Tuesday, 19 July 2016

கூட்டத்திலிருந்து வாங்க!

கூட்டத்திலிருந்து யாராவது ஒருத்தர் வாங்க " என்று இந்த மேஜிக் செய்பவர்கள், லேகியம் விற்பவர்கள் அழைத்தால், எப்படியும் ஒரு ஜீவன், சிறிது நேரம்  சோதனைக்கூட எலியாக இருப்பதற்கு சுத்திமுத்தி தெனாவட்டாக பார்த்துக்கொண்டே போகுமே? அதை தைரியம் என்று சொல்வதை விட, ஒரு மாதிரியான ஆர்வக்கோளாறு எனலாம். அத்தகைய கோளாறெல்லாம் என்னிடம் நிறையவே ஸ்டாக் இருப்பதால் அன்றும் நானே அந்த அழகுப்பெண் காட்டிய எடை பார்க்கும் கருவி போலிருந்த ஒன்றின் மேலேறி நின்றேன்.

அன்று காலையில் தான் தோழி தன் வீட்டில் படி நிலை சந்தைப்படுத்துதல் (மல்டி லெவல் மார்கெட்டிங்) நிறுவனம் ஒன்று அழகு சாதன மற்றும் ஆரோக்கியத்துக்காக (ப்யூட்டி அண்ட் ஹெல்த் கேர்) புதிய பொருட்களை அறிமுகப்படுத்தப்போவதாகவும், யார் வேண்டுமானாலும் தெரிந்துக்கொள்ள வரலாம் என்றும் அழைப்பு விடுத்திருந்தார். என்னை போல பின்னாலிருந்து ஆர்வக்கோளாறு உந்தித் தள்ளிய நிறைய பெண்கள் ஆஜர் ஆகியிருந்திருந்தார்கள்.


அதற்கு முன் ஒன்று சொல்லியாக வேண்டும். நான்கைந்து பெண்கள் நீண்ட நேரமாக அரட்டை அடித்துக்கொண்டிருந்தால், அங்கே உடல் எடை பற்றின பேச்சு எப்படியும் வந்துவிடும். பெரும்பாலான பெண்களுக்கு தங்கள் உடலை கச்சிதமாக வைத்துக்கொள்ளும் ஆசையும், கனவும் இருக்கும். அங்கெயெல்லாம் ஒல்லியாக இருக்கும் பெண் தான் நாயகி. சில பெருமூச்சுகள் அவளை கிளுகிளுப்பூட்டவும் தவறுவதில்லை. அப்படி ஒரு பெண்ணாகிய என்னை, பத்து பதினைந்து பெண்கள் கவனித்து கொண்டிருக்க, எடைப் பார்க்கும் கருவியில் ஏறச் சொன்னால், என்னவொரு தன்னம்பிக்கையோடு நின்றிருப்பேன் என்று நினைத்துப்பாருங்கள்.

“நீங்க ஓவர் வெயிட்டா இருக்கீங்க” என்ற அந்தப் பெண்ணின் குரல் என் கனவை கலைத்தது. என்னை விட மற்ற பெண்கள் அவரை நம்ப முடியாமல் பார்க்க, கருவி என்னை 59 கிலோ காட்டிக்கொண்டிருந்தது. இந்த கருவியில் ஏறுவதற்கு முன்பு வரை 56 தானே என்று என குழம்பினேன். பிறகு ஒரு பட்டனை தட்ட, BMI 25.  இவங்க வயது என்று வேறு ஒரு பட்டனைத் தட்டினார். அது 41 என்றது. அடுத்த அதிர்ச்சி. என் வயதை சில பல வருடங்கள் எற்றிவிட்டிருந்தது. இந்த இடத்தில் மனமுடைந்து போகாத பெண்ணே இருக்க முடியாது. நானும் முதல் பாலிலிலேயே அவுட்டான பேஸ்ட்மேன் போல முகத்தை வைத்துக்கொண்டு இருக்கைக்கு திரும்பினேன். சில வருடங்கள் முன்பு வரை பி.எம்.ஐ 25 ஆரோக்கியமானதாக கருதப்பட்டு, அலோபதி மருத்துவம் அதை 22 தான் சரி  என்று மாற்றியதில் ஒரே நாளில் நோயாளியாக மாற்றப்பட்டிருக்கிறேன் போலிருக்கிறது.

"இவங்க வயதுக்கு எடை ஜாஸ்தி. பி.எம்.ஐ தப்பா இருக்கு. உடல் அவங்க வயதை விட சீக்கிரம் தளர்ந்திருக்கு. இதுக்கெல்லாம் என்ன காரணம்ங்கறீங்க? ப்ரோட்டீன் குறைப்பாடு தான்.” இப்போது என்னை விட்டுவிட்டு, மற்ற பெண்கள் பக்கம் திரும்பினார். "பிள்ளைகளை, கணவரை வேலைக்கு அனுப்பிவிட்டு அசதியாகி விடுகிறீர்களா?"  இதற்கு பெரும்பாலானோர் பதில், ஆமாம் தான். மீண்டும் அனைவருக்கும் ப்ரோட்டீன் குறைபாடு இருப்பது நிமிடத்தில் தெரியவருகிறது.


”உங்கள்ல எத்தனை பேருக்கு முடி கொட்டுது?”
இந்தக்கேள்விக்கு யாராவது இல்லை என்று சொல்லியிருந்தால், விரோதி போல பார்த்திருப்போம். ஆனால், சகலரும் ஆமாம் என்று சொல்ல, அழகுப் பெண் மகிழ்ச்சி அடைகிறார். ”உங்களுக்கு இரும்பு மற்றும் கால்ஷிய குறைப்பாடு இருக்கிறது. நாளை ஆஸ்ரியோபோரோஸிஸ் வந்து உங்கள் எலும்புகள் நொறுங்கி விடக்கூடும், ரத்தசோகை வரும், நரம்புகள் வலுவிழக்கும்.."

'எங்க கொஞ்சம் இருமி காட்டுங்க' என்று அவர் கேட்டு நான் செய்திருந்தால், நல்ல அனுபவமுள்ள காசநோய்க்காரர்களைப் போல் லாவகமாக இருமுகிறீர்கள். எதற்கும் இந்த வைட்டமினை சாப்பிடுங்கள் என்று சொல்லியிருப்பார் எனத்தோன்றியது. பெரும்பாலான நோய்களுக்கு அங்கே பரப்பியிருந்த டப்பிகளில் நிவாரணம் இருந்தது. குழுமியிருந்த பெண்கள், தங்களுக்கு வர சாத்தியமுள்ள நோய்க்கேற்ப மற்றும் விலைக்கேற்ப பிற்சேர்க்கை (சப்ளிமெண்ட்கள்) வாங்கிச்சென்றனர்.


நுகர்வோர் கலாச்சாரம் (கன்ஸ்யூமரிசம்) இரண்டு வகையில் செயல்படுகிறது. ஆசைக்காட்டி வாங்க வைப்பது, பயமுறுத்தி வாங்க வைப்பது. அழகு சாதன பொருட்களை எடுத்துக்கொண்டால், மானுட குலத்தின் மொத்த தன்னம்பிக்கையும் கைக்குள் அடங்கும் ட்யூபில் இருப்பது புரியும்.  மூன்றே வாரத்தில் சிவப்பாவீர்கள், நான்கே நாளில் பாய் ஃபிரண்டு கிடைப்பான், ஒரு மாதத்தில் அமெரிக்க விசா கிடைக்கும் என்பதாக நீளும். போலவே உடல் ஆரோக்கியத்திற்காக விற்கப்படும் பொருட்கள், உங்களுக்கு சொர்கத்தில் இருக்கும் தாத்தா பாட்டியை கண்ணுக்குள் காட்டி வாங்கச்சொல்கின்றன.

இவர்கள் பயம் காட்டுவதில் பெரும்பாலானவை நோயே அல்ல. உதாரணமாக,
உடல் அசதி, தொடர் உழைப்பிலிருந்து இடைவெளி கோரி உடல் தரும் சமிஞ்ஞை தான். அதை ப்ரோட்டீன் பவுடர் கொண்டு நிரப்புவதை விட, சின்ன தூக்கமே போதுமானதாய் இருக்கலாம்.

மேலை நாட்டவர்கள் போல் அல்லாமல், நமக்கு அபரீதமான சூரிய ஒளி கிடைக்கிறது. தினசரி பத்து நிமிடங்கள் வெய்யில் பட நடந்தால், உடல் தனக்கான வைட்டமின்-டியை தயாரித்துக்கொள்ளும். இதற்கு மாத்திரை சாப்பிடுவதென்பது, வீட்டை கும்மிருட்டாக்கிவிட்டு பகலில் மின்சார விளக்கை எரிய விடுவதைப் போன்ற பணக்கார பைத்தியக்காரத்தனத்தில் வரும்.

உண்மையிலேயே உங்களுக்கு கவலை தரும் விதமாக உடலில் உபாதை இருந்தால் மருத்துவரை அணுக வேண்டியது தான். அதிலும், ஒரு நல்ல மருத்துவர் எடுத்த எடுப்பில் உங்களை வைட்டமினோ, கால்ஷியமோ இன்னபிற பிற்சேர்க்கை மருந்துகளோ எடுத்துக்கொள்ளச்சொல்ல மாட்டார். ரத்தத்தில் அவற்றின் அளவை வைத்தே தீர்மானிப்பார். பெரும்பாலான நேரங்களில் உணவு பழக்கத்தை ஆரோக்கியமானதாக  மாற்றினாலே போதுமானதாக இருக்கும். அல்லது சிறிது காலம் மருந்து உட்கொண்ட பிறகு, நிறுத்திவிட சொல்லுவார்.


பிற்சேர்க்கை மருந்துகள் உட்கொள்வது, தற்போது ஃபாஷனாகி வருகிறது. முக்கால்வாசி கிணற்றை தாண்டிய பின், சுற்றிபோவது எளிமையான வழி என்று உணர்ந்தால் எற்படும் கடுப்பை அலோபதி மருத்துவம் பல முறை தந்திருக்கின்றது. இன்று கால்ஷியம் சாப்பிட்டே ஆக வேண்டும் என்பார்கள். நாளையே, இதையா சாப்பிட்டாய் கிட்னியில் கல் வருமென்று தெரியாதா என்று தலையில் கல்லை போடுவார்கள்.

ஆபத்தில்லாத நல்ல தீர்வு, நம் உணவில் தான் இருக்கிறது.

உணவு, சமைப்பவருக்கும் உண்பவருக்குமான தொடர்புச் சங்கிலி. நகைச்சுவையாக ஒன்று சொல்வதுண்டு, 'நல்ல காபி போட என்ன வேண்டும்?' 'முதலில், நல்ல காபி போட வேண்டுமென்ற எண்ணம்'. ஏனேனில் அதே பால், டிகாஷன் மற்றும் சர்க்கரையை வைத்துக்கொண்டு ஒருவர் கும்பகோணம் டிகிரி காபியை தர முடியும், நேரடியாக குப்பையில் கொட்ட வேண்டிய வஸ்துவையையும் தர முடியும்.

யோசித்துப்பாருங்கள். ஆதியில் மாமிசத்தை சுட்டு சாப்பிடத் துவங்கிய நாம் தற்போது எத்தனை விதமான உணவுகளை கண்டுபிடித்திருக்கிறோம். அதன் பின்னால் இருப்பது ரசனை மட்டுமில்லை. தேவைக்கேற்ப்பவே புதிய கண்டுபிடிப்புகள் நிகழ்கின்றன. 'கேரட் சாம்பாரில் போட்டால் பிடிக்கவில்லையா, பொறியல் சுவைத்துப்பார், அதுவும் வேண்டாமா இது உனக்கு தான் கேரட் அல்வா!' என்று பிரியமானவர்களுக்கு நல்ல உணவை எப்படியாவது தந்து விடும் நம் அன்பும் பிடிவாதமும் உணவில் இருக்கிறது.

சுவைக்கும், ஆரோக்கியத்துக்குமான இடைவெளியை குறைப்பதில் ஒளிந்திருக்கும் சமைப்பவரின் திறமை. கீரை பிடிக்காதா, இரும்பு மாத்திரை எடுத்துக்கோ, பால் வேண்டாமா, இந்தா கால்ஷியம் மாத்திரையை முழுங்கு என்பதில் சமைப்பவரின் பங்கு என்ன இருக்க முடியும்?

உணவு நம் கலாச்சாரம், உணவு நம் பண்பாடு, உணவு நம் ரசனை, உணவு நம் வழிபாடு, உணவு நம் கருணை. இத்தனையையும் ஒரு காப்ஸ்யூலுக்குள் அடக்கிவிட முடியுமென தோன்றவில்லை!
சிந்திப்போம்.


கலாட்டா கார்னர்
---------------------------------

இருமல் மருந்து குடித்தால் தூக்கம் வந்துவிடுமே என்று ஆரம்பித்து, இருமல் மருந்து குடித்தாலாவது தூக்கம் வருமா என்பதில் முடிகிறது வாழ்க்கை!

Monday, 4 July 2016

இது ஒரு குத்தமாய்யா?!



