஒன்றாக முன்பு பரிட்சை என்றால் மாணவர் பதட்டமாவது தற்போது பெற்றோருக்கு மாறியிருக்கிறது. நாளை தாத்தா, பாட்டிகள் கூட பேரனின் எல்கேஜி தேர்வுக்காக விரதமிருக்கலாம். பத்தாவது பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு எனில் பெற்றோருக்கு நிகராக தத்தம் மாணவர்கள் அதிக மதிப்பெண்ணோடு தேற்சி பெற நினைக்கும் ஆசிரியர்கள் இருக்கிறார்கள். பல வருட கேள்வித்தாளோடு மாதக்கணக்கில் மள்ளுக்கட்டுகிறார்கள். மாணவர்களின் தனித்திறமையை சோதிக்கும் ஒரு தேர்ச்சி முறை வருமெனில் முதலில் மகிழப்போவது இத்தகைய ஆசிரியர்கள் தான்.


தேர்வு எழுதுவதில் உள்ள மிகப்பெரிய சந்தோஷம், கடைசி பரிட்சை முடிந்ததும் கிடைக்கபோகும் ஆசுவாசம் தான். விடுமுறையில் என்னென்ன செய்யவேண்டும் என்பது ஜியாக்ரப்பி பரிட்சைக்கு படிக்கையில் வரும் பகற்கனவுகளில் ஒன்று. எந்த புத்திசாலியோ தற்போது சிபிஎஸ்ஸி முறையில் முழுப்பரிட்சை முடிந்து பத்து நாட்கள் லீவும், அடுத்த வகுப்பை ஆரம்பித்த ஒருமாதத்துக்கு பின் மீண்டும் விடுமுறை வருவதும் போலவும் மாற்றியிருக்கிறார்கள். பரிட்சை முடிந்ததும் நீண்ட விடுமுறை என்பது மாணவ பருவத்து குட்டி சொர்க்கம் என்று அவர்கள் தலையில் குட்டி சொல்ல வேண்டும்.

’அம்மா, இன்றைக்கு கஷ்டமான பரிட்சை நிறைய வேண்டிக்கோ’ என்று சொல்லிவிட்டு போகிறாள் மகள். சுலபமான பரிட்சை என்றால் கொஞ்சம் வேண்டிக்கொண்டால் போதும். மிச்சத்தை அவளே பார்த்துக்கொள்வாள். திருப்பதி பெருமாளுக்கு கணக்கு பரிட்சை என்றால் ஒரு ரூபாயும், ஹிந்தி பரிட்சை என்றால் ஐந்து ரூபாயும் முடிந்து வைக்கிறேன். லஞ்சத்தில் தான் எத்தனை வகை?


ஸ்வாதியை மறுபடியும் ஜிம்மில் பார்க்க முடிந்தால் கேட்க வேண்டும். ‘பையன் மூன்றாம் வகுப்பில் பாஸ் செய்துவிட்டானா?’


(ஆனந்த விகடனில் வெளியாகியுள்ள கட்டுரை. ஓவியம் - திரு.ஹாசிப்கான்)

Saturday, 5 March 2016

கேட்டுக்குள் ஒரு பைங்கிளி


”அம்மா, சாரு பேக்கு”  உணவு மேஜையிலிருந்து மகள் கத்துகிறாள். 
“என்னடீ இது, மரியாதை இல்லாம? போகட்டும், எந்த சார பேக்குன்ற? கராத்தே மாஸ்டரா, செஸ் சாரா?”
”போம்மா, சாருன்னா ரசம். பேக்குன்னா வேணும். இது கன்னடம்!”
 மகள் கன்னடத்து பைங்கிளியெல்லாம் ஒன்றுமில்லை. சமீபத்தில் தான் கேட்டட் கம்யூனிட்டிக்கு குடிபெயர்ந்திருக்கிறோம். ஆறு மாத அடுக்கக வாழ்க்கை அவளுக்கு நிறைய நண்பர்களையும், சில மொழிகளையும் அறிமுகப்படுத்தியிருக்கிறது. இத்தனை வருடங்களில் நான் கற்றுக்கொண்டது தெலுங்கில் ‘ஜெருகண்டி’யும், ஹிந்தியில் ‘தோடிஹி தேர் மே காடி ரவானா ஹோகி’யும் தான். மகள், அப்படியல்ல. நண்பர்கள் மூலம் முதல் கட்டமாக வேற்றுமொழி பேசும் நடிகர்கள் பெயரையும் பிறகு அந்த மொழியையும் சுலபமாக கற்றுக் கொள்கிறாள்.