"எல்லா பெண்களும் நச்சரிப்பதாக சொல்வதை ஏற்க முடியாது..
சில திருமணமாகாத பெண்களும் இருக்கிறார்கள்!’ என்று நான் விளையாட்டாக நண்பர்களிடம் சொல்வதுண்டு. பெண்களிடம் உங்களுக்கு பிடித்த, பிடிக்காத குணங்கள் என்னென்ன என்று ஆண்களை கேட்டுப்பார்த்தால், பிடித்த குணங்களில் ‘பொறுமை’யும், பிடிக்காதவைகளில் ‘நச்சரிப்பும்’ கட்டாயம் இருக்கும். அம்மா மேல் பாசமாக இருக்கும் பிள்ளைகள் கூட ‘எங்க அம்மான்னா எனக்கு ரொம்ப இஷ்டம். என்ன, சில விஷயங்கள்ல ஓவரா நச்சரிப்பாங்க. அதான் பிடிக்காது’ என்பார்கள். உண்மையில், பெண்கள் நச்சரிக்கிறோமா, அல்லது ஏன் அப்படி ஒரு பேர் வாங்கி வைத்திருக்கிறோம் என்று யோசிக்கிறோமா?


இங்கே யாரும் நச்சரிக்க வேண்டும் என்று நச்சரிப்பதில்லை. ஆனாலும், நாம் இயல்பாக செய்யும் சில செயல்கள் வீட்டிலுள்ளவர்களுக்கு எரிச்சலூட்டுபவைகளாக இருக்கின்றன. அதை தான் அவர்கள் அப்படி பெயரிட்டு வைத்திருக்கிறார்கள். சரி, பொதுவாக எந்தெந்த விஷயங்கள் பொதுவாக மற்றவர்க்கு எரிச்சலூட்டுபவை என்று பார்க்கலாம்.

”தூங்கி எழுந்து வந்தா ஃபேன ஆஃப் பண்ணிட்டு வர்றதில்லையா?”,  ”பைப்ப சரியா மூடனும்ன்னு ஏழு கழுதை வயசாகியும் தெரியல!”, “காஃபி குடிச்சதும் சின்க்ல போடுங்கன்னு தினம் தினமா சொல்லனும்?”, “ஈர டவல பெட்ல போடறீங்க. இப்படித்தான் உங்கம்மா வளர்த்து வச்சிருக்காங்க. எங்க வீட்லலாம்...”  - இது ஒரு விதம். சொல்லுவதென்னவோ சரியான விஷயங்கள் தான். ஆனால், சொல்லும் தொனியில் நாம் நச்சரிப்பதாக தோன்றவைத்து விடுகிறோம்.

“மறக்காம பால் கார்ட்ட ரென்யூ பண்ணிடுங்க. போன வருஷம் மே மாசம் நினைவிருக்கில்ல? நீங்க விட்டுட்டதால, அந்த மாசம் பூராவும் அதிக விலை கொடுத்து வாங்கினோம்”.  இங்கேயும் நினைவுப்படுத்துதல் என்ற நல்ல விஷயத்தை தாண்டி, போன வருடம் நடந்ததை இன்னமும் குத்திக்காட்டுவதை தான் ஆண்கள் கவனிப்பார்கள்.



இன்னும் பல சமயங்களில், ஆண்களுக்கென சில பிரத்யேகமான உலகமும் ரசனையும் இருப்பதை மறந்துவிடுகிறோம். நமக்கு சீரியல் என்றால் அவர்களுக்கு க்ரிக்கெட், நியூஸ். அந்த சமயத்தில், “என்னதுக்கு டிவியவே முறைச்சுகிட்டிருக்கீங்க? பக்கத்துல குழந்தை மூத்திரம் அடிச்சு வச்சிருக்கறது தெரியாம?” என்றால், அவர்கள் உங்களை மூத்திரத்திலிருந்து காப்பாற்றுவதாகவா நினைப்பார்கள்? அவர்கள் ரசனைகளை நீங்கள் மதிப்பதில்லை என்று தான் நினைப்பார்கள். “எதாவது சொல்லி உனக்கு நான் கிரிக்கெட் பார்க்கவிடாம பண்ணிடனும். அதான?” என்ற பதில் அடுத்த நிமிடமே எதிர்பார்க்கலாம்.

ஆண்களுக்கு நண்பர்கள் முக்கியம். நமக்கு ஒரு தோழியும் அல்லது நட்புவட்டமும் தற்போது இல்லை என்பதற்காக ஆணுக்கும் அப்படி இருக்கக்கூடாது என நினைப்பது சுயநலமல்லவா? மணிக்கணக்காக பேச அவர்களுக்குள் விஷமிருக்கும். சொல்லப்போனால், நம்மிடம் சொல்லாத பல விஷயங்களை நண்பனிடம் விவாதிப்பார்கள். அதற்காக குடும்பம் முக்கியமில்லை என்பதில்லை, அதற்காக தான் ஓடி ஓடி உழைக்கிறார்கள். ஆனால், அதற்காக எல்லாவற்றையும் நம்மிடமே பகிரவேண்டும் என நினைப்பது ஒரு வகை பொஸஸிவ்னஸ். அதை அவர்கள் கண்டிப்பாக விரும்புவதில்லை.


சரி, நச்சரிப்பதாகவே பேர் வாங்கிவிட்டதாக நினைத்துக்கொள்வோம். அதை எப்படி மாற்றுவது?

1) முதலில் திரும்பத்திரும்ப சொல்வதை விட்டுவிடுங்கள். உதாரணமாக ’பென்சில் பாக்ஸை ஸ்கூல் பேக்’கில் எடுத்து வச்சுக்கோ’ என்று பல முறை சொன்னால் தான் மகள் எடுத்து வைக்கிறாள் என்றால், கொஞ்ச நாள் எடுத்துப்போகாமல் இருக்கட்டும். தானாக, அப்படி செய்வதால் ஏற்படும் சிக்கல்களை சந்தித்ததும் அதை தினமும் எடுத்துச்செல்வது பற்றின எண்ணம் தானாகவே தோன்றிவிடும்.

2) கணவரிடம், இன்று பால் கார்ட் வாங்க கடைசி நாள் என்பதை நினைவு படுத்த வேண்டும் என்றால், ஒரு முறை நேரில் சொல்லிவிட்ட பிறகு, சின்ன சீட்டில் எழுதி அவர் பையில் வைக்கலாம். அல்லது இருக்கவே இருக்கிறது குறுஞ்செய்தி.

3)இதை எல்லாவற்றையும் மீறி அவர்கள் அதை செய்ய மறந்தால், சொல்லிக்காட்டாதீர்கள். அமைதியாக இருந்தால், அவர்களுக்கே தன் செயல் குறித்த குற்ற உணர்வும், அதை எப்படி சரி செய்யலாம் என்ற எண்ணமும் ஏற்படும். ‘அடுத்த முறை பால் கார்ட்ட கடைசி நாள் வரை வச்சுக்க வேண்டாம். முன்னாடியே கட்டிடறேம்மா’ என்பார். அந்த இடத்தில் ‘சரிங்க’ என்று சொல்லி அதை முடித்துவிடுங்கள்.

4) இவ்வுலகின் எல்லா அம்மாக்களுக்கும் ஆகப்பெரிய கோவம் என்பது, கூப்பிட்டவுடன் சாப்பிட வராததாக தான் இருக்கிறது. நமக்கு நம் வேலை முடியவேண்டும், போலவே அவர்களுக்கு அவர்கள் வேலை. அதனால், இருக்கவே இருக்கிறது ஹார்பேக். போட்டு வைத்துவிடுங்கள். பசித்தாலும் சாப்பாட்டை நினைக்காத மனித இனம் இன்னும் படைக்கப்படவில்லை. தானாக வருவார்கள்.

5) பாத்ரூமில் மணிக்கணக்காக தனியாக இருப்பது, மொட்டை மாடியில் சிகரெட் பிடித்துக்கொண்டு நின்றுக்கொண்டிருப்பது, நண்பர்களோடு நேரம் செலவிடுவது, ஞாயிறுகளில் சோம்பேறித்தனமாக இருப்பது என்பதெல்லாம் அவர்களுக்கு முக்கியம். இதில் தலையிடுவதையும், கிண்டலடிப்பதையும் தவிர்க்கப்பாருங்கள்.

6)கூச்சலிடாதீர்கள். அப்போதைக்கு அது தீர்வாக அமைந்தாலும், நாளடைவில் அதுவும் பலனலிக்காமல் போகும். மேலும் உங்கள் அக்கம் பக்கத்து வீட்டில் எப்படியும் தொலைக்காட்சி இருக்கும். நீங்கள் தரும் எண்டெர்டெயின்மெண்ட் வேறு அவர்களுக்கு தேவையில்லை.


வேலைக்கு செல்லும் பெண்களை விட, குடும்பத்தலைவியாக, ஒரு நாளின் பாதி நேரம் தனியாக இருப்பவர்கள் அதிகம் நச்சரிப்பவர்களாக மாறிவிடுவதாக ஆராய்ச்சி சொல்கிறது. அது ஏன் என்று யோசித்தால், ஒரே மாதிரியான வேலையை குடும்பத்தலைவிகள் தொடர்ச்சியாக வருடக்கணக்காக செய்கிறார்கள். அதில் நாளடைவில் சலிப்படைகிறார்கள். மேலும், பெரும்பாலான பெண்களுக்கு,  வீட்டில் அவர்கள் செய்யும் பல விதமான வேலைக்கு உரிய அங்கீகாரமோ பாராட்டோ கிடைப்பதில்லை. இது அவர்களை மனரீதியாக வலுவிழக்கச் செய்கிறது. தங்களை எதற்கும் லாயக்கற்றவர்களாக, தன் கருத்து  யாருக்கும் தேவைப்படாத ஒன்றாக முதலில் கற்பனை செய்துக்கொள்கிறார்கள். பின் தன் ஆதங்கத்தை கொட்டித்தீர்த்துவிடும் ஒரு கணத்துக்காக, தரையில் கிடக்கும் ஈர டவலுக்காக காத்திருக்க துவங்குகிறார்கள்.

மனிதர்களுக்கே உரிதான ஒரு எதிர்பார்ப்பும், குணமும் தன்னோடு பழகுபவர்கள், தன்னை முக்கியமானவராக கருதவேண்டும், மரியாதையாக நடத்த வேண்டும் என்பது. பெண்கள் மட்டும் விதிவிலக்கல்ல. தன்னம்பிக்கையோடு இருங்கள். இந்த உலகில் யாரொருவரும் அதிகப்படியாக படைக்கப்படவில்லை. உங்கள் வேலையில் சின்ன சின்ன கற்பனைகளை புகுத்தி உற்சாகத்தை கூட்டுங்கள். உங்களுக்கென சில மணித்துளிகளை ஒதுக்கி, உங்களுக்கு பிடித்ததை செய்யுங்கள்.

கடைசியாக, ‘நான் தான் இங்கிட்டு கரடியா கத்திட்டு இருக்கேன்’ என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்காதீர்கள். நீங்கள் கரடி போல் கத்துவதாக உங்களுகே தோன்றும் போது, அதை ஏற்றுக்கொள்வது வீட்டிலுள்ளவர்களுக்கு கஷ்டமா என்ன?

Wednesday, 8 June 2016

Sorry, You're not My Type !

 ‪#‎வாசிப்பனுபவம்‬

இந்திய ஆங்கில எழுத்துக்களில் சமீபமாக வரும் நாவல்கள் பெரும்பாலும் கெளதம் வாசுதேவ மேனன் வகையறாக்கள். அவை, சுற்றிச்சுற்றி பணக்கார அல்லது பணக்கார நண்பர்களை கொண்ட இளைஞர்களை பற்றினதாகவே இருக்கின்றன. கதாபாத்திரங்களின் அதிக பட்ச கவலை கேர்ள் ஃபிரண்டை கரெக்ட் பண்ணுவது அல்லது தக்கவைப்பது. நடுநடுவே மானே, தேனே பொன்மானே போல், அவர்களுக்கென்று சில லட்சியங்கள் இருப்பதாக சேர்க்கப்பட்டிருக்கும். சுவாரஸ்ய ஒற்றுமையாக அவை அவர்கள் படிப்புக்கு சம்பந்தமில்லாதவைகளாக இருக்கின்றன. கதையில், அவர்கள் படிப்பது தவிர எல்லாம் ெய்துக்கொண்டிருப்பதற்கு எதாவது ஜஸ்டிஃபிகேஷன் வேண்டுமே? மேலும், படிப்பை உதறி விட்டு லட்சியத்தை நோக்கி பயணிக்கும் கதைகள் தான் தற்போதைய ட்ரெண்ட்.

ஆயினும் எப்படியும் மாதம் ஒரு இந்திய-ஆங்கில நாவலாவது படித்துவிடுகிறேன். அட்டகாசமான சர்காஸ்டிக் ஹூமர் வரிக்கு வரி நிரவி இருப்பார்கள். (சேத்தன் பகத்தெல்லாம் அப்படி பெரியாளானவர் தான்.) ’மனித மனதின் பல்வேறு உட்பரிமாணன படிமங்களில் புகுந்து’ வகை சீரியஸ் எழுத்துக்களை, ஸ்விமிங் க்ளாஸ் வாசலில் காத்திருக்கையில் படிக்க வாகாக இருப்பதில்லை. அதுவும் ஒரு காரணம்.
அப்படி சமீபத்தில் படிக்க நேர்ந்தது – Sorry, You’re not my type (Sudeep Nagarkar)

நட்பு-காதல்-காமம்-துரோகம் என திரைப்படமாக எடுக்கத் தேவையான எல்லாம் இருக்கிறது. அல்லது அதை மனதில் வைத்து தான் எழுதுகிறார்களோ, என்னவோ? குஷ்பு ஒரு பேட்டியில் ‘தற்போதைய இளைஞர்களிடம் திருமணத்திற்கு முன் உறவு வைத்துக்கொள்வது சகஜமாகிவருகிறது. பாதுக்காப்பாக இருப்பது பற்றிய விழிப்புணர்வு மட்டுமே நாம் தரமுடியும்’ என்று சொன்னதற்காக அடித்துத் துவைத்தார்களே? இவ்வகை நாவல்கள் படித்தால், அவர் சொன்னது எவ்வளவு நிஜமென்று புரியும்.
மூன்று நண்பர்கள். இரண்டு ஆண்கள், ஒரு பெண். கல்லூரியின் சிறந்த இசை குழுவாக இருக்கிறார்கள். அவர்கள் லட்சியமும் இசையோடு பயணிப்பதே. ‘Life is not short, Youth is.’ என்று சொல்வார்கள். இளமையில், அதீத முக்கியத்துவத்தை இப்படி கேர்ள் ப்ரண்ட்/ பாய் ஃபிரண்ட் என்ற தற்காலிக உறவுக்கு கொடுப்பதால் ஏற்படும் சாதக-பாதகங்களை பற்றி, காதல்னா என்ன? நட்புன்னா என்ன என்று அறிவுரைகளுடன் பேசுவதே கதை. ஒரு முறை படிக்கலாம் அல்லது காதலிக்கு கிஃப்ட் செய்யலாம் வகை நாவல் தான்.

பிகு 1: நிச்சயமாக போரடிக்கவில்லை. பயமுறுத்தவில்லை. எளிமையான ஆங்கிலம்.
பிகு 2: சேத்தன் பகத், ப்ரீத்தி ஷெனாய் வரிசையில் சுதீப்பும் மூன்று புத்தங்கள் நன்றாக விற்றதும் Motivational Speakerஆகியிருக்கிறார். இதைப் பற்றி ரொம்பவே வெட்டியாக இருக்கும் பொழுதுகளில் யோசிக்கலாம். ஒரு போஸ்ட் போடலாம்.
பி.கு 3 : இவரது மற்றுமொரு நாவல் – And it started with a friend request! (இன்னும் படிக்கவில்லை). பல ஃபேஸ்புக் வாசிகள் தங்களோடு பொருத்தி பார்த்துக்கொள்ள முடியுமென்று தோன்றுகிறது.

Wednesday, 23 March 2016

மார்க்ஸ் முக்கியம் மை சன்!

என்னது, எதிரில் வருவது ஸ்வாதியா என்ற அதிர்ச்சியுடன் இன்றைய நாளை துவக்கியிருக்கிறேன். என் ஜிம் தோழி. இன்னும் ஒரு பிறவி எடுத்து உடற்பயிற்சி செய்தால் இளைக்க வாய்ப்பிருப்பது போல் இருப்பாள். சமீபமாக ஆளையே பார்க்க முடிவதில்லை. இன்று கண்ணில் பட்டது அவள் தான். ஸ்பாதியாகி இருந்தாள். நோயெல்லாம் ஒன்றுமில்லை, மகனுக்கு பரிட்சையாம். நான்கு மணி நேரம் தான் தூங்குகிறாள். இன்னும் பல உடல் வருத்தல்கள், பிரார்த்தனைகள் மற்றும் நோன்புகள்.

இவள் தான் என்றில்லை, சில உறவினர்கள் பிள்ளைகளுக்கு பரிட்சை வந்தால், தொடர்பு எல்லைக்கு அப்பால் போய் விடுகிறார்கள். தப்பித்தவறி நேரில் பார்த்துவிட்டால், ஃபோன் வயர் பிஞ்சு நாலு மாசம் ஆகிறது என்கிறார்கள். பலர் வீட்டில் டிவி பரனில் தான் இருக்கிறது. நண்பர் ஒருவர் தன் வீட்டில் டிவியை திருப்பி சுவரை பார்த்து வைத்திருந்தார். இப்படி  எப்படி பார்ப்பீங்க என்றால் மகனுக்கு பரிட்சை என்றார். பயல், அப்படி ஒன்றும் டிவியால் மட்டும் கேட்டுப்போவான் போல தோன்றவில்லை. வேற விளையாட விடுவீங்களா என்றால், நோ நோ. அவன் ரூமில் காற்றுக்கு கூட எக்ஸாம் வாசம் வீசும் என்கிறார். கடிவாளம் கட்டிய குதிரை ஒன்று பந்தயத்துக்கு தயார் ஆவது போல பிரமை தோன்றுகிறது. பேச சொன்னால் கனைப்பானோ என்னவோ.

பல பெற்றோர்கள். எந்த கல்யாணமும், விசேஷமும் மார்ச் ஏப்ரலில் வந்துவிட கூடாதே இன்று கவலைக்கொள்கிறார்கள். இன்னும் சிலர், எந்நேரம் வேண்டுமானாலும் உயிரை விட்டு விட காத்துக்கொண்டிருக்கும் பெரிசுகள், தங்கள் குழந்தைகளுக்கு பரிட்சை முடிந்தப் பின் போகட்டும் என்று கடவுளிடம் சில மாத கன்செஷன் பெற்றுத்தருகிறார்கள்.

பிப்ரவரி தாண்டி விட்டால், அகில இந்திய பெண்கள் பத்திரிகை முதல் ’வெஸ்ட் மாம்பலம் முப்பத்தி மூன்றாவது க்ராஸ் டைம்ஸ்’ வரை பரிட்சை நேர உணவுக்குறிப்பு வெளியிடுகிறார்கள். பரிட்சைக் கால சூப், பரிட்சைக்கால புலவ், பரிட்சைக்கால ஐஸ்க்ரீம் என்று ஹிஸ்ட்ரி பேப்பர் போல பக்கங்கள் நிரப்பபட்டிருக்கின்றன. இது எதுவும் அறிந்திருக்காவிட்டாலும், கணக்கு பரிட்சையன்று தவறாமல் வெண்டைக்காய் சமைத்துப்போட்டு,  பரிட்சை அன்றாவது மகனின் மூளை வேகவேகமாக செயல்படும் என நம்பும் அம்மாக்களும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள்.


பெரும்பாலான தின நாளிதழ்கள், ‘எக்ஸாம் டிப்ஸ்’ வெளியிடுகின்றன. பதட்டமில்லாமல் தேர்வை எதிர்கொள்ள வினாத்தாளை முப்பது டிகிரி கோணத்தில் பிடித்துக் கொண்டு, கண்களை மூடி இருபத்தி ஏழு தடவை மூச்சை இழுத்து இழுத்து விட வேண்டும்  என்னும் யோசனைகளை படித்தால், படித்த கணமே நமக்கு பதட்டம் வந்து விடுகிறது.

இதன் முற்றிய பாதிப்பாக தேர்வு காய்சல் என்று ஒன்று இருக்கிறது. சரியாக முதல் நாள் அல்லது தேர்வு அன்று காலை பிள்ளைகளை தாக்குகிறது. கை காலெல்லாம் நடுங்கி, வயிற்றுக்கும் தொண்டைக்கும் உருவமில்லா உருண்டை ஒன்று உருளும்.  நோய்க்கான தீர்வாக பரிட்சைக்கு போகாமல் விடுவது தான் என்று பிள்ளைகளும், போனால் சரியாகிவிடும் என்று அம்மாக்களும் பிடிவாதம் பிடிப்பார்கள் என்பது அதன் சிறப்பு . எல்லா பிள்ளைகளுமே ஏதோ ஒரு வகையில் திறமைசாலிகள் தான். சிலர் திறமையை படிப்பதிலும் சிலர் மூணு செண்டிமீட்டர் ரப்பருக்கு பின்னால் முப்பது ஃபார்முலா எழுதி எடுத்துப்போவதிலும் காட்டுகிறார்கள்.

முட்டிமோதிக்கொண்டு வருடம் முழுவதும் படிக்கும் பெண் பிள்ளைகளும், பரிட்சைக்கு இருபத்தி நான்கு மணி நேரத்துக்கு முன் புத்தகத்தை கண்டுபிடிக்கும் பையன்களும் எப்படி கிட்டத்தட்ட ஒரே மதிப்பெண்கள் பெறுகிறார்கள் என்பதெல்லாம் உலக அளவில் ஆராய்ச்சி செய்யப்படவேண்டிய தலைப்பு. காதலுக்கும், வடகத்துக்கும் உதவிக்கொண்டிருக்கும் மொட்டை மாடிகள் பரிட்சைக்கும் உதவும் என பையன்கள் கண்டுபிடிக்கிறார்கள்.

அம்மாகளின் வாட்ஸப்பில் பள்ளி, கல்லூரி கால தோழிகள் பின்னுக்கு போய், சக அம்மாகள் முன்னுக்கு வருகிறார்கள். மீண்டும் முதலிருந்து அ, ஆ முதல் அரித்மெடிக்  வரை கற்றுக்கொள்ளும் பாக்கியமெல்லாம் அம்மாக்களுக்கு மட்டுமே கிடைக்க கூடியது. தேமா, புளிமா வேற என்னமா சாம்பார்ல போடனும் என தூக்கத்தில் கூட பிதற்றுகிறார்கள். சர்வ வல்லமை பெற்ற இந்திய கிரிக்கெட் வாரியம் கூட பல அப்பாக்களின் மன உறுதிக்கு முன் தோற்றுப்போகிறது.


தேர்வு நேரத்தில் யார் வீட்டுக்காவது உறவினராய் போவேன் என்று நீங்கள் அடம்பிடித்தால், அதன் பின் உங்கள் நம்பர் அவர்கள் மொபைலிலிருந்தும், டெலிஃபோன் டைரக்ட்ரியிலிருந்தும் ஒரேடியாக தூக்கப்பட்டுவிடும். ரயில்வே டைம் டேபிளோடு, நீங்கள் விடுமுறைக்கு செல்லப்போகும் வீட்டில் குழந்தைகளின் பரிட்சை டைம்டேபிளும் தெரிந்துவைத்துக்கொள்ளுங்கள். கால மாற்றத்தில் ஒன்றாக முன்பு பரிட்சை என்றால் மாணவர் பதட்டமாவது தற்போது பெற்றோருக்கு மாறியிருக்கிறது. நாளை தாத்தா, பாட்டிகள் கூட பேரனின் எல்கேஜி தேர்வுக்காக விரதமிருக்கலாம். பத்தாவது பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு எனில் பெற்றோருக்கு நிகராக தத்தம் மாணவர்கள் அதிக மதிப்பெண்ணோடு தேற்சி பெற நினைக்கும் ஆசிரியர்கள் இருக்கிறார்கள். பல வருட கேள்வித்தாளோடு மாதக்கணக்கில் மள்ளுக்கட்டுகிறார்கள். மாணவர்களின் தனித்திறமையை சோதிக்கும் ஒரு தேர்ச்சி முறை வருமெனில் முதலில் மகிழப்போவது இத்தகைய ஆசிரியர்கள் தான்.


தேர்வு எழுதுவதில் உள்ள மிகப்பெரிய சந்தோஷம், கடைசி பரிட்சை முடிந்ததும் கிடைக்கபோகும் ஆசுவாசம் தான். விடுமுறையில் என்னென்ன செய்யவேண்டும் என்பது ஜியாக்ரப்பி பரிட்சைக்கு படிக்கையில் வரும் பகற்கனவுகளில் ஒன்று. எந்த புத்திசாலியோ தற்போது சிபிஎஸ்ஸி முறையில் முழுப்பரிட்சை முடிந்து பத்து நாட்கள் லீவும், அடுத்த வகுப்பை ஆரம்பித்த ஒருமாதத்துக்கு பின் மீண்டும் விடுமுறை வருவதும் போலவும் மாற்றியிருக்கிறார்கள். பரிட்சை முடிந்ததும் நீண்ட விடுமுறை என்பது மாணவ பருவத்து குட்டி சொர்க்கம் என்று அவர்கள் தலையில் குட்டி சொல்ல வேண்டும்.

’அம்மா, இன்றைக்கு கஷ்டமான பரிட்சை நிறைய வேண்டிக்கோ’ என்று சொல்லிவிட்டு போகிறாள் மகள். சுலபமான பரிட்சை என்றால் கொஞ்சம் வேண்டிக்கொண்டால் போதும். மிச்சத்தை அவளே பார்த்துக்கொள்வாள். திருப்பதி பெருமாளுக்கு கணக்கு பரிட்சை என்றால் ஒரு ரூபாயும், ஹிந்தி பரிட்சை என்றால் ஐந்து ரூபாயும் முடிந்து வைக்கிறேன். லஞ்சத்தில் தான் எத்தனை வகை?


ஸ்வாதியை மறுபடியும் ஜிம்மில் பார்க்க முடிந்தால் கேட்க வேண்டும். ‘பையன் மூன்றாம் வகுப்பில் பாஸ் செய்துவிட்டானா?’