”கேட்டட் கம்யூனிட்டி” பற்றி தான் இந்த கட்டுரை என்றாலும், அதற்கு அறிமுகமெல்லாம் எழுதினால், அஞ்சலி படத்திலேயே இதெல்லாம் பார்த்தாச்சு என்று தமிழர்கள் அடிக்க வருவார்கள். மாநகரத்தின் சிறு சிறு சமூகம் போல இதைச் சொல்லலாம். பல அடுக்குமாடி கட்டடங்களை ஒன்றிணைத்து ஒரே குடியிருப்பு, உள்ளுக்குள் உடற்பயிற்சி கூடம், நீச்சல் குளம், நடைப்பாதை, குழந்தைகள் பார்க், இருபத்து நான்கு மணி நேர செக்யூரிட்டி மற்றும் வாடகை அளவுக்கே தரவேண்டிய பராமரிப்பு செலவு (‘மெயிண்டனஸ் சார்ஜ்’) என்பதாக வேண்டுமானால் சுருக்கமாக அறிமுகப்படுத்தலாம். விளம்பரக்காரர்கள் வார்த்தைகளில் சொல்வதானால், ‘லக்சுரி அப்பார்ட்மெண்ட்’ !

பராமரிப்பு செலவு ஒன்று தான் இதில் உள்ள பெரிய குறையாக சொல்லமுடியும். மற்றப்படி விக்ரமன் படம் போல் பெரும்பாலும் நிறையும், சின்ன சின்ன அசெளகர்யங்களையும் மட்டுமே காண்கிறேன்.  உதாரணமாக, விஸ்வனாதன் ஆனந்தை சூப்பர் சிங்கரில் பாடவைத்து, ப்ளாக் பெல்ட்டை சுற்றிவிட்டு ஓவியம் வரைய வைக்கும் முயற்சியில் இருக்கும் அம்மாக்களுக்கு ’கேட்டட் கம்யூனிட்டி’ ஒரு வரப்பிரசாதம். நூறு வீடுகள் இருக்கும் குடியிருப்பில் ஒரு பாட்டு மாமி இருப்பதற்கு நூறு சதவிகிதமும், ஆர்ட் க்ளாஸ் நடப்பதற்கு தொன்னூற்றி ஒன்பது சதவிகிதமும் வாய்ப்பிருக்கிறது.


இன்னும் நிறைய வீடுகள் உள்ள குடியிருப்பு எனில், குழந்தையை ஜும்பா க்ளாஸிலிருந்து முழுதாக உருவி எடுப்பதற்கு முன்பாக பாட்டு க்ளாஸுக்குள் திணிக்கலாம். கராத்தே உடையோடு செஸ் ஆட அனுப்பலாம். ஸ்கேட்டிங் ஷூவோடு கீ-போர்ட் தூக்கி செல்வது தவறொன்றும் இல்லையே என்று சமாதானம் செய்துக்கொள்ளலாம். எந்த அம்மாவை பார்த்தாலும், உங்க பையன் என்னலாம் கத்துக்கறான், எங்க பொண்ணுக்கு அபாக்கஸ் போக நேரமேயில்ல. ஆனா, வேதிக் மேக்ஸ் தெரியும் என்று கணக்கெடுப்பில் இறங்கி நாம் சரியான பெற்றோராக இருக்கிறோமா என்று உறுதி செய்துக்கொள்ளலாம். 


விழாக்கள் தான் இன்னும் கோலாகலம். குறைந்தபட்ச சகிப்புதன்மையோடு ஒற்றுமையாக இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் மட்டும் இருந்தால் போதும், கிருஸ்துமஸ் கொண்டாடின கையோடு பொங்கல் வைக்கலாம். பிரியாணியை ஒரு பிடி பிடித்து, ஆமா, இவங்களுக்கு இன்னைக்கு என்ன பண்டிகையாம் என்று பிறகு டிவியில் சாவகாசமாய் பார்த்து தெரிந்துக்கொள்ளலாம். கலைவிழாக்களில் பங்கேற்று, பாரத விலாஸ் சிவாஜி போல், ஒரு பக்கம் சிங்’, ஒரு பக்கம் அஸ்ஸாமி அல்லது ஒடிஷாக்காரர் கைகளை பிடித்து மேலே தூக்கி ‘இந்திய நாடு என் வீடு’ பாடலாம். சுற்றுச்சுவருக்குள் மாரத்தான் ஓடலாம். இந்த வயதில் நடனம் ஆடினால் யார் பார்ப்பார்கள் என்ற கவலை துறக்கலாம். கோலப்போட்டியில் பங்கேற்று, எனக்கு கலர் அடிக்க தெரியும். ஆனா தரையில தான் கஷ்டம் என அசடு வழியலாம், இன்னும் மனிதர்களை பொறுத்து நிறைய ‘லாம்’களுக்கு வாய்ப்பிருக்கிறது. 


மாநகரத்துக்கு வந்த புதிதில், அறிமுகமில்லாத மனிதர்கள் என்னை பார்த்து சிரித்தாலே டப்பர்வேர் அல்லது ஆம்வே ஆசாமியோ என்று பயம் கொள்வேன். ஒரு மாதிரி பதிலுக்கு சிரித்தமாதிரியும் சிரிக்காதமாதிரியுமாக முகத்தை பேலன்ஸ் செய்துக்கொள்வேன். பின், அவர்களும் எப்படி தான் பொருட்களை விற்பனை செய்வார்கள் என்று இப்போது தோன்றுகிறது. கேட்டட் கம்யூனிட்டியில் அவர்களுக்கும் சங்கடமில்லை. நமக்குமில்லை. வாட்ஸப் க்ரூப் துவங்கி பொருட்களை சந்தைப்படுத்தினால், வேண்டும் என்கிறவர்கள் மட்டும் தொடர்புக்கொள்கிறார்கள். இன்னும், டெரக்கோட்டா நகை செய்பவர்கள், சுடிதார் வாங்கிவிற்பவர்கள், விழாக்களுக்கு கேக், சாக்லேட் செய்பவர்கள் என்று வாட்ஸப், ஃப்ளிப்கார்ட் போல் மாறுகிறது.( என்ன காரணமோ சுடிதார் விற்பவர்கள் மட்டும், நான் விக்கல. என் ஃபிரண்ட் விக்கறா. தாங்கள் நட்புக்காக உதவி செய்வதாக சொல்கிறார்கள். மற்ற பொருள் விற்பவர்களுக்கு அத்தகைய ஃபிரண்ட் இருப்பதில்லை. )