(ஆனந்த விகடனில் வெளியாகியுள்ள கட்டுரை. ஓவியம் - திரு.ஹாசிப்கான்)

Saturday, 5 March 2016

கேட்டுக்குள் ஒரு பைங்கிளி


”அம்மா, சாரு பேக்கு”  உணவு மேஜையிலிருந்து மகள் கத்துகிறாள். 
“என்னடீ இது, மரியாதை இல்லாம? போகட்டும், எந்த சார பேக்குன்ற? கராத்தே மாஸ்டரா, செஸ் சாரா?”
”போம்மா, சாருன்னா ரசம். பேக்குன்னா வேணும். இது கன்னடம்!”
 மகள் கன்னடத்து பைங்கிளியெல்லாம் ஒன்றுமில்லை. சமீபத்தில் தான் கேட்டட் கம்யூனிட்டிக்கு குடிபெயர்ந்திருக்கிறோம். ஆறு மாத அடுக்கக வாழ்க்கை அவளுக்கு நிறைய நண்பர்களையும், சில மொழிகளையும் அறிமுகப்படுத்தியிருக்கிறது. இத்தனை வருடங்களில் நான் கற்றுக்கொண்டது தெலுங்கில் ‘ஜெருகண்டி’யும், ஹிந்தியில் ‘தோடிஹி தேர் மே காடி ரவானா ஹோகி’யும் தான். மகள், அப்படியல்ல. நண்பர்கள் மூலம் முதல் கட்டமாக வேற்றுமொழி பேசும் நடிகர்கள் பெயரையும் பிறகு அந்த மொழியையும் சுலபமாக கற்றுக் கொள்கிறாள்.


”கேட்டட் கம்யூனிட்டி” பற்றி தான் இந்த கட்டுரை என்றாலும், அதற்கு அறிமுகமெல்லாம் எழுதினால், அஞ்சலி படத்திலேயே இதெல்லாம் பார்த்தாச்சு என்று தமிழர்கள் அடிக்க வருவார்கள். மாநகரத்தின் சிறு சிறு சமூகம் போல இதைச் சொல்லலாம். பல அடுக்குமாடி கட்டடங்களை ஒன்றிணைத்து ஒரே குடியிருப்பு, உள்ளுக்குள் உடற்பயிற்சி கூடம், நீச்சல் குளம், நடைப்பாதை, குழந்தைகள் பார்க், இருபத்து நான்கு மணி நேர செக்யூரிட்டி மற்றும் வாடகை அளவுக்கே தரவேண்டிய பராமரிப்பு செலவு (‘மெயிண்டனஸ் சார்ஜ்’) என்பதாக வேண்டுமானால் சுருக்கமாக அறிமுகப்படுத்தலாம். விளம்பரக்காரர்கள் வார்த்தைகளில் சொல்வதானால், ‘லக்சுரி அப்பார்ட்மெண்ட்’ !

பராமரிப்பு செலவு ஒன்று தான் இதில் உள்ள பெரிய குறையாக சொல்லமுடியும். மற்றப்படி விக்ரமன் படம் போல் பெரும்பாலும் நிறையும், சின்ன சின்ன அசெளகர்யங்களையும் மட்டுமே காண்கிறேன்.  உதாரணமாக, விஸ்வனாதன் ஆனந்தை சூப்பர் சிங்கரில் பாடவைத்து, ப்ளாக் பெல்ட்டை சுற்றிவிட்டு ஓவியம் வரைய வைக்கும் முயற்சியில் இருக்கும் அம்மாக்களுக்கு ’கேட்டட் கம்யூனிட்டி’ ஒரு வரப்பிரசாதம். நூறு வீடுகள் இருக்கும் குடியிருப்பில் ஒரு பாட்டு மாமி இருப்பதற்கு நூறு சதவிகிதமும், ஆர்ட் க்ளாஸ் நடப்பதற்கு தொன்னூற்றி ஒன்பது சதவிகிதமும் வாய்ப்பிருக்கிறது.


இன்னும் நிறைய வீடுகள் உள்ள குடியிருப்பு எனில், குழந்தையை ஜும்பா க்ளாஸிலிருந்து முழுதாக உருவி எடுப்பதற்கு முன்பாக பாட்டு க்ளாஸுக்குள் திணிக்கலாம். கராத்தே உடையோடு செஸ் ஆட அனுப்பலாம். ஸ்கேட்டிங் ஷூவோடு கீ-போர்ட் தூக்கி செல்வது தவறொன்றும் இல்லையே என்று சமாதானம் செய்துக்கொள்ளலாம். எந்த அம்மாவை பார்த்தாலும், உங்க பையன் என்னலாம் கத்துக்கறான், எங்க பொண்ணுக்கு அபாக்கஸ் போக நேரமேயில்ல. ஆனா, வேதிக் மேக்ஸ் தெரியும் என்று கணக்கெடுப்பில் இறங்கி நாம் சரியான பெற்றோராக இருக்கிறோமா என்று உறுதி செய்துக்கொள்ளலாம். 


விழாக்கள் தான் இன்னும் கோலாகலம். குறைந்தபட்ச சகிப்புதன்மையோடு ஒற்றுமையாக இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் மட்டும் இருந்தால் போதும், கிருஸ்துமஸ் கொண்டாடின கையோடு பொங்கல் வைக்கலாம். பிரியாணியை ஒரு பிடி பிடித்து, ஆமா, இவங்களுக்கு இன்னைக்கு என்ன பண்டிகையாம் என்று பிறகு டிவியில் சாவகாசமாய் பார்த்து தெரிந்துக்கொள்ளலாம். கலைவிழாக்களில் பங்கேற்று, பாரத விலாஸ் சிவாஜி போல், ஒரு பக்கம் சிங்’, ஒரு பக்கம் அஸ்ஸாமி அல்லது ஒடிஷாக்காரர் கைகளை பிடித்து மேலே தூக்கி ‘இந்திய நாடு என் வீடு’ பாடலாம். சுற்றுச்சுவருக்குள் மாரத்தான் ஓடலாம். இந்த வயதில் நடனம் ஆடினால் யார் பார்ப்பார்கள் என்ற கவலை துறக்கலாம். கோலப்போட்டியில் பங்கேற்று, எனக்கு கலர் அடிக்க தெரியும். ஆனா தரையில தான் கஷ்டம் என அசடு வழியலாம், இன்னும் மனிதர்களை பொறுத்து நிறைய ‘லாம்’களுக்கு வாய்ப்பிருக்கிறது. 


மாநகரத்துக்கு வந்த புதிதில், அறிமுகமில்லாத மனிதர்கள் என்னை பார்த்து சிரித்தாலே டப்பர்வேர் அல்லது ஆம்வே ஆசாமியோ என்று பயம் கொள்வேன். ஒரு மாதிரி பதிலுக்கு சிரித்தமாதிரியும் சிரிக்காதமாதிரியுமாக முகத்தை பேலன்ஸ் செய்துக்கொள்வேன். பின், அவர்களும் எப்படி தான் பொருட்களை விற்பனை செய்வார்கள் என்று இப்போது தோன்றுகிறது. கேட்டட் கம்யூனிட்டியில் அவர்களுக்கும் சங்கடமில்லை. நமக்குமில்லை. வாட்ஸப் க்ரூப் துவங்கி பொருட்களை சந்தைப்படுத்தினால், வேண்டும் என்கிறவர்கள் மட்டும் தொடர்புக்கொள்கிறார்கள். இன்னும், டெரக்கோட்டா நகை செய்பவர்கள், சுடிதார் வாங்கிவிற்பவர்கள், விழாக்களுக்கு கேக், சாக்லேட் செய்பவர்கள் என்று வாட்ஸப், ஃப்ளிப்கார்ட் போல் மாறுகிறது.( என்ன காரணமோ சுடிதார் விற்பவர்கள் மட்டும், நான் விக்கல. என் ஃபிரண்ட் விக்கறா. தாங்கள் நட்புக்காக உதவி செய்வதாக சொல்கிறார்கள். மற்ற பொருள் விற்பவர்களுக்கு அத்தகைய ஃபிரண்ட் இருப்பதில்லை. )


கேட்டட் கம்யூனிட்டியின் பல சுவாரஸ்யங்களில் ஒன்று அசோசியேஷன் தேர்தல். பெரும்பாலும், இளைஞர்களுக்கும் பெரியவர்களுக்குமான போட்டியாகவே இருக்கிறது. என் தூரத்து சொந்தக்கார மாமா ஒருவர் அசோசியேஷன் பிரசிடெண்ட்டாக இருக்கிறார். ப்ளாட், அவரது மகனுடையது. அவர் மனைவி கூட செல்லமாக, அவர் ஊருக்கு உதவுவதற்காகவே பிறந்திருப்பதாக அலுத்துக்கொள்வார். விஷயம் என்னவென்றால், ஆசாமி ரொம்ப கெடுபிடியானவர். அவரை ஏனைய கமிட்டி மெம்பர்களுக்கு பிடிக்காமல் போக, வீட்டின் சொந்தக்காரர் தான் தேர்தலில் நிற்க முடியும். அவர்களது அப்பா அல்லது உறவினர் நிற்க முடியாது என்று அரசியல்வாதிகள் போல் ஒருவருக்காகவே சட்டம் கொண்டுவந்து அடுத்த எலெக்‌ஷனில் மாமாவை ஊருக்கு உதவ விடாமல் செய்தார்கள். 

அந்த ஒருவருடத்தில் இளைஞர்கள் (அதாவது இன்னும் வேலைக்கு போகிறவர்கள்) மட்டும் அசோசியேஷனில் இருந்ததால், ஒரு வேலையும் சரிவர நடக்கவில்லை. வீட்டிலேயே இருப்பவர்களால் தான் கண்ட கண்ட நேரத்தில் வரும் தண்ணீர் லாரி, கழிவு நீர் லாரிக்காரர்கள், மற்றும் ப்ளம்பர், எலெக்ட்ரீஷியன்களோடு மல்லுக்கட்ட முடிகிறது. மெட்ரோ வாட்டருக்காக கடிதம் எழுதி எடுத்துக்கொண்டு கஜினி முகமது போல் அரசு அலுவலகத்துக்கு படை எடுக்க முடிகிறது. இந்த உண்மை உரைத்ததும், மூத்தோர் சொல் முது நெல்லிக்கனி என்று கண்டுபிடித்து(?) சட்டத்தை வாபஸ் வாங்கிவிட்டார்கள். மாமி மறுபடியும் செல்லமாக அலுத்துக்கொள்கிறார்.    


வீடு,ஆஃபீஸ் - வேலை என்று ஒரு சுழலில் மாட்டிக்கொண்ட ஆண்களுக்கு ஞாயிறு அன்று போய் நண்பர்களோடு விளையாடுங்கள் என்று சொன்னால், ஆரம்பத்தில் ஆளில்லாத ஷேர் ஆட்டோ போல் தயங்கி தயங்கி தான் போவார்கள். பின், நாம் நினைத்தாலும் நிறுத்த முடியாதளவு வாடிக்கையாகிவிடும். குழந்தைகள், வயதானவர்கள், பெண்கள் அதன் பின் ஆண்கள் என்று நட்புவட்டம் அமைத்துக்கொள்ளும் வேகத்தை வரிசைப்படுத்தலாம். ஆனால், அதன் பின் அனைவரும் குழந்தைகளாகிடுவது தான் நட்பின் சுவாரஸ்யம். அது அடுக்ககத்தில் இயல்பாகவே நிகழ்கிறது. 

என் தோழிக்கு வேறு மாதிரி பிரச்சனை. கோவையில் இருக்கிறாள். தினமும் அவள் அலுவலகம் கிளம்புகையில், லிஃப்ட்டை அழுத்தினால், சரியாக ஒர் ஆசாமி நாயோடு முன்பே உள்ளிருக்கிறாராம். என்ன காரணமோ அந்த நாய்க்கும் அவளை பிடிக்கவில்லை. ஒரு மாதிரியாக எப்போது வேண்டுமானாலும் கடிப்பேன் என்று சொல்வது போல் உறுமுகிறது. தினம் தினம் டோரா போல் சாகச பயணத்தோடு அன்றைய நாளை தொடங்குகிறாள். என் நாய் ரொம்ப ‘ஃப்ரண்ட்லி’ இதுவரை யாரையும் கடிச்சதில்லீங் என்கிறாராம் அதன் சொந்தக்காரர். எதற்கும் ஓர் ஆரம்பம் இருக்கிறதல்லவா? அவளுக்கு அந்த ஆரம்பமாக இருக்க விருப்பமில்லை. பல்லி போல சுவற்றில் ஒட்டிக்கொண்டு வெளியே வருகிறாள். 

அதெல்லாம் நான்கைந்து மாதங்கள் தான். அதே தோழி, லிஃப்டில் வரும் நாயோடு தற்போது ராசியாகி விட்டாள். சிரித்து/ முறைத்து/ தலையை குனிந்துக்கொண்டு என்று தினமொன்றாக முயன்றுப்பார்த்ததில், கண்ணோடு கண் நோக்காமல் இரண்டே அரைக்கால் செண்டிமீட்டர் புன்னகையோடு நின்றுக்கொண்டு வந்தால், நாய்க்கு பிடிக்கிறது என்று கண்டுபிடித்திருக்கிறாள். நாய் வைத்திருப்பவர்களுக்கு வீடு வாடகைக்கு கிடைக்கறது எவ்வளவு கஷ்டம் தெரியுமா என்று கூட அங்கலாய்க்கிறாள்.  சீக்கிரமே ஒரு நாய்க்கு சொந்தக்காரியானாலோ, அல்லது சொந்தக்காரருக்கு சொந்தக்காரியானாலோ ஆச்சர்யப்படுவதற்கில்லை என்று தெரிகிறது.

இந்த செக்யூரிட்டிகள் தான் கேட்டட் கம்யூனிட்டிக்கு கெத்து. கயிற்றில் நடக்கும் லாவகத்துடன் வேலைப்பார்க்க வேண்டியவர்களும் அவர்களே. ரொம்பவே ஸ்ட்ரிக்ட் ஆஃபிஸர்கள் என்றால், மிகைப்பட நடந்துக்கொண்டு நமக்கு கெட்டப்பெயர் வாங்கித்தந்து விடுவார்கள். எதுடா சாக்கு என்று கோபித்துக்கொள்ள காத்திருக்கும் உறவுகள், செக்யூரிட்டி கேட்கும் மூன்றாவது கேள்விக்கு ஆட்டோவை திருப்ப சொல்லிவிடுகிறார்கள். நண்பர் ஒருவர் தன் பழைய அனுபவத்தால், நீங்க கேட்டட் கம்யூனிட்டியில் இல்லையே என்று கேட்டுவிட்டு தான் நட்பையை நடப்பாக்குகிறார். மனிதர்கள் மேல் நம்பிக்கை கொள்ளாத உங்கள் உலகம் எனக்கு தேவையில்லை என்று என்னுடனான வரப்போகும் சண்டையில் அவர் பிரயோகிக்கபோகும் அஸ்திரம் என்பதறிவேன். செக்யூரிட்டி கொஞ்சம் கெத்தாக இல்லாவிட்டால், வேறு பிரச்சனை. மூன்றாவது ப்ளாக் நான்காவது மாடி வீட்டுக்கு பால் பாக்கெட்டும், ஐந்தாவது ப்ளாகில் இருப்பவருக்கு மூட்டுவலி தைலமும் வாங்கிவர நேரிடும். 

இத்தனை மனிதர்கள் இருக்கும் இடத்தில், ஊர் வம்பில் சீரியல் கதைகளை மிஞ்சும் சுவாரஸ்யத்திற்கும் பஞ்சமில்லை.  ‘அந்த தாடி வச்சு மொட்டைமாடியில் சிகரெட் ஊதுவானே… (இது ஒரு டெட்லி காம்பினேஷன். தாடி மீசையோடு, சிகரெட்டும் ஊதினால், பெரும்பாலான முதியவர்கள் அவர்கள் வீட்டு பெண்களை உங்கள் கண்ணில் படாமல் பார்த்துக்கொள்வார்கள்) அவன் ரேஷ்மி துணிகாயப்போட வரும்போதெல்லாம் மாடில பேப்பர் படிக்கறான்’. ’எனக்கென்னமோ, மாலா வீட்டுக்காரருக்கு வேலை இல்லைன்னு தான் தோணுது. மத்தியானம் மூணு மணிக்கு வேன்லருந்து இறங்கற குழந்தையை கூப்பிட வர்றார்’ ‘நீ கவனிச்சியா, ரமாவும் கீதாவும் இப்பலாம் பேசிக்கறதில்ல’ என்றெல்லாம் உலகமே காம்ப்பவுண்டுக்குள் இருப்பதாக எண்ணிக்கொள்ளலாம்.

  
பால்கனியின் வந்து விழும்  திருப்பி கொடுக்கவும் முடியாத, வைத்துக்கொள்ளவும் முடியாத உள்ளாடைகள், சரியாக நம் கார் அருகிலேயே கிரிகெட் விளையாடும் அறுந்தவால்கள், தப்பித்தவறி நேருக்கு நேர் பார்க்க நேரிட்டால் காந்தியில் ஆரம்பித்து ராகுல் காந்தியில் முடிக்க காத்திருக்கும் பெரிசுகள், சின்ன சின்ன விஷயங்களை ஊதி பெரிதாக்கும் நல்லவர்கள், மெட்ரோ வாட்டருக்கு பணம் கொடுக்காமல் தண்ணி காட்டுபவர்கள் என்று இம்சைகள் இல்லாமல் இல்லை. ஆயினும், மாநகரத்தின் ஆகப்பெரிய நன்மையாக பல பேதங்கள் தாண்டிய ஒரே சமூகமாக வாழ கேட்டட் கம்யூனிட்டி வழிசெய்கிறது என்றால் மிகையாகாது. 


இந்த கட்டுரையை முடிக்கும் தருவாயில், பொறாமை படும்படியான தனி வீட்டில் இருக்கும் தோழி அலைபேசுகிறாள்.
“விக்னா, உங்க கேட்டட் கம்பூனிட்டிக்கு வந்திடலாம்ன்னு பார்க்கறேன். இங்க பசங்களுக்கு பொழுதே போகல. சதா டிவிய பார்த்துட்டு இருக்குங்க. அங்கன்னா, நாலு பசங்களோட விளையாடலாம், நீச்சல் கத்துக்கலாம். அபாக்ஸ் க்ளாஸெல்லாம் வேற நடக்குதாமே..”

ஆம். தற்போது இக்கரைக்கு அக்கரை ஸ்விம்மிங் பூல் அல்லவா?



(ஆனந்த விகடனில் வெளியான கட்டுரை)

  








Wednesday, 17 February 2016

ஆனந்த விகடனில்..

நண்பர்களுக்கு,

   சமீபத்தில் காதலர் தின சிறப்பிதழாக வெளிவந்துள்ள ஆனந்தவிகடனில் கட்டுரை எழுதியுள்ளேன். விகடனில் எழுதுவேன் என்றோ, ஹாசிப் கானின் ஓவியம் அதில் இடம் பெறும் என்றோ பத்து நாட்களுக்கு முன் நீங்கள் ஆரூடம் சொல்லியிருந்தால், என்னை நக்கல் அடிப்பதற்காக உங்கள் மீது கோவப்பட்டிருப்பேன். ஆனால், வாழ்க்கை அதிசயங்களாலும், சுவாரஸ்யங்களாலும் நிரம்பியது.

’மணல்கயிறு’ எஸ்வி.சேகர் போல், ஏகப்பட்ட கண்டிஷன்களும் மிக குறைந்த கால அளவும் தந்து விகடன் இம்சித்தாலும், முதல் கட்டுரையை அதிக சேதாரமில்லாமல் அச்சேற்றியது இந்த நிமிடம் வரை என்னையே கிள்ளிப்பார்த்துக்கொள்ள வேண்டிய ஒன்றாகத்தான் இருக்கிறது.

உனக்காக காசுக்கொடுத்து புக்’கெல்லாம் வாங்க முடியாது. ப்ளாக்’ல போட்டுவிடு. நேரம் கிடைச்சா படிக்கறேன் என்று சொல்லும் நண்பர்களே அதிகம் பெற்றிருக்கிறேன் என்பதால், இதோ கட்டுரை - பிரேமம் மலரும் ஃபேக் ஐடியும்!  குறிப்பிட்ட யாரையும் மனதில் வைத்து எழுதவில்லை. அப்படி தோன்றுமாயின் அது அகஸ்மாத்தாக ஏற்பட்ட ஒற்றுமை தான். நான் மச்சி என்றழைக்கும் ஒரு நண்பேன்டா இருப்பது மட்டும் நிஜம். இருப்பது வரை நிஜம் ;-)

அன்புடன்,
விக்னா @யமுனா

பி.கு  - இங்கே பகிர்வது, விகடன் எடிட் செய்யாத வெர்ஷன்

பிரேமம் மலரும் ஃபேக் ஐடியும்!


உங்கலை விரும்பறென்’ என்று ஒரு காதலர் தினத்தன்று ஃபேஸ்புக்கில் எழுத்துப்பிழையோடும் தனிச்செய்தி கிடைக்கப்பெறுகிறேன். சின்ன சுவாரஸ்யமாக அப்போது என் குழந்தைகள், கணவர் சகிதம் நிற்கும் புகைப்படமே முகப்புப்படமாயிருக்கிறது. ’பாருங்க, அந்த படத்தில் இருக்கற குழந்தைகள் என்னுது தான். அதாவது எனக்கு ஏற்கனவே கல்யாணமாகிடுச்சு’ என்று சந்தூர் மம்மி போல் வெட்கத்தோடு சொல்ல ஆரம்பிதால், ’இது காதல் இல்ல, நீங்க பயப்படவேண்டாம், ஒரு மாதிரி க்ரஷ்’ன்னு வைங்களேன். கவனிச்சிருப்பீங்களே, நீங்க எத எழுதினாலும் முதல் ஆளா லைக் போடுவேன்’ என்கிறார். எனக்கு ஏகக்கடுப்பு. தொடர்ச்சியாக ஒருவர் முதல் லைக் போடுமளவு நல்லாதான் எழுதறோமோ என்று லேசாக கர்வம் எட்டிப்பார்க்கத் துவங்கியிருந்த நேரம். ’இல்லைங்க. அதெல்லாம் வேலைக்காகாது. எனக்கு இதுக்கே நேரம் போதல’ என்றதும் நண்பர் சட்டென்று, ஏங்க அந்த ‘...’ பெண் ஐடி, உங்க தோழியா?அவங்களுக்கும் லைக் உடனே உடனே போட்டிருவேங்க என்றார். அத்துடன் அவர் காதல் திசை மாறுகிறது.


வெளியுலத்துக்கு சற்றும் குறைவில்லாத சுவாரஸ்யங்களை உள்ளடக்கியது இணையம். இங்கேயும் நல்லக் காதல்கள்ளக் காதல்டைம் பாஸ் காதல்ஷங்கர்-டைப் பளபள காதல்பாலா டைப் ’ஐயோ பாவ’ காதல்மேனன் டைப் ஸ்டைலிஷ் காதல் என எல்லா வித காதலும்  உண்டு.  கூடுதல் சுவாரஸ்யமாக இங்கே காதல் என்பது மற்றவர் பார்வையில் இரண்டு ஐடிகளுக்கு இடையே ஏற்படும் கஜகஜா. ஏன் காதலிப்பவர்களுக்குள் வரும் முதல் சந்தேகமேஇவர் உண்மையிலேயே எதிர்பாலினம் தானா என்பது தான். கிட்டத்தட்ட காதல் போல ஏதோ ஒன்று வந்து, நேரில் சந்தித்தப்பின் நண்பர்களாக இருப்போம் என்று மனசு மாறும் ‘மாற்றி யோசி’கள் புழங்கும் இடம். 

என் தோழியும் யாரையோ காதலிப்பதாக சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். எந்த ஐடியை என்று கண்டுபிடிப்பது எனக்கொன்றும் கஷ்டமாயில்லை. அதற்கெல்லாம் ஐடியாவும், ஆட்களும் உண்டு. இருவருக்கும் நேரில் சந்தித்ததும் மனது மாறிவிட்டது. காரணம் என்னன்னவோ சொன்னாள். எனக்கு புரிந்தது ஒன்று தான். முகப்பு படத்துக்கும் நேரில் பார்த்த ஆளுக்கும் சம்பந்தமில்லையாம். பெரும்பாலான காதல், நட்பாவதும் நட்பு, காதலாவதும் முகப்பு படத்துக்கும் நேரில் இருப்பதற்குமான ஆறு வித்யாசங்களில் தான். பெண் ஐடியிடம் நம்பர் வாங்கியப்பிறகு தான் எதையுமே சொல்லமுடியும் என்று சினிமா டாக்டர் போல சொன்ன நண்பனிடம், அப்பமட்டும் உனக்கு பிடிச்சிருக்கான்னு தெரிஞ்சிடுமா என்றேன். அதான் வாட்ஸப் இருக்கில்ல, அதில் அரை நாளுக்கொரு முறை படத்தை மாற்றாவிட்டால் அது பெண்ணே இல்லைன்னு முடிவு பண்ணுவேன் என்கிறான், தீர்மானமாக.



ஃபேஸ்புக்’கில் காதலை கவிதைகள் கொண்டே நிறுவுகிறார்கள். வெறும் நாலு வரி பத்தியை பிரித்து உடைத்து எட்டு வரிகளில் எழுதுகையில்இது கவிதைதானோ என்று நம் ஞானம் மீது தான் முதலில் சந்தேகம் வருகிறது. ஆயினும் சில வஸ்துகள் பரிதாபகரமானவை. உதாரணமாக நிலவை எந்த புண்ணியவான் காதலியை வர்ணிக்க பயன்படுத்தலாம் என்று கண்டுபிடித்தானோநீ நிலா நான் வானம்மஞ்சள் உடையில் வருமா நிலாஆச்சர்யகுறிநிலவுக்காவது கறை உள்ளது. நீ நிலவினும் தூய்மையானவள்வானிற்கு பொட்டு வைத்தால் அது நிலா ! நிலவுக்கு பொட்டு வைத்தால் அது நீ என்று சுமாராக ஐந்தாயிரம் நிலா கவிஞர்கள் முழு நேரமாக சுற்றிவருகிறார்கள். இன்னும், ‘தேசம் கடந்த நேசம்நேசம் கடந்த தேகம்’ / ‘காதலி கடவுளின் துளிகடவுள் காதலியின் துளி’ என்று பல புது புது பெர்மூடேஷன் காம்பினேஷன்கள் தட்டுப்படுகின்றன. 