கேட்டட் கம்யூனிட்டியின் பல சுவாரஸ்யங்களில் ஒன்று அசோசியேஷன் தேர்தல். பெரும்பாலும், இளைஞர்களுக்கும் பெரியவர்களுக்குமான போட்டியாகவே இருக்கிறது. என் தூரத்து சொந்தக்கார மாமா ஒருவர் அசோசியேஷன் பிரசிடெண்ட்டாக இருக்கிறார். ப்ளாட், அவரது மகனுடையது. அவர் மனைவி கூட செல்லமாக, அவர் ஊருக்கு உதவுவதற்காகவே பிறந்திருப்பதாக அலுத்துக்கொள்வார். விஷயம் என்னவென்றால், ஆசாமி ரொம்ப கெடுபிடியானவர். அவரை ஏனைய கமிட்டி மெம்பர்களுக்கு பிடிக்காமல் போக, வீட்டின் சொந்தக்காரர் தான் தேர்தலில் நிற்க முடியும். அவர்களது அப்பா அல்லது உறவினர் நிற்க முடியாது என்று அரசியல்வாதிகள் போல் ஒருவருக்காகவே சட்டம் கொண்டுவந்து அடுத்த எலெக்‌ஷனில் மாமாவை ஊருக்கு உதவ விடாமல் செய்தார்கள். 

அந்த ஒருவருடத்தில் இளைஞர்கள் (அதாவது இன்னும் வேலைக்கு போகிறவர்கள்) மட்டும் அசோசியேஷனில் இருந்ததால், ஒரு வேலையும் சரிவர நடக்கவில்லை. வீட்டிலேயே இருப்பவர்களால் தான் கண்ட கண்ட நேரத்தில் வரும் தண்ணீர் லாரி, கழிவு நீர் லாரிக்காரர்கள், மற்றும் ப்ளம்பர், எலெக்ட்ரீஷியன்களோடு மல்லுக்கட்ட முடிகிறது. மெட்ரோ வாட்டருக்காக கடிதம் எழுதி எடுத்துக்கொண்டு கஜினி முகமது போல் அரசு அலுவலகத்துக்கு படை எடுக்க முடிகிறது. இந்த உண்மை உரைத்ததும், மூத்தோர் சொல் முது நெல்லிக்கனி என்று கண்டுபிடித்து(?) சட்டத்தை வாபஸ் வாங்கிவிட்டார்கள். மாமி மறுபடியும் செல்லமாக அலுத்துக்கொள்கிறார்.    


வீடு,ஆஃபீஸ் - வேலை என்று ஒரு சுழலில் மாட்டிக்கொண்ட ஆண்களுக்கு ஞாயிறு அன்று போய் நண்பர்களோடு விளையாடுங்கள் என்று சொன்னால், ஆரம்பத்தில் ஆளில்லாத ஷேர் ஆட்டோ போல் தயங்கி தயங்கி தான் போவார்கள். பின், நாம் நினைத்தாலும் நிறுத்த முடியாதளவு வாடிக்கையாகிவிடும். குழந்தைகள், வயதானவர்கள், பெண்கள் அதன் பின் ஆண்கள் என்று நட்புவட்டம் அமைத்துக்கொள்ளும் வேகத்தை வரிசைப்படுத்தலாம். ஆனால், அதன் பின் அனைவரும் குழந்தைகளாகிடுவது தான் நட்பின் சுவாரஸ்யம். அது அடுக்ககத்தில் இயல்பாகவே நிகழ்கிறது. 

என் தோழிக்கு வேறு மாதிரி பிரச்சனை. கோவையில் இருக்கிறாள். தினமும் அவள் அலுவலகம் கிளம்புகையில், லிஃப்ட்டை அழுத்தினால், சரியாக ஒர் ஆசாமி நாயோடு முன்பே உள்ளிருக்கிறாராம். என்ன காரணமோ அந்த நாய்க்கும் அவளை பிடிக்கவில்லை. ஒரு மாதிரியாக எப்போது வேண்டுமானாலும் கடிப்பேன் என்று சொல்வது போல் உறுமுகிறது. தினம் தினம் டோரா போல் சாகச பயணத்தோடு அன்றைய நாளை தொடங்குகிறாள். என் நாய் ரொம்ப ‘ஃப்ரண்ட்லி’ இதுவரை யாரையும் கடிச்சதில்லீங் என்கிறாராம் அதன் சொந்தக்காரர். எதற்கும் ஓர் ஆரம்பம் இருக்கிறதல்லவா? அவளுக்கு அந்த ஆரம்பமாக இருக்க விருப்பமில்லை. பல்லி போல சுவற்றில் ஒட்டிக்கொண்டு வெளியே வருகிறாள். 