ஆரம்பத்தில் அப்பாவியாக நிஜமாகவே காதலியை, காதலனை நினைத்து தான் உருகுகிறார்கள் என்றே நம்பிக்கொண்டிருந்தேன். பிறகுநான் பின் தொடரும், நன்கு உருகும் நிலா கவிஞர் ஒருவர் போடும் ’என்னவள்’ புகைப்படம் தமிழ் சினிமாவிலும் தலைக்காட்டத்தொடங்கியதும் தான் புரிந்தது. அடஇது லட்சுமி மேனனல்லவாதற்போது அவருக்கு வேறு காதலிஆனால் அதே நிலா கவிதை மட்டும் தொடர்கிறது!


ட்விட்டர் வேறு விதம். இங்கே 140 எழுத்துகளுக்குள் காதலை சொல்லியாக வேண்டும். #அவனதிகாரம், #அவளதிகாரம் என்று ஹேஷ்டேக்’கில்தேடுவதற்கு எளிதாக காதல் வரிகள் எழுதப்படுகின்றன. யார் தேடுவார்கள் என்று என் போன்றே விவரமில்லாமல் பதில் தேடாதீர்கள். நிஜ உலகில் கல்யாணம் ஆகிபேரன் பேத்தி எடுத்தப்பின் காதலியை நினைத்து உருகுபவர்களை பார்த்தால் மெர்சலாவீர்கள் என்றால்மன்னிக்கவும்நீங்கள் ட்விட்டருக்கு லாயக்கு இல்லை. இங்கே யாருவருக்குமானது காதல்! 

பாதி கண்அரை மூக்குதலைமுடியின் நுனிபுகை படர்ந்த படம் என்று பெண் பெரிய மனது பண்ணி வைக்கும் முகப்புப்படம் பார்த்தே தடால் என்று காதலில் விழும் அதிசயமெல்லாம் நிகழும் இடம். பெண்கள் வேறு வகை. “ கண்களைத் திறந்து கொண்டு நான் கனவுகள் காணுகிறேன்
கண்களை மூடிக்கொண்டு நான் காட்சிகள் தேடுகிறேன்” என்று அவனதிகாரம் எழுதுகிறார்கள். அட.. என்று ஆச்சர்யப்பட்டுக்கொண்டே நாள் முழுதும் அந்த வரியை ஓட விட்டால்கூடவே ஓரு ட்யூனும் கிட்டுகிறது. இது பிரபல சினிமா பாடலல்லவா? அதனால் என்ன, சினிமா பாடல்கள் பாடி தானே நாயகிகளும் காதலிக்கிறார்கள் என்று குழப்பமாக தெளிவானேன். 

இதற்கெல்லாம் அப்பாற்பட்ட காதல்கள் இருக்கின்றன. பெரும்பாலான திரைசின்னத்திரை பிரபலங்கள் ட்விட்டரில் இருக்கிறார்கள். காதலர் தினம் வந்தால்வாழ்த்துக்களோடு மொத்தமாக முத்தத்தையும் பறக்க விடுகிறார்கள். கடைக்கோடி ரசிகன் தனக்கே சொன்னது போல் கிறங்குகிறான். ரசிகையோ மோட்சமே பெறுகிறாள்.

அதிலும் காதலர் தினம் நெருங்க நெருங்க ஒரு மாதத்தில் எலெக்‌ஷனை எதிர்கொள்ளப்போகும் முண்ணனி கட்சி தொண்டனுக்கு இருக்கும் அதே பதற்றமான மனநிலையை இணைய இளைஞர்கள் அடைகிறார்கள். எப்போதும்தட்டில் அள்ளிப்போட்ட சாப்பாடுசாப்பிட்டதுபோக மிச்சமிருப்பதுஎச்சில் இலைபாதி குடித்த டீ  என புகைப்படம் பகிர்ந்தே பெரியாளான ஐடி கூட #அவளதிகாரம்அவன் - அதி -காரம் என கபீம்குபாம் கவிதையில் இறங்குகிறது. மற்ற நாட்களில்அதி முக்கிய இணைய வம்பானஎந்த ஐடிக்கும் எந்த ஐடிக்கும் கசமுசா என்று கண்டுபிடிப்பதற்குள் தாவு தீருகிறது. நல்லவேளையாக காதலர் தினம் வருகிறது. கூடவே எசப்பாட்டு பாடிக் களிக்கும் ஜோடி ஐடிகளும் வெளிவருகின்றன. இதில் அந்த இருவரையுமே தொடர்ந்தால் உடனே விஷயம் புரிபடும் என்பது தான் கொஞ்சம் சாலஞ்சிங்கானது. மற்றப்படி முழு நேரமாக இத்தகவல்களை மற்றவருக்கு தெரியப்படுத்தும் சேவையை செய்ய வாட்ஸப் க்ரூப்பும் இணையத்தில் இயங்குகிறது. 

என் ட்விட்டர் தோழி எமகாதகி. எல்லா வம்பும் விரல் நுனியில் வைத்திருப்பாள். எப்படி இதெல்லாம் கண்டுபிடிக்கிறாள் என்றால், எகப்பட்ட பிகு செய்தப்பின், கம்பேனி ரகசியத்தை போட்டுடைத்தாள். சம்பந்தப்பட்டவர் நேரக்கோட்டுக்கு செல்லவேண்டுமாம். அவர் யாரோடு அதிகம் பேசுகிறார் என்று பார்த்தால் க்ளூ கிடைக்குமாம். அதிலும் ஸ்மைலியின் நீளம், மொக்கை பதிவையும் ரீட்வீட் செய்திருப்பது என்று நிறைய சொல்கிறாள். குறிப்பாக நிறைய பேசிக்கொண்டிருக்கும் ஐடிகள் திடீரென்று இணையத்தில் பேச்சை நிறுத்திவிட்டால், அவர்கள் அடுத்த கட்டமாக நம்பர் வாங்கி அலைப்பேசியில் பேச ஆரம்பித்துவிட்டார்களாம். இப்படி ஒர் அறிவுக்கொழுந்தை நண்பியாக பெற்றிருக்காவிட்டால், என் பொதுஅறிவு எப்படி இருந்திருக்கும் என்று நினைக்கவே பயமாயிருந்தது.



மற்றுமொரு டெரரான ‘க்ரூப்பு’ இருக்கிறது. இதில் இடம்பெற சில விதிகள் இருக்கின்றன. பெண்களை குறைவாக பின் தொடர்ந்துஅல்லது தொடறவே மாட்டோம் என்று சூளுரைத்துகாதலர் தினம் நெருங்குகையில்இதெல்லாம் ஒரு பொழப்பா என்று  திட்டி எழுதவேண்டும். ’ஆஃப்பாயில்’ என்பது இந்த விஞ்ஞானிகள் பெண்களுக்கு வைத்த செல்லப்பெயர். ஒரு நாள் அந்த க்ரூப்பில் இருக்கும் நண்பர்அவர்கள் ரகசியம் வெளிவருகிறது. எந்த பெண் ஐடியுமே சீண்டாவிட்டால்எந்த பெண் ஐடியும் பேச பயப்படுவது போல் காட்டிக்கொள்ள வேண்டுமாம். போய் ஃபேஸ்புக் சுவற்றில் முட்டிக்கொண்டேன்.


இது ஒரு நண்பேன்’டா கதை. நம்மாள் பெயர் செந்தில். (பெயர் மாற்றப்படவில்லை. அதனால் பாதகமில்லை. இணையத்தில் இருக்கும் ‘செந்தில்’களை வைத்து ஒரு தனிக்கட்சி ஆரம்பித்துவிடலாம்.) ட்விட்டரில் அதர்வா டிபி வைத்திருக்கிறான். பெரும்பாலான இணைய ‘பிரபலங்கள்’ தொடர்கிறார்கள். மூன்று வருடத்தில் மொத்தம் ஐம்பதாயிரம் ட்வீட் போட்டிருக்கிறான். ஃபேஸ்புக்கிலும் பிரபலம். ’ஏண்டா பாத்ரூம் கீத்ரூம் போவியாமாட்டியா?’ என்று கேட்க நினைத்துகேட்டதில்லை. போன வருடம் காதலர்தினத்தன்று ஒரே ’ஃபீலிங்க்ஸ்’ ட்வீட்டாக போட்டுத் தள்ளிக்கொண்டிருந்தான். மறந்து போ என்று சொல்லாதேமரணித்து போ என்று சரியாக சொல் என்று அடுத்தடுத்த வரிகளில் கிலியூட்ட ’ஏன் மச்சிஉனக்கு தான் லவ்வரே இல்லையே.  காதலி இல்லைன்றதுக்கும்விட்டுட்டுப்போயிட்டான்றதுக்கும் வித்யாசம் இருக்கு. நீ ஏன் ஃபீலாவுறஇன்னும் லூசாயிட்டயா?’ என்று கேட்டதில் (என்று தெரியாத்தனமாக கேட்டதில்) பொங்கிவிட்டான். இங்க எனக்கப்புறம் ஐடி ஆரம்பிச்சவங்களுக்கு கூட ஆள் இருக்கு. என்னை பார்த்தியாஒரு பெண் ஐடி கூட கண்டுக்கலஉனக்கு இன்னும் யாரும் செட்டாவலையான்னு அங்கிள்ஸ் கூட கிண்டல் பண்றாங்க. தனியொருவனுக்கு காதலி இல்லையெனில் ஜகத்தினை அழித்திடவேண்டும் என்று என் மொபைல் டேட்டா லிமிட்டை புலம்பியே அழித்து தீர்த்தான். ஏன் மச்சிஇணையத்துல காதல் எல்லாம் சரிபடுமாஐடியெல்லாம் ஆணா பொண்ணானே சிஐடிக்கே தெரியாதுஏன் இந்த வீண் வேலை என்றால், அட ரைமிங் அறிவுரை நல்லாயிருக்கு. நாளைக்கு ட்வீட்டா போடு ரீட்வீட் பண்றேன். இல்லஸ்டேடஸா போடுலைக் போடுறேன் என்று துன்பத்திலும் பெரிய மனது பண்ணத்தயாரானான். சரி தான்நமக்காக எவ்வளவோ ரீட்வீட் செய்திருக்கிறான். பிரதிபலனாக எதாவது செய்வோமென்று  ஒரு வருடம் அயறாது உழைத்ததில்தற்போது அவனுக்கு ஆயிரம் பேர் பின் தொடரும்விகடனில் மூன்று முறை வலைப்பாய்ந்தப்ரேமம் மலர் டிபியுடன் ஒரு காதலி கிடைத்து விட்டாள். அப்படியே எனக்கு  ஆயிரம் பேர் பின் தொடரும்விகடனில் மூன்று முறை வலைப்பாய்ந்தப்ரேமம் மலர் டிபியுடன் ஒரு பிரபல ‘ஃபேக்’ ஐடியும்!

Saturday, 30 January 2016

கற்பூரநாயகிக்கு பேய் பிடிக்குமா?



சமீபத்தில் திரு.பாண்டியராஜ் இயக்கத்தில் வெளிவந்த ‘பசங்க - 2’ படம் பார்த்தேன். அதில் ஒரு காட்சி வரும். ஹாஸ்டலில் சேர்க்கப்பட்ட இரண்டு வானரங்கள் அங்கிருந்து தப்பிக்க, பேய் இருப்பதாக நாடகமாடும். அதில் சக ஹாஸ்டல் குழந்தைகள் பாதிக்கப்பட்டு, இந்த இரண்டு குழந்தைகளை வீட்டுக்கு திருப்பி அனுப்பிவிடுவார்கள். அதை பார்த்ததும் என் அனுபவம் ஞாபகம் வந்தது.

திருமணத்திற்கு முன் சில வருடங்கள் வோர்கிங்-விமன் ஹாஸ்டல் வாசம். கல்லூரியில் படிக்கும் பெண்கள், திருமணமாகி வேலை காரணமாக குடும்பத்தை பிரிந்திருப்பவர்கள், என்னைப் போல திருமணத்திற்கு முன் சும்மானாச்சும் ஒரு வேலையில் ஓட்டிக்கொண்டிருப்பவர்கள் என்று கலவையான இருவது பேர். மொபைல் ஃபோனெல்லாம் புழக்கத்தில் இல்லை. ஃபோன் வந்தால் ஹாஸ்டல் ஆஃபீஸ் ரூமுக்கு தான் வரும். அங்கேயே உம்மனாமூஞ்சி வார்டனுக்கு எரிச்சல் வருவதற்குள் பேசிவிட்டு வர வேண்டியது தான். இப்போது யோசித்துப் பார்த்தால், இதன் காரணமாக கூட நாங்கள் நெருக்கமாக இருந்திருக்கிறோம். அவரவருக்கென்று தனித்தனி மொபைல் இருந்திருந்தால், சதா ரூமுக்குள் அடைந்து கிடந்திருப்போமோ என்னவோ?! ஹாலில் ஒரு டிவி. அதன் முன்னர் அமர்ந்து சீரியலை ஓடவிட்டு நாங்கள் தனி ட்ராக் ஓட விடுவோம்.


இருவர் இருவராக பத்து அறைகளில் இருந்தோம். நடுவே ஒரு வராண்டா. எதிர் எதிராக வரிசையில் ஐந்து பெரிய அறைகள். என் ரூம்மேட் ப்ரீத்தி சரியான அறுந்தவால். நாங்கள் ஒரே ஆஃபீஸும் கூட. ஹாஸ்டல் சாப்பாட்டையே மொட்டை மாடி இருளில் மெழுகுவத்தி ஏற்றி வைத்து சாப்பிடுவது (அதற்கெல்லாம் அனுமதி கிடையாது), அர்த்த ராத்திரியில் தண்ணீர் டாங்கின் மீதேறி படுத்துக்கொண்டு அன்னாந்து நட்சத்திரங்களை எண்ணிக்கொண்டிருப்பது என்று என் வாழ்க்கையும் சேர்த்து ரகளையாக்கிக்கொண்டிருந்தாள். இதனால் கிடைக்கும் த்ரில்லை விட, என்னை போல ஒர் அம்மாஞ்சியை உதறலில் வைத்திருப்பதை தான் ரசிக்கிறாளோ என்று கூட ஒரு சந்தேகம் உண்டு. ஆனாலும், முற்றிலும் மாறுபட்ட குணாதிசயங்கள் கொண்ட இருவர் ஒரே இடத்தில் இருக்க நேரிட்டால், இயல்பாக ஏற்படும் ஈர்ப்பு எங்களுக்குள்ளும் இருந்தது. உலகத்தின் எத்தனையோ பெயரிடப்படாத அதிசங்களில் ஒன்றாய் நாங்களும்  இணைபிரியா தோழிகளாக இருந்தோம். ஒரு நாள், அவளுக்கு எங்கள் வாழ்கை டல்’டடிப்பது போல தோன்றிவிட்டது. எனக்கோ, இன்னும் என்னனென்ன காத்திருக்கோ என்ற திகில். நிதானமாக, நாம ஏன் ஹாஸ்டலுக்கு பேயை வரவழைக்க கூடாது என்றாள். என்ன, விளையாடறயா பேயெல்லாம் வாடகைக்கு வருமா என்ன என்று என்னால் முடிந்த அளவு மொக்கை ஜோக் முயல, அவள் மோட்டுவளையை பார்த்து ப்ளானிங் பண்ண ஆரம்பித்து விட்டிருந்தாள்.

என்னதுக்கு பேயை வர வழைக்கவேண்டும்? அப்படியே பேய் வந்தாலும் என் எமாகாதக ஹாஸ்டல் வாசிகள் பயப்படுவார்கள் என்று எனக்கு நம்பிக்கையில்லை. சனி, ஞாயிறு வந்தாலே ஆளாளுக்கு ஒரு ஃபேஸ் பேக் போட்டு, பச்ச-மஞ்சள்-வெள்ளை தமிழச்சியாக தான் சுற்றி வருகிறார்கள். பேய் பயப்படாமல் இருந்தால் போதாதா? சரி, ப்ரீத்தி ஆசையை ஏன் கெடுப்பானேன் என்று, சரி, என்ன பண்ணலாம் சொல்லு, நான் வேண்ணா என் தாத்தா, பாட்டியை கூப்பிட்டு பார்க்கவா என்றேன். அதெல்லாம் வேலைக்காகாது, நாம பேயா மாறப்போறாம் என்றாள். ’துணிய ஹேங்கர்ல மாட்றதும், தூக்கு மாட்டிக்கறதும் ஒண்ணு இல்ல. நாக்கெல்லாம் வெளிய தள்ளி, கண் பிதுங்கி செத்தப்புறம் அசிங்கமாயிருப்போம்’ என்றேன். என் கவலை எனக்கு.

’ஐயோ.. அதில்ல. அர்த்த ராத்திரி கொலுசு சப்தம் வர வராந்தால நடக்கறோம். அப்புறம் ஒவ்வொரு ரூம் வாசலிலும் கொஞ்சம் மல்லிகை பூ தூவிடறோம். ரத்ததுக்கு வேண்ணா உன் விரல்ல லைட்டா கீறிக்கலாம்.’ பிறகு, ரொம்ப பெரிய மனசுப் பண்ணி, விரல் ஐடியா தவிர மிச்சமெலாம் மட்டும் ஒகே செய்தாள்.

எங்கள் ப்ளான் படி, அமாவாசை அர்த்த ராத்திரி 12 மணிக்கு பேய் வரும். எத்தனை சினிமா பார்த்திருக்கிறோம். மற்ற நாட்களில் எங்கு போகுமோ பாவம்? அதென்ன 12 மணி, பண்ணிரெண்டே கால்ன்னா ஆகாதா? வாழ்நாள் முழுவதும் ‘லேட்’ ஆசாமியாக இருந்தால் கூட, லேட்’டானதும் நேரம் தவறாமை வந்துவிடுகிறதல்லவா? இதுபோன்ற என் கேள்விகள் அச்சமயம் அவளுக்கு ரசிக்கவில்லை.

அமாவாசைக்கு ஒரு நாள் முன்பு, அவள் லோக்கல் கார்டியன் வீட்டில் தங்கிக்கொள்ள போய்விட்டாள். எப்போதும் போல நான் ஏதோ நாவலை உருட்டிக்கொண்டிருந்தேன். திடீரென்று நிசப்தத்தை கிழிக்கும் கொலுசு சப்தம். மணி பார்த்தால் சரியாக 12. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சப்தம் அதிகரிப்பதும், மங்குவதாகவும் இருக்கிறது. எனக்கு விதிர்விதிர்த்து விட்டது. எங்கள் ப்ளான் தெரிந்து பேய்களுக்கு கோவம் வந்திருக்குமோ? பேயாக இருந்தாலும் ஒரு நியாயம் வேண்டாமா? ப்ளான் போட்டது ப்ரீதி, பழி வாங்குவது விக்னாவையா? திடீரென்று லைட் அணைந்து விட்டது. சற்று நேரத்தில் மல்லிகை பூ வாசம். கதவும் திறக்க முடியவில்லை. நான் உரக்க ‘கற்பூர நாயகியே’ என்று எட்டுக்கட்டை சுருதியில் ஆரம்பித்து (அம்மன் சாமி தானே பேயின் ஆஸ்தான எதிரி??) சஷ்டி கவசத்தை இழுத்து இன்னும் தெரிந்த தெரியாத சாமியெல்லாம் நடு ஜாமத்தில் தொந்தரவு செய்ய ஆரம்பித்துவிட்டேன். பிறகு எங்கிருந்து தூங்குவது? மறுநாள் விடியும் வரை காத்திருந்து கதவை சாதாரணமாக திறந்து வெளியே எட்டிப்பார்த்தால், ஆளாளுக்கு கற்பூரநாயகி பாடுகிறார்கள். இது மொத்தமாக ப்ரீதி ப்ளானாம். இந்த பேய் ட்ராமா முழுவதுமே என்னை பயமுறுத்த தான். ஏதோ ஒரு ரூமில் இருந்து எட்டிப்பார்த்து சிரிசிரி என்று சிரிக்கிறாள், கோபம் வந்தாலும் வேறு வழியில்லாமல் சமாதானமாகி வழிந்து வைத்தேன். விடுதியில் தங்கியிருந்த மூன்று வருடமும் விக்னா என்றே என் பேரே மறந்துபோய் கற்பூரநாயகியாகவே மாற்றிவிட்டார்கள்.

இப்போதும், பேய் என்றொன்று இருப்பதற்கு சாத்தியம் இருக்கிறதா, இல்லையா எனக்கு தெரியாது. ஆனால், உங்கள் வாழ்க்கையில் பேய் விளையாடியிருந்தால், குறும்பான ஒரு தோழமை உங்களுக்கு இருப்பதற்கு சாத்தியம் ரொம்பவே அதிகம்.

இந்த இதழ் குங்குமம் தோழியில் வெளிவந்துள்ள கட்டுரை.

Wednesday, 16 December 2015

பெருமழைக்குப் பின்னால்..



சமீபத்தில் தான் ஒரு அடுக்குமாடி குடியிருப்புக்கு குடிபெயர்ந்திருக்கிறேன். குடியிருப்பு என்று சொன்னால் உங்களுக்கு அதன் பணக்காரத்தன்மை பிடிபடாமல் போய்விடும். ஆங்கிலத்தில் விவரிப்பதானால் ‘கேட்டட் கம்யூனிட்டி’.  அமெரிக்கத்தனத்தோடு தென்படும் மனிதர்களின் உடைகள், பாவனைகள், கன்றுக்குட்டி சைசில் இருக்கும் நாய்கள் (இங்கிருக்கும் நாய்களை, 'நாய்கள்' என்று சொல்லவே பயமாக இருக்கிறது), நுனி நாக்கு ஆங்கிலம் மட்டுமே பேசும் யுவன் - யுவதிகள்/ நண்டு, சிண்டுகள் , பார்க்கிங்கில் நிற்கும் பி.எம்.டபிள்யூ, பென்ஸ் என நீங்கள் உள்ளே வந்தால் என்னைப்போலவே உங்களுக்கும் மிரட்சி கொள்ள 101 காரணங்கள் இருக்கின்றன.






அப்பார்ட்மெண்ட்டுக்கென இருக்கும் வாட்ஸப் க்ரூப்பில் எப்போதும் ரணகளம் தான். ’வேலைக்காரர்கள் தங்கள் குழந்தைகளையும் கூடவே அழைத்து வரக்கூடாது, அவர்கள் பொழுது போகாமல் லிஃப்ட்டில் மேலும், கீழுமாக அலைகிறார்கள்’என்று காரசாரமாக நாள்முழுவதும் விவாதிப்பார்கள். ‘கொசுக்களை வாடகைக்கு அமர்த்தி நம் செக்யூரிட்டிகளை தூங்கவிடாமல் பார்த்துக்கொண்டால் என்ன?’ என்று ஜோக்கடித்து திகிலூட்டுவார்கள். முகம் பார்க்கும் அளவு பளபளப்பாக இருக்கும் ஜிம்’மில் சுத்தம் போதவில்லை என்று கடிந்துக்கொள்வார்கள். பெண்கள், வீட்டு வேலை செய்பவர்களுக்கு ஏன் தீபாவளி போனஸ் பணமாக ஏன் தரவேண்டும், புடவையாக தந்தால் போதாதா? ஒரு வருடம் ஆனால் தான் எந்த போனஸூமே தரவேண்டும் என்றெல்லாம் முதலாளித்துவ கொடிப்பிடிப்பார்கள். நகரின் ஆகப்பெரிய பள்ளிகளில் வசதி போதவில்லை என்று அங்கலாய்ப்பார்கள்.

சென்னையையே உலுக்கி எடுத்த பெருமழைக்கு நாங்கள் மட்டும் தப்பிப்போமா என்ன? அருகில் இருக்கும் ஏரி உடைப்பெடுத்து, எங்கெங்கும் வெள்ளக்காடு. நான்கு நாட்களாக மின்சாரம் இல்லை, பால் இல்லை, காய்கறி இல்லை. பிரதான சாலை இருபுறமும் துண்டிக்கப்பட்டு, பிரளயமே வந்தாலும்கூட அலுவலகம் செல்ல நினைக்கும் என் கணவர் போன்றவர்கள் எண்ணத்திலும் இடி விழுந்தது. அப்பார்ட்மெண்ட்டில் ஜெனரேட்டர் உதவியோடு  தண்ணீர் மற்றும் லிஃப்ட்டுக்கு மட்டும் மின்சாரம் வருமாறு பார்த்துக்கொண்டோம்.

ஆனால் விஷயம் அதுவல்ல. எங்கள் ஏரியாவே நீரில் மூழ்கியிருக்க, தப்பிப்பிழைத்த ஓரிரு கட்டிடங்களில் எங்களுடையதும் ஒன்று. அப்பார்ட்மெண்ட்வாசிகள், அருகிலிருக்கும் சேரி மக்களை அதே பளபள க்ளப்ஹவுஸில் தங்க அனுமதித்தது மட்டுமல்லாமல், அத்தனை பேருக்கும் தத்தம் வீடுகளில் சமைத்தும் தந்தார்கள். இரவில், மின்சாரம் அந்த மக்களுக்கு மட்டும் வழங்கப்பட்டது. கல்லூரி மாணவிகள் (அதே நுனி நாக்கு ஆங்கிலத்தில்) வீடுவீடாக வந்து பால், மருந்து பொருட்கள், பிஸ்கெட், பழங்கள், போர்வை, பாய் என வாங்கிபோய் தேவைப்படுபவர்களுக்கு கொடுத்துதவினார்கள். பல ஆண்கள் வீடுகளுக்கு திரும்பாமல் அங்காங்கே உதவி செய்துக்கொண்டிருப்பதாக செய்தி அனுப்பிக்கொண்டிருந்தார்கள். பெண்கள், இந்த மழையில் வீட்டுவேலை செய்பவர்களை வரசொல்லி கட்டாயப்படுத்தவேண்டாம் என்று கேட்டுக்கொண்டார்கள்.