அதெல்லாம் நான்கைந்து மாதங்கள் தான். அதே தோழி, லிஃப்டில் வரும் நாயோடு தற்போது ராசியாகி விட்டாள். சிரித்து/ முறைத்து/ தலையை குனிந்துக்கொண்டு என்று தினமொன்றாக முயன்றுப்பார்த்ததில், கண்ணோடு கண் நோக்காமல் இரண்டே அரைக்கால் செண்டிமீட்டர் புன்னகையோடு நின்றுக்கொண்டு வந்தால், நாய்க்கு பிடிக்கிறது என்று கண்டுபிடித்திருக்கிறாள். நாய் வைத்திருப்பவர்களுக்கு வீடு வாடகைக்கு கிடைக்கறது எவ்வளவு கஷ்டம் தெரியுமா என்று கூட அங்கலாய்க்கிறாள்.  சீக்கிரமே ஒரு நாய்க்கு சொந்தக்காரியானாலோ, அல்லது சொந்தக்காரருக்கு சொந்தக்காரியானாலோ ஆச்சர்யப்படுவதற்கில்லை என்று தெரிகிறது.

இந்த செக்யூரிட்டிகள் தான் கேட்டட் கம்யூனிட்டிக்கு கெத்து. கயிற்றில் நடக்கும் லாவகத்துடன் வேலைப்பார்க்க வேண்டியவர்களும் அவர்களே. ரொம்பவே ஸ்ட்ரிக்ட் ஆஃபிஸர்கள் என்றால், மிகைப்பட நடந்துக்கொண்டு நமக்கு கெட்டப்பெயர் வாங்கித்தந்து விடுவார்கள். எதுடா சாக்கு என்று கோபித்துக்கொள்ள காத்திருக்கும் உறவுகள், செக்யூரிட்டி கேட்கும் மூன்றாவது கேள்விக்கு ஆட்டோவை திருப்ப சொல்லிவிடுகிறார்கள். நண்பர் ஒருவர் தன் பழைய அனுபவத்தால், நீங்க கேட்டட் கம்யூனிட்டியில் இல்லையே என்று கேட்டுவிட்டு தான் நட்பையை நடப்பாக்குகிறார். மனிதர்கள் மேல் நம்பிக்கை கொள்ளாத உங்கள் உலகம் எனக்கு தேவையில்லை என்று என்னுடனான வரப்போகும் சண்டையில் அவர் பிரயோகிக்கபோகும் அஸ்திரம் என்பதறிவேன். செக்யூரிட்டி கொஞ்சம் கெத்தாக இல்லாவிட்டால், வேறு பிரச்சனை. மூன்றாவது ப்ளாக் நான்காவது மாடி வீட்டுக்கு பால் பாக்கெட்டும், ஐந்தாவது ப்ளாகில் இருப்பவருக்கு மூட்டுவலி தைலமும் வாங்கிவர நேரிடும். 

இத்தனை மனிதர்கள் இருக்கும் இடத்தில், ஊர் வம்பில் சீரியல் கதைகளை மிஞ்சும் சுவாரஸ்யத்திற்கும் பஞ்சமில்லை.  ‘அந்த தாடி வச்சு மொட்டைமாடியில் சிகரெட் ஊதுவானே… (இது ஒரு டெட்லி காம்பினேஷன். தாடி மீசையோடு, சிகரெட்டும் ஊதினால், பெரும்பாலான முதியவர்கள் அவர்கள் வீட்டு பெண்களை உங்கள் கண்ணில் படாமல் பார்த்துக்கொள்வார்கள்) அவன் ரேஷ்மி துணிகாயப்போட வரும்போதெல்லாம் மாடில பேப்பர் படிக்கறான்’. ’எனக்கென்னமோ, மாலா வீட்டுக்காரருக்கு வேலை இல்லைன்னு தான் தோணுது. மத்தியானம் மூணு மணிக்கு வேன்லருந்து இறங்கற குழந்தையை கூப்பிட வர்றார்’ ‘நீ கவனிச்சியா, ரமாவும் கீதாவும் இப்பலாம் பேசிக்கறதில்ல’ என்றெல்லாம் உலகமே காம்ப்பவுண்டுக்குள் இருப்பதாக எண்ணிக்கொள்ளலாம்.

  
பால்கனியின் வந்து விழும்  திருப்பி கொடுக்கவும் முடியாத, வைத்துக்கொள்ளவும் முடியாத உள்ளாடைகள், சரியாக நம் கார் அருகிலேயே கிரிகெட் விளையாடும் அறுந்தவால்கள், தப்பித்தவறி நேருக்கு நேர் பார்க்க நேரிட்டால் காந்தியில் ஆரம்பித்து ராகுல் காந்தியில் முடிக்க காத்திருக்கும் பெரிசுகள், சின்ன சின்ன விஷயங்களை ஊதி பெரிதாக்கும் நல்லவர்கள், மெட்ரோ வாட்டருக்கு பணம் கொடுக்காமல் தண்ணி காட்டுபவர்கள் என்று இம்சைகள் இல்லாமல் இல்லை. ஆயினும், மாநகரத்தின் ஆகப்பெரிய நன்மையாக பல பேதங்கள் தாண்டிய ஒரே சமூகமாக வாழ கேட்டட் கம்யூனிட்டி வழிசெய்கிறது என்றால் மிகையாகாது. 


இந்த கட்டுரையை முடிக்கும் தருவாயில், பொறாமை படும்படியான தனி வீட்டில் இருக்கும் தோழி அலைபேசுகிறாள்.
“விக்னா, உங்க கேட்டட் கம்பூனிட்டிக்கு வந்திடலாம்ன்னு பார்க்கறேன். இங்க பசங்களுக்கு பொழுதே போகல. சதா டிவிய பார்த்துட்டு இருக்குங்க. அங்கன்னா, நாலு பசங்களோட விளையாடலாம், நீச்சல் கத்துக்கலாம். அபாக்ஸ் க்ளாஸெல்லாம் வேற நடக்குதாமே..”

ஆம். தற்போது இக்கரைக்கு அக்கரை ஸ்விம்மிங் பூல் அல்லவா?



(ஆனந்த விகடனில் வெளியான கட்டுரை)

  








Wednesday, 17 February 2016

ஆனந்த விகடனில்..

நண்பர்களுக்கு,

   சமீபத்தில் காதலர் தின சிறப்பிதழாக வெளிவந்துள்ள ஆனந்தவிகடனில் கட்டுரை எழுதியுள்ளேன். விகடனில் எழுதுவேன் என்றோ, ஹாசிப் கானின் ஓவியம் அதில் இடம் பெறும் என்றோ பத்து நாட்களுக்கு முன் நீங்கள் ஆரூடம் சொல்லியிருந்தால், என்னை நக்கல் அடிப்பதற்காக உங்கள் மீது கோவப்பட்டிருப்பேன். ஆனால், வாழ்க்கை அதிசயங்களாலும், சுவாரஸ்யங்களாலும் நிரம்பியது.

’மணல்கயிறு’ எஸ்வி.சேகர் போல், ஏகப்பட்ட கண்டிஷன்களும் மிக குறைந்த கால அளவும் தந்து விகடன் இம்சித்தாலும், முதல் கட்டுரையை அதிக சேதாரமில்லாமல் அச்சேற்றியது இந்த நிமிடம் வரை என்னையே கிள்ளிப்பார்த்துக்கொள்ள வேண்டிய ஒன்றாகத்தான் இருக்கிறது.

உனக்காக காசுக்கொடுத்து புக்’கெல்லாம் வாங்க முடியாது. ப்ளாக்’ல போட்டுவிடு. நேரம் கிடைச்சா படிக்கறேன் என்று சொல்லும் நண்பர்களே அதிகம் பெற்றிருக்கிறேன் என்பதால், இதோ கட்டுரை - பிரேமம் மலரும் ஃபேக் ஐடியும்!  குறிப்பிட்ட யாரையும் மனதில் வைத்து எழுதவில்லை. அப்படி தோன்றுமாயின் அது அகஸ்மாத்தாக ஏற்பட்ட ஒற்றுமை தான். நான் மச்சி என்றழைக்கும் ஒரு நண்பேன்டா இருப்பது மட்டும் நிஜம். இருப்பது வரை நிஜம் ;-)

அன்புடன்,
விக்னா @யமுனா

பி.கு  - இங்கே பகிர்வது, விகடன் எடிட் செய்யாத வெர்ஷன்

பிரேமம் மலரும் ஃபேக் ஐடியும்!


உங்கலை விரும்பறென்’ என்று ஒரு காதலர் தினத்தன்று ஃபேஸ்புக்கில் எழுத்துப்பிழையோடும் தனிச்செய்தி கிடைக்கப்பெறுகிறேன். சின்ன சுவாரஸ்யமாக அப்போது என் குழந்தைகள், கணவர் சகிதம் நிற்கும் புகைப்படமே முகப்புப்படமாயிருக்கிறது. ’பாருங்க, அந்த படத்தில் இருக்கற குழந்தைகள் என்னுது தான். அதாவது எனக்கு ஏற்கனவே கல்யாணமாகிடுச்சு’ என்று சந்தூர் மம்மி போல் வெட்கத்தோடு சொல்ல ஆரம்பிதால், ’இது காதல் இல்ல, நீங்க பயப்படவேண்டாம், ஒரு மாதிரி க்ரஷ்’ன்னு வைங்களேன். கவனிச்சிருப்பீங்களே, நீங்க எத எழுதினாலும் முதல் ஆளா லைக் போடுவேன்’ என்கிறார். எனக்கு ஏகக்கடுப்பு. தொடர்ச்சியாக ஒருவர் முதல் லைக் போடுமளவு நல்லாதான் எழுதறோமோ என்று லேசாக கர்வம் எட்டிப்பார்க்கத் துவங்கியிருந்த நேரம். ’இல்லைங்க. அதெல்லாம் வேலைக்காகாது. எனக்கு இதுக்கே நேரம் போதல’ என்றதும் நண்பர் சட்டென்று, ஏங்க அந்த ‘...’ பெண் ஐடி, உங்க தோழியா?அவங்களுக்கும் லைக் உடனே உடனே போட்டிருவேங்க என்றார். அத்துடன் அவர் காதல் திசை மாறுகிறது.