இது என் சொந்த அனுபவம் மட்டுமே. இன்னும், வெறும் வெட்டி அரட்டைக்கான தளம் என்று இகழப்படும் சமூகவலைத்தளங்கள் மூலம் பயன்பெற்றோர் ஏராளம். வீண் பொழுது போக்குபவர்களாக அறிந்து வைத்திருந்த பல இளைஞர்களும் செயலில் இறங்கி அசத்தினார்கள். ட்விட்டர் மூலம் ஒருவர் பிரசவவலியில் தவித்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு பெண்ணிற்கு மருத்துவ உதவி பெற்றுத்தந்தார். ஒரு இளம்பெண் எந்த பயமும் இன்றி, தன் முகவரி தந்து, அருகில் மழைவெள்ளத்தில் மாட்டிக்கொண்டிருப்பவர்களை வீட்டில் வந்து தங்கிக்கொள்ள அழைத்தார்.  இன்னும் நிறைய இளைஞர்கள் தங்கள் வீடுகளில் வந்து தங்கிக்கொள்ள அழைத்துக்கொண்டே இருந்தார்கள். சிலர், மழையில் மாட்டிக்கொண்டிருப்பவர்கள் மொபைல் டாப்-அப் செய்து உதவினார்கள். வெள்ளத்தில் மாட்டிக்கொண்டவர்களை காப்பாற்றுவது, இருப்பிடம், உணவு வழங்குவது, உதவியையும், உதவி தேவைப்படுபவர்களையும் இணைப்பது என்று பம்பரம் போன்று சுழன்றவர்களை அருகில் இருந்து காணமுடிந்தது அல்லது தெரிந்துக்கொள்ள முடிந்தது.  நாம் இதுவரை சிடுமூஞ்சிக்காரர்களாக உருவகப்படுத்திவைத்திருந்த அரசு போக்குவரத்து துறையினரும், மின்சாரவாரிய ஊழியர்களும் உயிரை பணயம் வைத்து கடமையை செய்தார்கள். வெளிநாடு வாழ் தமிழர்கள் தாராளமாக பண உதவி செய்யதுவங்கி உள்ளனர். தங்களால் நேரில் உதவிடமுடியாததற்கு உண்மையாகவே வருந்தினார்கள். நான் நேரிலும், இணையத்திலும் சந்தித்த ஒவ்வொருவரும், நேரடியாகவோ, மறைமுகமாகவோ ஏதோ ஒரு வகையில் மழையால் பாதிக்கப்பட்டிருப்பவர்களுக்கு உதவியிருக்கிறார்கள்.

இந்த பெருமழையின் சப்தத்திலும் அண்ணல் காந்தியின் வார்த்தையை கேட்கிறேன் - “நீங்கள் மானுடத்தின் மீது நம்பிக்கை இழந்துவிடக் கூடாது. மானுடம் என்பது ஒரு பெருங்கடல், அதன் சில துளிகள் அசுத்தமாக இருக்கிறது என்பதால் பெருங்கடலே அசுத்தம் என எண்ணிவிடக் கூடாது”
தற்சமயம் உதவிகள் செய்தவர்கள் யாரும் வரலாற்றில் இடம் பெறபோவதில்லை. குறைந்த பட்சம் சினிமாகாரர்களுக்கு, அரசியல்வாதிகளுக்கு கிடைக்கும் பத்திரிகை புகழ் கூட கிடைக்கப்போவதில்லை. அவ்வளவு ஏன், உதவி கிடைக்கப்பெற்றவர்கள் நினைவில் கூட நிற்கப்போவதில்லை.  அதற்காகவும் அவர்கள் அதை செய்யவில்லை. நாளை, ‘பொதுமக்கள்’ என்ற ஒருவார்த்தையில் கரைந்து போகப்போகிறார்கள். எனினும் இந்த மழை, மானுடத்தின் மீதான நம்பிக்கையில் நீரூற்றி சென்றிருக்கிறது.  சிறு துளிகள் சேர்ந்து பெருவெள்ளத்தை உருவாக்கமுடியுமெனில், சின்ன சின்ன நல்லெண்ணங்கள் சேர்ந்து மனிதம் தழைக்கச் செய்யவும் முடியும்.

முகம் தெரியாத யாரோக்காகவோ, பிரதிபலன் பாராமல் தன்னால் முடிந்த உதவியை செய்த/செய்துக்கொண்டிருக்கும் அத்தனை நல்லுள்ளங்களுக்கும் இக்கட்டுரை சமர்ப்பணம். வாழ்க மானுடம். 

(15/12/2015 இதழ் குங்குமம் தோழியில் வெளிவந்துள்ள கட்டுரை)

Wednesday, 15 July 2015

பேரு பெத்த பேரு, தாக நீரு லேது!


மாநகரம் பல விதங்களில்  சுவாரஸ்யமானது. சரியாக சொல்லப்போனால், இங்கே தண்ணீர் ஒருவர் வாழ்வில் வகிக்கும் பங்கை வைத்து அவரின் பொருளாதாரத்தை எடைப்போட்டு விடலாம். 'அப்பார்ட்மெண்ட்டில் ஸ்விமிங் பூல் இருக்கா?' என்று கவலைப்படும் பணக்காரர்களும், 'கார்ப்பரேஷன் தண்ணீ வருமில்லீங்க?' என்று விசாரித்து வீடுமாறும் நடுத்தரவர்கமும், லாரியில் வரும் தண்ணீரை பிடிக்க வீட்டிலிருந்து எவ்வளவு தொலைவு செல்லவேண்டும் என்று கேட்டு பெண் கொடுக்கும் கடைநிலை மனிதர்களுக்குமானது சென்னை. இங்கே முன்னூற்றி அறுபத்து நான்கு நாட்களும் புரண்டோடும் நதி ஒன்று உண்டென்றால் அது கூவம் தான். மற்றப்படி  தண்ணீர் மழைக்காலங்களில் கங்கையாய் வீட்டின் உள்ளேயே வந்து, வெய்யில் காலங்களில் சரஸ்வதியாய் காணாமல் போகும் ஏரியாக்கள் தான் அதிகம்.

கொஞ்சம் கீழ் தட்டு மக்கள் என்றால், குழாயடியில் வைத்து சண்டையை முடித்து, தண்ணீர் கிடைத்ததும் சிரித்துக்கொண்டே கூட வீடு திரும்பி விடுவார்கள். இரண்டுங்கெட்டானான நடுத்தர குடும்ப ஃப்ளாட்வாசிகளிடையே  மெளன யுத்தம் போல், உடைய காத்திருக்கும் நீர் குமிழி போல், தண்ணீர் சண்டை நிகழ்ந்துக்கொண்டிருக்கும். தண்ணீரை வீணடிப்பதாக தோன்றும் வீட்டினை சேர்ந்த பையன், பந்தால் மற்றொரு வீட்டின் கண்ணாடி ஜன்னலை மட்டுமில்லாது, அந்த நீர்குமிழியையும் சேர்த்தே உடைப்பான்.  அடுக்ககத்தில் இருப்பவர்களை இணைக்க ஒரு சின்ன திருட்டு சம்பவம் போதும். திடீரென்று அன்யோன்யமாகி, யார் யாரெல்லாம் ஊருக்கு போகிறார்கள் என்று பரஸ்பரம் தெரிந்து வைத்து, நாங்க பார்த்துக்கறோம் என்று வாசன் ஐ கேர் போல உறுதி தருவார்கள். போலவே ஜென்ம விரோதியாக்க தண்ணீர் பிரச்சனை போதும். கார் கால நட்பெல்லாம், கோடை காலத்தில் ஆவியாகும்! உங்க வீட்ல இன்னும் எத்தனை நாளுக்கு தான் விருந்தாளிங்க இருப்பாங்க என்று அடுத்த வீட்டில் இருப்பவர் சண்டைக்கு வருவதெல்லம் மாநகரத்து ஸ்பெஷல் எபிசோட்!!


இது ஒரு புறம் என்றால், உங்க தண்ணீல உப்பு இருக்கா என்று கேட்டு, இல்லையென்றால் குடி போகும் ஏரியாக்கள் தான் பெரும்பாலும். சமயத்தில் அருகிலுள்ள நல்ல ஸ்கூல், அல்லது வேலை பார்க்கும் அலுவலகம் காரணமாக உப்பு-தண்ணீ ஏரியாவுக்கு குடி போக நேரிட்டால், ஏற்கனவே கொஞ்சமாக மிச்சமிருக்கும் உறவுகள் நம் வீட்டுக்கு வரவே பயப்படுகிறார்கள் அல்லது அவர்கள் வந்துவிடப்போகிறார்களே என்று நாம் பயப்படுவோம். இரண்டு நாட்கள் சேர்ந்தார்ப்போல தண்ணீர் பிடித்து வைத்துவிட்டால், பக்கெட்டெல்லாம் 2 இன்ச்சுக்கு உப்பு படிந்து, அந்த கால சினிமா நடிகையின் மேக்கப் போட்ட முகம் போல மாறுகிறது. வரும் விருந்தினர்களோ இதை துளிக்கூட ரசிப்பதில்லை.
'சென்னைல தான் குளிச்சா, குளிச்ச மாதிரியே இருக்கறதில்ல. சாக்கடை தண்ணி மாறில்லா இருக்கு?!'
'ஐயோ, சென்னைக்கு வரும் போது பழைய பனியனா எடுத்துவரனும். இங்க வந்து துவைச்சா பிடி-துணி போல ஆகுதே!'
'என் பொண்ணுக்கு போன முறை உங்க வீட்டு தண்ணியால ஸ்கின் ப்ராப்ளம் வந்திருச்சு. '
இதுக்கெல்லாம் அவமானப்படும் கட்டத்தை எப்பவோ தாண்டிவிட்டோம். விருந்தினர் வருகையில், தண்ணீரும் வருவதே எங்களுக்கு போதுமானது. மாநகரத்தின் தண்ணீருக்காக முடி துறந்த மன்னர்களாச்சே நாங்கள்?!

குரோமியம், ஈயம் இன்னும் கெமிஸ்ட்ரி லாபில் இருக்கவேண்டியதெல்லாம் இப்போது நிலத்தடி நீரில் இருக்கிறதாம். இத்தனை ரசாயனத்தையும் சுமந்து சில பகுதிகளில் தண்ணீர் அழகான ஆரஞ்சு வண்ணத்தில் வருகிறது.  இன்னும் மஞ்சள், பச்சை என்று வைரமுத்து பெண்ணை பற்றி பாடத்தேவையான எல்லா வண்ணத்திலும் தண்ணீர் கிடைக்கையில், குழந்தைகள் புத்தகத்தில் மட்டும் தான் தண்ணீருக்கு வண்ணமில்லை என்றிருக்கிறது. ஏதேனும் ஒரு நதிநீரை பைப்பில் கிடைக்கப்பெரும் ஏரியாவாசிகள் போன பிறவியில் ஓரளவு நல்லவர்கள். நிலத்தடி நீரை நம்பியிருப்பவர்கள் கதை, சித்திரகுப்தன் கோவமாக இருக்கையில் எழுதியது! போர் போட்டு தண்ணீர் எடுக்க முயல்கையில், சமயத்தில் 600 அடி தாண்டியும் கூட, ப்ளம்பர், 'வெறும் காத்து தாங்க வருது' என்கிறார். எவ்வகையிலும் அது 'தேவர் மகன்' ரேவதி கிசுகிசுத்ததைப்போல தித்திப்பாக இல்லை. 'இன்னும் தோண்டு இன்னும் தோண்டு' என்கிறோம்.  அந்தப்பக்கம் அமெரிக்கா வருவதற்குள் தண்ணீர் வந்துவிடாதா என்ன?

நமக்காக, பல புறநகர் பகுதியில் உள்ள விவசாயிகள் பேருக்கு விவசாயம் செய்துக்கொண்டு, கிணற்றில் மோட்டர் போட்டு உரிஞ்சி உரிஞ்சி பயிருக்கு போகவேண்டிய தண்ணீரை லாரிகளில் நகரத்துக்குள் அனுப்பிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். லாரிகள் வழி நெடுக நிலத்தின் ரத்தம் போல தண்ணீரை சிந்திக்கொண்டே செல்கின்றன. அதை தான் இஷ்டத்துக்கு வாரியிரைக்கிறோம்.

'லேக் வ்யூ' அப்பார்ட்மெண்ட் என்று விளம்பரம் செய்து, வீடுகள் விற்று முடித்ததும் அந்த லேக்கில் அப்பாட்மெண்ட்டின் கழிவு நீரை கொண்டுசேர்த்து, 'சாக்கடை வ்யூ' அப்பார்ட்மெண்ட்டாக மாற்றிக்கொள்வது ; எப்படியாவது வீட்டை தாண்டினால் போதும் என்று நாம் நினைக்கும் குப்பைகள், நீர் நிலைகளுக்கு அருகில் கொட்டப்படுவது; ஏரிகள் வரண்டு போக காத்திருந்து, போஸ்டல் அட்ரஸை ஏரி மேல் மாற்றிக்கொள்வது; வீட்டில், பல் தேய்பதற்கு குளிக்கத்தேவையான அளவு தண்ணீரும், குளிப்பதற்கு விவசாயம் செய்துவிடலாம் அளவு தண்ணீரையும் உபயோகிப்பது..இவையாவும் தொடர்ந்து செய்துக்கொண்டே போனோமேயானால், சென்னை சீக்கிரம் ஒட்டகமில்லா ராஜஸ்தானாகும்.



Image result for water scarcity cartoonsஇதில், நம் பெண்களால் செய்யக் கூடியது ஒன்றுண்டு. குழந்தைகளுக்கு தண்ணீரின் அருமையை புரியவைப்பது. எங்கு தண்ணீர் வீணாகிக்கொண்டிருந்தாலும், ஓடிப்போய் நிறுத்துவதெல்லாம் பாலப்பாடமாக வேண்டும். இவ்வளவு ஏன் பேச வேண்டும் என்றால்,  தண்ணீர் பிரச்சனையை பொருத்த வரையில், இன்றைய சென்னை நிலை, நாளை  மொத்த தமிழகத்துக்குமான ட்ரைலர்!


(குங்குமம் தோழியில் வந்துள்ள கட்டுரை)