வெளியுலத்துக்கு சற்றும் குறைவில்லாத சுவாரஸ்யங்களை உள்ளடக்கியது இணையம். இங்கேயும் நல்லக் காதல்கள்ளக் காதல்டைம் பாஸ் காதல்ஷங்கர்-டைப் பளபள காதல்பாலா டைப் ’ஐயோ பாவ’ காதல்மேனன் டைப் ஸ்டைலிஷ் காதல் என எல்லா வித காதலும்  உண்டு.  கூடுதல் சுவாரஸ்யமாக இங்கே காதல் என்பது மற்றவர் பார்வையில் இரண்டு ஐடிகளுக்கு இடையே ஏற்படும் கஜகஜா. ஏன் காதலிப்பவர்களுக்குள் வரும் முதல் சந்தேகமேஇவர் உண்மையிலேயே எதிர்பாலினம் தானா என்பது தான். கிட்டத்தட்ட காதல் போல ஏதோ ஒன்று வந்து, நேரில் சந்தித்தப்பின் நண்பர்களாக இருப்போம் என்று மனசு மாறும் ‘மாற்றி யோசி’கள் புழங்கும் இடம். 

என் தோழியும் யாரையோ காதலிப்பதாக சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். எந்த ஐடியை என்று கண்டுபிடிப்பது எனக்கொன்றும் கஷ்டமாயில்லை. அதற்கெல்லாம் ஐடியாவும், ஆட்களும் உண்டு. இருவருக்கும் நேரில் சந்தித்ததும் மனது மாறிவிட்டது. காரணம் என்னன்னவோ சொன்னாள். எனக்கு புரிந்தது ஒன்று தான். முகப்பு படத்துக்கும் நேரில் பார்த்த ஆளுக்கும் சம்பந்தமில்லையாம். பெரும்பாலான காதல், நட்பாவதும் நட்பு, காதலாவதும் முகப்பு படத்துக்கும் நேரில் இருப்பதற்குமான ஆறு வித்யாசங்களில் தான். பெண் ஐடியிடம் நம்பர் வாங்கியப்பிறகு தான் எதையுமே சொல்லமுடியும் என்று சினிமா டாக்டர் போல சொன்ன நண்பனிடம், அப்பமட்டும் உனக்கு பிடிச்சிருக்கான்னு தெரிஞ்சிடுமா என்றேன். அதான் வாட்ஸப் இருக்கில்ல, அதில் அரை நாளுக்கொரு முறை படத்தை மாற்றாவிட்டால் அது பெண்ணே இல்லைன்னு முடிவு பண்ணுவேன் என்கிறான், தீர்மானமாக.



ஃபேஸ்புக்’கில் காதலை கவிதைகள் கொண்டே நிறுவுகிறார்கள். வெறும் நாலு வரி பத்தியை பிரித்து உடைத்து எட்டு வரிகளில் எழுதுகையில்இது கவிதைதானோ என்று நம் ஞானம் மீது தான் முதலில் சந்தேகம் வருகிறது. ஆயினும் சில வஸ்துகள் பரிதாபகரமானவை. உதாரணமாக நிலவை எந்த புண்ணியவான் காதலியை வர்ணிக்க பயன்படுத்தலாம் என்று கண்டுபிடித்தானோநீ நிலா நான் வானம்மஞ்சள் உடையில் வருமா நிலாஆச்சர்யகுறிநிலவுக்காவது கறை உள்ளது. நீ நிலவினும் தூய்மையானவள்வானிற்கு பொட்டு வைத்தால் அது நிலா ! நிலவுக்கு பொட்டு வைத்தால் அது நீ என்று சுமாராக ஐந்தாயிரம் நிலா கவிஞர்கள் முழு நேரமாக சுற்றிவருகிறார்கள். இன்னும், ‘தேசம் கடந்த நேசம்நேசம் கடந்த தேகம்’ / ‘காதலி கடவுளின் துளிகடவுள் காதலியின் துளி’ என்று பல புது புது பெர்மூடேஷன் காம்பினேஷன்கள் தட்டுப்படுகின்றன. 

ஆரம்பத்தில் அப்பாவியாக நிஜமாகவே காதலியை, காதலனை நினைத்து தான் உருகுகிறார்கள் என்றே நம்பிக்கொண்டிருந்தேன். பிறகுநான் பின் தொடரும், நன்கு உருகும் நிலா கவிஞர் ஒருவர் போடும் ’என்னவள்’ புகைப்படம் தமிழ் சினிமாவிலும் தலைக்காட்டத்தொடங்கியதும் தான் புரிந்தது. அடஇது லட்சுமி மேனனல்லவாதற்போது அவருக்கு வேறு காதலிஆனால் அதே நிலா கவிதை மட்டும் தொடர்கிறது!


ட்விட்டர் வேறு விதம். இங்கே 140 எழுத்துகளுக்குள் காதலை சொல்லியாக வேண்டும். #அவனதிகாரம், #அவளதிகாரம் என்று ஹேஷ்டேக்’கில்தேடுவதற்கு எளிதாக காதல் வரிகள் எழுதப்படுகின்றன. யார் தேடுவார்கள் என்று என் போன்றே விவரமில்லாமல் பதில் தேடாதீர்கள். நிஜ உலகில் கல்யாணம் ஆகிபேரன் பேத்தி எடுத்தப்பின் காதலியை நினைத்து உருகுபவர்களை பார்த்தால் மெர்சலாவீர்கள் என்றால்மன்னிக்கவும்நீங்கள் ட்விட்டருக்கு லாயக்கு இல்லை. இங்கே யாருவருக்குமானது காதல்! 

பாதி கண்அரை மூக்குதலைமுடியின் நுனிபுகை படர்ந்த படம் என்று பெண் பெரிய மனது பண்ணி வைக்கும் முகப்புப்படம் பார்த்தே தடால் என்று காதலில் விழும் அதிசயமெல்லாம் நிகழும் இடம். பெண்கள் வேறு வகை. “ கண்களைத் திறந்து கொண்டு நான் கனவுகள் காணுகிறேன்
கண்களை மூடிக்கொண்டு நான் காட்சிகள் தேடுகிறேன்” என்று அவனதிகாரம் எழுதுகிறார்கள். அட.. என்று ஆச்சர்யப்பட்டுக்கொண்டே நாள் முழுதும் அந்த வரியை ஓட விட்டால்கூடவே ஓரு ட்யூனும் கிட்டுகிறது. இது பிரபல சினிமா பாடலல்லவா? அதனால் என்ன, சினிமா பாடல்கள் பாடி தானே நாயகிகளும் காதலிக்கிறார்கள் என்று குழப்பமாக தெளிவானேன். 

இதற்கெல்லாம் அப்பாற்பட்ட காதல்கள் இருக்கின்றன. பெரும்பாலான திரைசின்னத்திரை பிரபலங்கள் ட்விட்டரில் இருக்கிறார்கள். காதலர் தினம் வந்தால்வாழ்த்துக்களோடு மொத்தமாக முத்தத்தையும் பறக்க விடுகிறார்கள். கடைக்கோடி ரசிகன் தனக்கே சொன்னது போல் கிறங்குகிறான். ரசிகையோ மோட்சமே பெறுகிறாள்.

அதிலும் காதலர் தினம் நெருங்க நெருங்க ஒரு மாதத்தில் எலெக்‌ஷனை எதிர்கொள்ளப்போகும் முண்ணனி கட்சி தொண்டனுக்கு இருக்கும் அதே பதற்றமான மனநிலையை இணைய இளைஞர்கள் அடைகிறார்கள். எப்போதும்தட்டில் அள்ளிப்போட்ட சாப்பாடுசாப்பிட்டதுபோக மிச்சமிருப்பதுஎச்சில் இலைபாதி குடித்த டீ  என புகைப்படம் பகிர்ந்தே பெரியாளான ஐடி கூட #அவளதிகாரம்அவன் - அதி -காரம் என கபீம்குபாம் கவிதையில் இறங்குகிறது. மற்ற நாட்களில்அதி முக்கிய இணைய வம்பானஎந்த ஐடிக்கும் எந்த ஐடிக்கும் கசமுசா என்று கண்டுபிடிப்பதற்குள் தாவு தீருகிறது. நல்லவேளையாக காதலர் தினம் வருகிறது. கூடவே எசப்பாட்டு பாடிக் களிக்கும் ஜோடி ஐடிகளும் வெளிவருகின்றன. இதில் அந்த இருவரையுமே தொடர்ந்தால் உடனே விஷயம் புரிபடும் என்பது தான் கொஞ்சம் சாலஞ்சிங்கானது. மற்றப்படி முழு நேரமாக இத்தகவல்களை மற்றவருக்கு தெரியப்படுத்தும் சேவையை செய்ய வாட்ஸப் க்ரூப்பும் இணையத்தில் இயங்குகிறது. 

என் ட்விட்டர் தோழி எமகாதகி. எல்லா வம்பும் விரல் நுனியில் வைத்திருப்பாள். எப்படி இதெல்லாம் கண்டுபிடிக்கிறாள் என்றால், எகப்பட்ட பிகு செய்தப்பின், கம்பேனி ரகசியத்தை போட்டுடைத்தாள். சம்பந்தப்பட்டவர் நேரக்கோட்டுக்கு செல்லவேண்டுமாம். அவர் யாரோடு அதிகம் பேசுகிறார் என்று பார்த்தால் க்ளூ கிடைக்குமாம். அதிலும் ஸ்மைலியின் நீளம், மொக்கை பதிவையும் ரீட்வீட் செய்திருப்பது என்று நிறைய சொல்கிறாள். குறிப்பாக நிறைய பேசிக்கொண்டிருக்கும் ஐடிகள் திடீரென்று இணையத்தில் பேச்சை நிறுத்திவிட்டால், அவர்கள் அடுத்த கட்டமாக நம்பர் வாங்கி அலைப்பேசியில் பேச ஆரம்பித்துவிட்டார்களாம். இப்படி ஒர் அறிவுக்கொழுந்தை நண்பியாக பெற்றிருக்காவிட்டால், என் பொதுஅறிவு எப்படி இருந்திருக்கும் என்று நினைக்கவே பயமாயிருந்தது.



மற்றுமொரு டெரரான ‘க்ரூப்பு’ இருக்கிறது. இதில் இடம்பெற சில விதிகள் இருக்கின்றன. பெண்களை குறைவாக பின் தொடர்ந்துஅல்லது தொடறவே மாட்டோம் என்று சூளுரைத்துகாதலர் தினம் நெருங்குகையில்இதெல்லாம் ஒரு பொழப்பா என்று  திட்டி எழுதவேண்டும். ’ஆஃப்பாயில்’ என்பது இந்த விஞ்ஞானிகள் பெண்களுக்கு வைத்த செல்லப்பெயர். ஒரு நாள் அந்த க்ரூப்பில் இருக்கும் நண்பர்அவர்கள் ரகசியம் வெளிவருகிறது. எந்த பெண் ஐடியுமே சீண்டாவிட்டால்எந்த பெண் ஐடியும் பேச பயப்படுவது போல் காட்டிக்கொள்ள வேண்டுமாம். போய் ஃபேஸ்புக் சுவற்றில் முட்டிக்கொண்டேன்.


இது ஒரு நண்பேன்’டா கதை. நம்மாள் பெயர் செந்தில். (பெயர் மாற்றப்படவில்லை. அதனால் பாதகமில்லை. இணையத்தில் இருக்கும் ‘செந்தில்’களை வைத்து ஒரு தனிக்கட்சி ஆரம்பித்துவிடலாம்.) ட்விட்டரில் அதர்வா டிபி வைத்திருக்கிறான். பெரும்பாலான இணைய ‘பிரபலங்கள்’ தொடர்கிறார்கள். மூன்று வருடத்தில் மொத்தம் ஐம்பதாயிரம் ட்வீட் போட்டிருக்கிறான். ஃபேஸ்புக்கிலும் பிரபலம். ’ஏண்டா பாத்ரூம் கீத்ரூம் போவியாமாட்டியா?’ என்று கேட்க நினைத்துகேட்டதில்லை. போன வருடம் காதலர்தினத்தன்று ஒரே ’ஃபீலிங்க்ஸ்’ ட்வீட்டாக போட்டுத் தள்ளிக்கொண்டிருந்தான். மறந்து போ என்று சொல்லாதேமரணித்து போ என்று சரியாக சொல் என்று அடுத்தடுத்த வரிகளில் கிலியூட்ட ’ஏன் மச்சிஉனக்கு தான் லவ்வரே இல்லையே.  காதலி இல்லைன்றதுக்கும்விட்டுட்டுப்போயிட்டான்றதுக்கும் வித்யாசம் இருக்கு. நீ ஏன் ஃபீலாவுறஇன்னும் லூசாயிட்டயா?’ என்று கேட்டதில் (என்று தெரியாத்தனமாக கேட்டதில்) பொங்கிவிட்டான். இங்க எனக்கப்புறம் ஐடி ஆரம்பிச்சவங்களுக்கு கூட ஆள் இருக்கு. என்னை பார்த்தியாஒரு பெண் ஐடி கூட கண்டுக்கலஉனக்கு இன்னும் யாரும் செட்டாவலையான்னு அங்கிள்ஸ் கூட கிண்டல் பண்றாங்க. தனியொருவனுக்கு காதலி இல்லையெனில் ஜகத்தினை அழித்திடவேண்டும் என்று என் மொபைல் டேட்டா லிமிட்டை புலம்பியே அழித்து தீர்த்தான். ஏன் மச்சிஇணையத்துல காதல் எல்லாம் சரிபடுமாஐடியெல்லாம் ஆணா பொண்ணானே சிஐடிக்கே தெரியாதுஏன் இந்த வீண் வேலை என்றால், அட ரைமிங் அறிவுரை நல்லாயிருக்கு. நாளைக்கு ட்வீட்டா போடு ரீட்வீட் பண்றேன். இல்லஸ்டேடஸா போடுலைக் போடுறேன் என்று துன்பத்திலும் பெரிய மனது பண்ணத்தயாரானான். சரி தான்நமக்காக எவ்வளவோ ரீட்வீட் செய்திருக்கிறான். பிரதிபலனாக எதாவது செய்வோமென்று  ஒரு வருடம் அயறாது உழைத்ததில்தற்போது அவனுக்கு ஆயிரம் பேர் பின் தொடரும்விகடனில் மூன்று முறை வலைப்பாய்ந்தப்ரேமம் மலர் டிபியுடன் ஒரு காதலி கிடைத்து விட்டாள். அப்படியே எனக்கு  ஆயிரம் பேர் பின் தொடரும்விகடனில் மூன்று முறை வலைப்பாய்ந்தப்ரேமம் மலர் டிபியுடன் ஒரு பிரபல ‘ஃபேக்’ ஐடியும்!